Τι είδαμε
-Την εθνική ομάδα να μην απογοητεύεται από την ήττα στον ημιτελικό, να μάχεται μέχρι τέλους κόντρα στη Σλοβενία και να κατακτά το χάλκινο μετάλλιο.
-Έναν άλλο Σχορτσανίτη και τον ίδιο ηγετικό Σπανούλη.
-Την Ισπανία να κάνει τα ίδια λάθη με τον προ διετίας τελικό.
-Τον Ίβκοβιτς να... ξανανιώνει προπονητικά και τους «πλάβι» να επιστρέφουν δυναμικά. Έχουν πολύ μέλλον ως ομάδα.
-Αρκετούς νατουραλιζέ στις εθνικές ομάδες χωρίς να ανεβάζουν απαραίτητα την ποιότητα του υπόλοιπου συνόλου.
-Πολωνία και ΠΓΔΜ να παίζουν ελεύθερο μπάσκετ κι ό,τι βγει.
-Να επιστρέφει σε Ευρωμπάσκετ η Μεγάλη Βρετανία. Μην την υποτιμάτε, ετοιμάζει ομάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
-Την οργανωτική επιτροπή να αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα και τις αποστολές να έχουν δικαίως παράπονα.
-Να απογοητεύει το Ισραήλ. Ο Σβι Σερφ δεν είχε έτοιμη την ομάδα του.
-Ξένους προπονητές στους πάγκους εθνικών ομάδων. Γίνεται συνήθεια πλέον.
Τι δεν είδαμε
-Καλό μπάσκετ όταν σοβάρεψαν τα πράγματα - εξαιρείται η διαστημική Ισπανία.
-Μία ομάδα να κοιτάξει στα μάτια την Ισπανία στα δύσκολα.
-Να νικάει η Σλοβενία σε ματς μεταλλίου. Πάλι καλά που βρέθηκε στα ημιτελικά, αφού η Κροατία λίγο έλειψε να πετύχει τη μεγάλη έκπληξη.
-Να πανηγυρίζουν οι Γάλλοι για την πρώτη νίκη επί της Ελλάδας ύστερα από 26 χρόνια. Ήξεραν ότι έπεφταν πάνω στην Ισπανία.
-Προσωπικότητες στην Κροατία. Πότε θα ξαναβγάλουν Κούκοτς και Ράτζα;
-Τους Πολωνούς να γεμίζουν τα γήπεδα. Τα κλειστά ήταν άδεια ιδίως στην πρώτη φάση και έως ότου φτάσουν τα «καραβάνια» των φιναλίστ.
-Μία ομάδα που την έλεγαν Λιθουανία. Δεν έφταιγε μόνο η έλλειψη πλέι μέικερ, αλλά και η αδυναμία των όσων ήταν στη 12άδα να κουβαλήσουν το βάρος.
-Διαιτησίες επιπέδου. Παράπονα υπήρχαν από όλες τις ομάδες.
-Τον Νοβίτσκι, τον Γιασικεβίτσιους, τον Σισκάουσκας, τον Καλδερόν, τους Παπαλουκάς και Διαμαντίδη, τον Κιριλένκο, τον Οκούρ. Μεγάλες απώλειες...
-Που ήταν η Ιταλία...
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: