Ρίξτε κι άλλο τον πήχη να δω κάτι...

Από την Εθνική ομάδα της Ελλάδας έχουμε, δικαίως, μεγάλες απαιτήσεις. Κακά τα ψέματα, η ήττα από τη Σλοβενία πονάει και μας βυθίζει στην εσωστρέφεια; Πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι επειδή παίξαμε καλύτερα; Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. Εξομολογείται ο Γιάννης Ψαράκης.

Δηλαδή τι; Θα πρέπει να είμαστε και ευχαριστημένοι που χάσαμε από τη Σλοβενία παρά το γεγονός ότι η εικόνα της ομάδας ήταν αλλαγμένη προς το καλύτερο σε σύγκριση με το χάλι των τριών πρώτων δεκάλεπτων με τη Γαλλία;

Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω…

Ξέρετε, από την Εθνική ανδρών διαχρονικά έχω μεγάλες απαιτήσεις. Είτε παίζει με τα δεύτερα, είτε παίζει υπερπλήρης. Είτε παίζει με την Ισλανδία είτε με τη Σλοβενία του Ντράγκιτς και του Ντόντσιτς. Και όχι αγαπητοί μου, δεν θα «πάρω» ούτε τη σούπερ εμφάνιση του Παπαγιάννη, ούτε την ηγετική εμφάνιση του Σλούκα, ούτε την άμυνα του Μάντζαρη στον Ντράγκιτς, ούτε το μαχητικό πνεύμα. Γιατί απλά και πάλι χάσαμε και μάλιστα χάσαμε ένα ματς που όσο και αν ακούγεται τετριμμένο όχι απλά μπορούσαμε αλλά έπρεπε να είχαμε κερδίσει. Αλίμονο αν φτάσουμε στο σημείο να χάνουμε τέτοια ματς και με τρόπο σαν τον χθεσινό και να είμαστε και ευχαριστημένοι. Αυτό λέγεται έλλειψη αυτοεκτίμησης…

Για να μην το κουράζουμε λοιπόν και επειδή κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε να κατεβάζουμε ολοένα και πιο χαμηλά τον πήχη. Στον αγώνα με τους Σλοβένους έγιναν τεράστια λάθη διαχείρισης από τον πάγκο στο τελευταίο 5λεπτο ενώ μέχρι τότε και το ροτέισον και οι επιλογές (με εξαίρεση αυτή του Μπόγρη που σε ελάχιστα δευτερόλεπτα έδωσε 4 βολές από το πουθενά στους Σλοβένους) ήταν ιδανικές. Στο τέλος ο πάγκος θόλωσε και οι παίκτες δεν είχαν το καθαρό μυαλό.

Δεν ξεκουράστηκαν όταν έπρεπε (στις αρχές της 4ης περιόδου δηλαδή) παίκτες όπως ο Σλούκας και ο Πρίντεζης, που τράβηξαν το περισσότερο «κουπί», ενώ όταν αυτό έγινε το τάιμινγκ ήταν το χειρότερο δυνατό με τα λάθη στην επίθεση (Παππάς) και τα αμυντικά κενά (Παπανικολάου, Μπουρούση) να βάζουν τους Σλοβένους στο ματς. Ποιους Σλοβένους; Αυτούς που κουβαλούσαν περισσότερη κούραση και λιγότερες ώρες ξεκούρασης από εμάς και κανονικά θα έπρεπε αυτοί να έχουν ξεμείνει από δυνάμεις.

Η ήττα αυτή πονάει. Όχι τόσο βαθμολογικά αλλά γιατί μας βυθίζει ακόμη περισσότερο στην εσωστρέφειά μας, στα προβλήματά μας που σιγά-σιγά βγαίνουν άμεσα ή έμμεσα προς τα έξω. Γιατί, φίλε κοουτς Μίσσα, δεν είναι δυνατόν εν μέσω τουρνουά να δηλώνεις «θα πω μετά το Ευρωμπάσκετ πράγματα που δεν μπορώ να πω τώρα» αφήνοντας υπόνοιες ότι –σχεδόν- τίποτα δεν λειτουργεί σωστά. Ή θα έπρεπε να τα πεις (και να δράσεις αναλόγως, έχοντας τη στήριξη μας) όταν γίνονταν ή καθόλου.