Τελικά έχουμε καλή Εθνική ομάδα;

Ο Σωτήρης Γεωργίου συγκρίνει τις συμπεριφορές, τις αναλύσεις και τα σχόλια πριν και μετά από την 30άρα των Σέρβων και τοποθετεί την Εθνική του Κώστα Μίσσα και του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο επίπεδο που της αρμόζει με τα προτερήματα και τις αδυναμίες της.

Ως είθισται στην Ελλάδα ζούμε στην παράνοια των ακραίων συναισθημάτων και απόψεων που μεγεθύνονται επικίνδυνα από τα social media που με την σειρά τους επηρεάζουν τους πάντες. Πριν από την έναρξη των φιλικών προετοιμασίας της Εθνικής μας ομάδας του μπάσκετ, ακούγαμε και διαβάζαμε για την ελληνική αρμάδα και την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών ή έστω μετά το 2010 και με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο δεν θα έχουμε καλά-καλά αντίπαλο.

Μια ομάδα που θα παίζει μπασκετάρα και θα θυμίζει ΝΒΑ... Και μετά το σοκ από την Σερβία πήγαμε στο άλλο άκρο. Ακόμα και οι "ειδικοί" αναρωτιούνται μήπως τελικά δεν έχουμε τόσο ταλεντάρα, μήπως έχουμε τελικά απλά καλούς ρολίστες, μήπως αν δεν παίξει καλά ή καθόλου ο Αντετοκούνμπο είμαστε μια πολύ μέτρια ομάδα που θα δώσουμε μάχη και για την πρώτη απλή πρόκριση

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ

Η αλήθεια είναι πάντα στην μέση. Και καλό είναι να βλέπουμε τα πράγματα καθαρά και ξάστερα, χωρίς τον συναισθηματικό παράγοντα. Άλλωστε αυτό υπαγορεύει και η δουλειά μας. Να είμαστε ακριβείς στις εκτιμήσεις και αναλύσεις μας. Η ομάδα μας ποτέ δεν ήταν ομαδάρα,ποτέ δεν είχε το ταλέντο της Ισπανίας ή και της Γαλλίας παλιότερα, καθότι πολύ απλά μια ζωή είμαστε μια ομάδα με εξαιρετικούς ρολίστες, αλλά ελάχιστους σταρ. Και τώρα έχουμε τον Αντετοκούνμπο σταρ, αλλά δεν έχουν οι άλλοι;

Οι περισσότερες ομάδες έχουν τουλάχιστον -ασχέτως αν κατέβουν ή όχι- 3 με 4 βασικούς και πρωταγωνιστές στο ΝΒΑ και εμείς τον Γιάννη και μετά ταλέντα... Δεν θα πρέπει να αιθεροβατούμε αλλά δεν θα πρέπει και να απογοητευόμαστε. Η ομάδα μας είναι μια καλή ομάδα.

Με καλούς ρολίστες και υλικό που με τον Αντετοκούνμπο αποκτά άλλη διάσταση, αλλά και χωρίς αυτόν υπάρχει. Μια ομάδα που μπορεί να παλέψει για τα μετάλλια αν κάνει ένα δυο καλά παιχνίδια στα χιαστί. Και μια ομάδα που και με τον Αντετοκούνμπο δεν γίνεται υπερομάδα, καθώς ο Γιάννης έχει αδυναμίες ακόμα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και δεν είναι πχ. Νοβίτσκι ή Πάου Γκασόλ να βάζει για πλάκα με τρομερά ποσοστά 30π!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΚΟΛΠΟ

Συνεπώς, η συντριβή -ταπείνωση από την Σερβία ασφαλώς μας προσγείωσε ανώμαλα, αλλά επί της ουσίας προσγείωσε τους αιθεροβάμονες... Το να χάσεις σε ένα φιλικό με 10 ή με 30π δεν μου λέει και πολλά. Ακόμα και χωρίς τον Γ. Αντετοκούνμπο η διαφορά μας με την Σερβία δεν είναι μεγάλη, αλλά ένα κλικ πάνω-κάτω. Και μπορούμε να την κερδίσουμε. Απλά εμείς δεν έχουμε παίκτες πρωταγωνιστές και ευτυχώς που αγωνιστικά ο Μίσσας προσπαθεί να φτιάξει ένα ακόμα πόλο μέσω του Παππά και μετά τον Γιάννη.

Άρα δεν θα πρέπει να απογοητευόμαστε. Από την άλλη ούτε και να ενθουσιαζόμαστε και ασφαλώς τα ίδια θα έλεγα και αν είχαμε κερδίσει τους Σέρβους. Η ομάδα μας θέλει ηρεμία και καλή ψυχολογία. Δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράματα αγωνιστικά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα με παίκτες που μαζεύονται κάθε χρόνο για να παίξουν ένα μήνα.

Η Ελλάδα μας είναι μια καλή ομάδα που θα παλέψει για το μετάλλιο. Δεν θα είναι κάτι τρομερό, θα πρέπει να είναι σοβαρή για να μην πάθει ζημιά από τις πολλές μικρομεσαίες επικίνδυνες στην μέρα τους ομάδες και θα πρέπει να κάνει ένα δύο μεγάλα παιχνίδια στα χιαστί για να πάρει ή να μπει στο μετάλλιο.

Η απουσία του Γιουλ και η πτώση της αξίας του Ρούντι, κάνει πιο προσιτή την Ισπανία που παραμένει όμως πάνω απ εμάς όπως και η Σερβία που δείχνει πιο έτοιμη, δουλεμένη και κλασάτη βασικά σε ψυχολογία. Αλλά με τις άλλες ομάδες που έχουν και τις απουσίες τους είμαστε στο κόλπο...

ΤΑ ΣΥΝ ΚΑΙ ΠΛΗΝ

Η ομάδα μας, έχει τον σταρ Γιάννη Αντετοκούνμπο που όμως θα πρέπει να τον βοηθήσουμε από το παιχνίδι μας να βρει τον εαυτό του, μιας και δυσκολεύεται για την κλάση του, στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και ρυθμό. Από εκεί και πέρα, έχουμε πολύ ταλέντο και νεανικότητα. Έχουμε πολλά καλά γκαρντ, αλλά κανείς δεν είναι Διαμαντίδης ή Σπανούλης και κανείς εγγύηση να σου πάρει ένα παιχνίδι.

Κανείς δεν είναι σούπερ αμυντικός και εκεί πονάμε. Καθώς είμαστε καλοί στην συνολική άμυνα, αλλά ατομικά δεν έχουμε πλέον σε καμία θέση παίκτη-τανάλια (μόνο ο Παπανικολάου μπορεί να παίξει το ρόλο αυτό και όχι πάντα).

Ο Παππάς πάει να εξελιχθεί σε ηγέτη της περιφέρειας έχοντας -σωστά- ελευθερία από τον προπονητή του για ατομικές φάσεις για να ξεπεράσουμε το μεγάλο μας πρόβλημα στις άμυνες ζώνης. Η ομάδα μας θέλει να τρέξει και αν δεν μπορέσει, θα πρέπει να παίζει σκεπτόμενο μπάσκετ εκμεταλλευόμενη ατομικά τον Αντετοκούνμπο σε μις ματς και να κυκλοφορεί καλά την μπάλα για να έχει ελεύθερα καλά σουτ.

Μιας και δεν έχουμε κλασικούς σουτέρ, αλλά δεν έχουμε και κακούς σουτέρ. Αυτό σημαίνει ότι ανάλογα με την κυκλοφορία της μπάλας και την ψυχολογία, μπορεί να έχουμε εξαιρετικές λύσεις στην περιφέρεια. Από την άλλη, στα χιαστί που η μπάλα θα καίει να κολλήσουμε επικίνδυνα. Στα σέντερ ο Παπαγιάννης θέλει δουλειά ακόμα παρά την εξέλιξή του και με τον Μπουρούση, επίσης, έχουν πρόβλημα στο αμυντικό πικ εν ρολ και δεν μπορούμε να παίξουμε με αλλαγές στην άμυνα. 

Συνεπώς θα δούμε σχήματα με τον Αγραβάνη στο "5" για κάποια διαστήματα, θα δούμε ψηλά σχήματα με Καλάθη και Αντετοκούνμπο ή Παπανικολάου στο "2" και θα δούμε -σωστά- πολλά τρικ. Ο Αντετοκούνμπο θα πρέπει να παίρνει και ένα 10λεπτο άνετα στο "4" για να χωρέσουν Παπανικολάου-Παπαπέτρου και Θ. Αντετοκούνμπο.

Γενικά η ομάδα μας έχει ταλέντο απλά,έχει καλούς ρολίστες και ένα σταρ (Αντετοκούνμπο) και έναν πρωτοκλασάτο (Πρίντεζης). Όμως έχει και αδυναμίες που πρέπει να κρύψει και το μυστικό είναι να βρει τη χημεία της, αλλά και να έχει καλή ψυχολογία. Κανείς σχεδόν δεν μας τρομάζει, αλλά όπως είναι το σύγχρονο μπάσκετ δεν εφυσηχάζεις και με κανένα. Πρέπει να είσαι σοβαρός και διαβασμένος για να προχωράς. Με λίγα λόγια, δεν απογοητευόμαστε από την 30αρα από την Σερβία, αλλά δεν ενθουσιαζόμαστε επειδή έχουμε τον Γ. Αντετοκούνμπο και αρκετά καλούς παίκτες.