Το σχόλιο του Τάσου Μαγουλά για Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό

Οι πρωταθλητές δεν έχουν... κανένα ενδιαφέρον. Μας συστήθηκαν από νωρίς, έδειξαν ότι έχουν αρχή και τέλος, μία συγκεκριμένη κατεύθυνση το παιχνίδι τους. Τους κόβεις τον ρυθμό, τους βγάζεις από την ρακέτα, τους αφαιρείς ένα σημαντικό μέρος του παιχνιδιού αλλά και πάλι διαθέτουν τις εναλλακτικές τους. Α, Β, Γ. Ξέρεις τι σε περιμένει. Άρα δεν γίνονται και πολλές αναλύσεις ούτε για την Ευρωλίγκα ούτε για το επικείμενο ντέρμπι.

Ο Ολυμπιακός από την άλλη πλευρά παρουσιάζει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, όχι όμως αυτά που θα ήθελαν οι φίλοι του.

Οι Λατίνοι έλεγαν quo vandis, πού πας, δηλαδή.

Πού πας χωρίς πλέι μέικερ; Τα λέγαμε από την πρώτη ημέρα των μετεγγραφών ότι ο Ολυμπιακός οφείλει να περιφρουρήσει αυτή την τεράστια επένδυση με έναν πολύ καλό βασικό πλέι μέικερ. Δεν αποκτήθηκε ποτέ. Ελπίδα ότι ο Τεόντοσιτς θα θυμίσει τον παίκτη του Ευρωμπάσκετ(μόνο που στην Πολωνία το επίπεδο των αντιπάλων πλέι μέικερ δεν ήταν το ίδιο). Ελπίδα ότι ο Μπέβερλι θα δικαιώσει άμεσα τον Πατ Ράιλι, μόνο που έρχεται από την Α2 κατηγορία της Ουκρανίας. Πολύ... ελπίδα για να στηριχθούν οι νέες επενδύσεις των αδερφών Αγγελόπουλων.

Είναι βέβαιο πως ο Παπαλουκάς θα εμφανιζόταν καλύτερος, πιο δεμένος από την ομάδα. Και πάλι όμως οι ερυθρόλευκοι σε σχέση με τον Παναθηναϊκό υπολείπονται λύσεων στην πιο νευραλγική θέση.

Πού πας χωρίς πλάνο στην επίθεση; Να ξεκαθαρίσουμε ότι η άμυνα αποτέλεσε το πραγματικό πρόβλημα κόντρα στην Παρτιζάν. Ωστόσο ακόμα κι έτσι αν ο Ολυμπιακός είχε κάποιο συγκεκριμένο επιθετικό πλάνο θα σημείωνε έστω κι έναν πόντο παραπάνω από την αδύναμη αντίπαλό του. Οι κόκκινοι αισθάνονται άνετα να τρέξουν, τους ταιριάζει αυτό το στυλ, αλλά το τρέξιμο δεν σημαίνει μόνο «κλέβω την μπάλα και ροβολάω στην αντίπαλη ρακέτα». Σημαίνει γρήγορες επιθέσεις, με καλό γύρισμα της μπάλας κι ελεύθερα σουτ. Τίποτε από αυτά. Μόνο ατομικές ενέργειες, διαδοχικά ένας εναντίον ενός περισσότερο από ατομική πρωτοβουλία.

Πού πας χωρίς άμυνα; Καταρχάς η άμυνα εξαρτάται από τον παίκτη. Από την διάθεσή του. Ουδείς, πλην ίσως του Μπουρούση και του Τσίλντρες, έδειξε όρεξη να σταματήσει τον αντίπαλό του. Από την άλλη όμως ο Ολυμπιακός δεν εμφάνισε κάποιο πλάνο για να σταματήσει τα λίγα ατού τον Σέρβων. Ο Μακάλεμπ δεν έγινε Κρις Πολ, ο Ράζιτς ο επόμενος Τζόρτζεβιτς σε ένα βράδυ. Μάλλον τους ξέχασαν.

Πού πας χωρίς... Όχι αυτό που θα περιμένατε. Χωρίς προπονητή; Σε καμία περίπτωση. Οι περισσότεροι πλέον φίλοι του Ολυμπιακού θεωρούν ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης και οι συνεργάτες του δεν αρκούν. Τα αποτελέσματα έως τώρα τους δίνουν δίκιο. Μεγαλύτερο δίκιο τους δίνει η εικόνα της ομάδας.

Η λύση, λοιπόν, είναι απλή. Απόλυση όλων. Είναι τόσο κακός προπονητής ο Δράκος που η εικόνα θα αλλάξει με ένα "φύγε εσύ, έλα εσύ"; Όχι, κάθετα και οριζόντια. Από την άλλη όμως πλησιάζουν δύο χρόνια με το συγκεκριμένο προπονητικό τιμ και ακόμα δεν υπάρχει κάτι σαφές στο παιχνίδι του Ολυμπιακό. Την μία χρονιά προσπαθεί, γενικώς, να παίξει άμυνα, την άλλη να τρέξει.

Είναι δεδομένο ότι όπως και πέρυσι οι κόκκινοι θα βρουν τον ρυθμό τους αργά ή γρήγορα. Όταν θα συμβεί αυτό θα αρκεί για να έρθουν οι επιτυχίες; Μία νίκη ή μία ήττα δεν πρέπει να κρίνει το μέλλον του προπονητή. Εκείνο που οφείλει να σκεφτεί σοβαρά τόσο η διοίκηση όσο και ο ίδιος ο κόουτς αφορά στο πώς βλέπουν, τι απαιτήσεις έχουν από την ομάδα για το επόμενο διάστημα και δεν μιλάμε μόνο για τους τίτλους αλλά παράλληλα για το μπάσκετ που θα παρουσιάσει.

Εν κατακλείδι, με βάση όσα έχουμε δει έως τώρα, ο Παναθηναϊκός εμφανίζεται ως φαβορί. Πιο έτοιμος, πιο δεμένος, με αρχή και τέλος στο παιχνίδι του. Ο Ολυμπιακός μπορεί να νικήσει διότι διαθέτει το ατομικό ταλέντο για να υπερκεράσει τις ομαδικές του αδυναμίες. Για ένα βράδυ όμως. Ακόμα όμως και αν το κάνει αυτό, όπως το έπραξε και πέρυσι, θα τον φέρει εκεί που θέλει; Πότε θα εμφανίσει ένα σαφές πλάνο παιχνιδιού τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση;