Θα παραφράσουμε λίγο τον ύμνο της ΑΕΚ για να προσεγγίσουμε την νέα εθνική μπάσκετ: σουτάρετε και σχίστε τα διχτάκια. Ο Γιόνας Καζλάουσκας, πρέσβης της τελευταίας μεγάλης σχολής του ευρωπαϊκού μπάσκετ, με συγκεκριμένη πολύ επιθετική φιλοσοφία, από τη Δευτέρα είναι το αφεντικό. Καλοστέριωτος και μαζί του όλοι.
Ποιον Καζλάουσκας όμως θα δούμε και κυρίως οι δύο άνθρωποι που αποφάσισαν την πρόσληψή εκεί στην... παρτίδα, τον προτίμησαν λόγω φιλοσοφίας ή αντίδρασης για να μην κάνουν το χατίρι κόσμου και δημοσιογράφων, οι οποίοι ζητούσαν Έλληνα τεχνικό;
Αν ο Γιώργος Βασιλακόπουλος επέλεξε τον Λιθουανό με σκοπό να αλλάξει το αγωνιστικό στυλ της εθνικής μας, συνειδητά, να παίξει η ομάδα πιο γρήγορο πιο θεαματικό μπάσκετ προσπαθώντας να κοντράρει τους Ισπανούς ή τους Λιθουανούς, βαδίζουμε σε καλό δρόμο. Πιο σωστά, έχουμε μία λογική, όπως υπήρχε λογική επί Γιαννάκη για να είμαστε δίκαιοι.
Κάποιοι συμφωνούμε απόλυτα ότι μετά από την μη επιτυχία της Μαδρίτης και την αποτυχία του Πεκίνου, η Ελλάδα έπρεπε να παίξει καλύτερο μπάσκετ κυρίως στην επίθεση, και σίγουρα να φρεσκάρει τα πρόσωπά της. Ο Καζλάουσκας μπορεί να το κάνει αρκεί να τον αφήσουν ελεύθερο να διαλέξει τους παίκτες χωρίς δεσμεύσεις. Ο Λιθουανός παίζει συγκεκριμένο μπάσκετ όπως είδαμε στον Ολυμπιακό, μπάσκετ το οποίο δεν μπορούν να αποδώσουν κάποιοι από τους λεγόμενους βασικούς.
Με το καλημέρα, ο ομοσπονδιακός τεχνικός ζήτησε έναν σούτιγκ γκαρντ να σουτάρει δηλαδή και, θεωρητικά, παιδιά αποκλεισμένα όπως ο Βασιλειάδης, ο Διαμαντόπουλος, ο Περπέρογλου, ο Τσαλδάρης, ο Χαραλαμπίδης, ο Καλαμπόκης, μπορούν να θεωρούν εαυτούς υποψηφίους για μία θέση στο ρόστερ.
Μέχρι τώρα το παράπονο πολλών διεθνών ήταν ότι ουσιαστικά δεν υπήρχε καμία προετοιμασία, διότι οι 11 θέσεις είχαν κλείσει πριν καν την πρώτη προπόνηση κι έμενε μία θέση ψηλού. Μακάρι ο Καζλάουσκας να δώσει πραγματικές ευκαιρίες σε όλους τους γκαρντ αλλά και τους ψηλούς ώστε να πάμε με την πιο φορμαρισμένη ομάδα.
Σε περίπτωση όμως που ο νέος προπονητής απλά θα διαχειριστεί την γνωστή 11αδα, το λάθος είναι τεράστιο διότι ο κύκλος έκλεισε της προηγούμενης εκπληκτικής ομάδας.
Δίπλα στον Καζλάουσκας θα βρεθεί ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, σίγουρα ο καλύτερος βοηθός προπονητή στην Ελλάδα, αλλά και με πολύ καλή δουλειά ως πρώτος κόουτς στον Κολοσσό. Θα τον κρίνουμε όμως από την θητεία του ως συνεργάτης, διότι αυτό του ζητείται, και δεν υπάρχει παίκτης που να μην εκθειάζει τις μπασκετικές του γνώσεις αλλά και τον τρόπο προσέγγισης των αθλητών. Η παρουσία του θα κρίνει πολλά και αν απαλλαχθεί από κάποια γνωστά ελληνικά κωλύματα (αυτός δεν παίζει άμυνα, αυτός σουτάρει μόνο, αυτός έχει ένα μάτι γαλάζιο και το άλλο πράσινο), θα είναι ο καταλύτης για την επιτυχία διότι ο Καζλάουσκας σωστά τον εμπιστεύεται απόλυτα.
Ξεχάσαμε πολύ γρήγορα
Δεν ξέρουμε τί θα πετύχει ο Καζλάουσκας καταρχάς όμως η εθνική βρήκε έναν ΚΥΡΙΟ με όλα τα γράμματα κεφαλαία.
Κατά την παρουσίασή του, ουδείς από την ομοσπονδία έκανε την ελάχιστη αναφορά στο όνομα του Παναγιώτη Γιαννάκη, σαν να υπήρχε μία φοβία. Ούτε ένα ευχαριστώ. Προσωπικά, οι αναγνώστες του contra το γνωρίζουν, υπήρχε μεγάλη διαφωνία για το μπάσκετ της εθνικής όλα τα χρόνια από το χρυσό του Βελιγραδίου μέχρι την πέμπτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το γεγονός όμως ότι ήμασταν πάλι υπερήφανοι για την εθνική μας, ότι βγήκαμε στους δρόμους, ότι την κάναμε το θερινό επίκεντρο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Παναγιώτη Γιαννάκη. Μόνο ο Γιόνας Καζλάουσκας είχε την αξιοπρέπεια να του αποδώσει τα εύσημα και να μιλήσει για τον προκάτοχό του.
Μεταξύ μας όμως, από ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς πολύ πιο σημαντικούς από το ίδιο το μπάσκετ, δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο. Τουλάχιστον παραμένουν οι ίδιοι.
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: