Τραγουδιστής ψάχνει χειροκρότημα...

Ο φετινός Ολυμπιακός είναι ένας τραγουδιστής, που ο τελευταίος του δίσκος είναι ο χειρότερος των τελευταίων χρόνων, και σε ποιότητα και σε εμπορικότητα, την ίδια ώρα που η φωνή του δεν είναι και στα καλύτερά της.

Ολοι τσακώνονται για να βρουν ποιος φταίει περισσότερο, ο συνθέτης, ο στιχουργός, ο παραγωγός, οι δημοσιογράφοι, ο πρόεδρος της δισκογραφικής ή απλώς ο ανταγωνιστής που έγινε καλύτερος τα τελευταία χρόνια. Οκ, η παταγώδης αποτυχία μπορεί να έφερε απογοήτευση στον τραγουδιστή και στους φανατικούς του οπαδούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ακόμα και στα κάτω του δεν μπορεί να πει με αξιοπρέπεια 2-3 τραγούδια και να πάρει το χειροκρότημα. Αρκεί να είναι αυτά που του ταιριάζουν, όχι με κορώνες που δεν έχει πια.

Από την αρχή ήταν εύκολο να δει κάποιος ποια τραγούδια δεν θα ταιριάζουν στον φετινό Ολυμπιακό. Ταπεινώθηκε και εμφάνισε εικόνες περιοδεύοντος θιάσου απέναντι σε Ηρακλή, ΠΑΣ Γιάννινα και Καβάλα, καθώς σε έξι ματς με αυτές τις ομάδες μέσα-έξω πήρε μόλις πέντε πόντους, έγινε περίγελος στο Βικελίδης, με τον τρυφερό Ντομί αμυντικό χαφ, και έχασε εύκολα από ΠΑΟΚ και ΑΕΚ στο Φάληρο, όταν πίστεψε πως είναι του χεριού του.

Αντίθετα, ο Ολυμπιακός βρήκε πολλά τραγούδια μέσα στη σεζόν που του πήγαν μια χαρά. Παιχνίδια σκληράδας, συσπείρωσης, υπομονής, αγώνες που τον βρήκαν πίσω από τη μπάλα, να ξέρει τις αδυναμίες του και να προσπαθεί να επιβιώσει. Ματς θεωρητικά πιο δύσκολα από αυτά στα οποία απέτυχε, αυτά του Champions League, τα ντέρμπι εκτός έδρας με ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο Φάληρο, τα περάσματα με 1-0 από δύσκολες έδρες, κόντρα σε Ξάνθη, Ατρόμητο, Πανιώνιο.

Ο λόγος δεν είναι οι βλακείες του στυλ "του πάνε τα δύσκολα, η καρδιά του πρωταθλητή, εκεί οι παίκτες τα δίνουν όλα, ενώ στα μικρά ματς κάθονται". Τα πράγματα είναι απλά. Ο Ολυμπιακός φέτος έχει ταλαιπωρηθεί αφενός από τη φυσική κατάσταση κι αφετέρου από το κέντρο του. Τα χαφ του δεν βοηθούσαν στην ανάπτυξη απέναντι σε κλειστές άμυνες, αφού κανείς δεν κουβαλούσε την μπάλα, ούτε πήγαινε στο ένας μ’ έναν. Φυσικά, οι μέσοι ούτε να δέσουν την ομάδα με κλεψίματα μπορούσαν, ειδικά όταν αυτή θα έπρεπε να ανέβει ψηλά για να πιέσει και να κερδίσει.

Ετσι, Μέλμπεργκ, Αβραάμ και Νικοπολίδης κράτησαν όρθιο τον Ολυμπιακό στα δύσκολα, με τη βοήθεια του Τοροσίδη, αλλά εκτέθηκαν στα εύκολα, όταν η υπόλοιπη ομάδα τους άφηνε στο έλεος των αντίπαλων μέσων κι επιθετικών. Ο Ολυμπιακός πήρε τα μεγάλα αποτελέσματα, γιατί έκανε δύσκολο στον αντίπαλο να τον κερδίσει κι απλώς περίμενε την πλάστιγγα να γύρει υπέρ του. Εκτέθηκε στα εύκολα, γιατί οι αντίπαλοι βρήκαν τον τρόπο να τον πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα.

Ο λόγος της μίνι-ανασκόπησης είναι προφανής. Ο Ολυμπιακός έχει την Κυριακή ένα από τα παιχνίδια που του πάνε φέτος, τραγούδι για να το πει αξιοπρεπώς και να πάρει το χειροκρότημα. Αν πήγαινε στο "Σπύρος Λούης" κι ήταν ακόμα μέσα στο πρωτάθλημα, νομίζω πως θα έχανε με κάτω τα χέρια, γιατί θα έβλεπε το ματς σαν κι αυτά με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ στο Φάληρο. Τώρα, απλώς χρειάζεται να θυμηθεί πως πήρε τα διπλά από αυτές τις ομάδες.

Είναι απαραίτητο να ξαναέρθει ο Τοροσίδης στα χαφ του. Θα φέρει την ενέργεια και τα κλεψίματα που απαιτούνται και για να υποστηριχθεί η άμυνα και για να βγουν κόντρες, ενώ ταυτόχρονα θα κάνει καλύτερους όποιους δύο από τους ακούνητους Μαρέσκα, Στολτίδη και Λεντέσμα επιλέξει ο Μπάντοβιτς να τον πλαισιώσουν. Φυσικά, σε 4-3-3, φυσικά με τον Λουά Λούα στην κορυφή κι όχι τον Μήτρογλου, φυσικά με τον Ντάρμπισάιρ να τον πλαισιώνει. Άλλο σχέδιο επίθεσης δεν χρειάζεται, ο Παναθηναϊκός τα τρώει εύκολα, είτε από κόντρα, είτε από στημένα. Ο Ολυμπιακός απλώς πρέπει να είναι συμπαγής.

Η κουβέντα στα ντέρμπι πάντα πάει περισσότερο σε αυτόν που είναι από κάτω. Ο "από πάνω" Παναθηναϊκός, θα πρέπει να κάνει τα εξής: Να έχει υπομονή μέχρι να έρθει το γκολ, που θα απλουστεύσει το ματς, να καταλάβει πως για να έρθει αυτό το γκολ είναι απαραίτητος στην ενδεκάδα ο Νίνης και να κάνει το σταυρό του μην κλωτσήσει δυνατά ο Αβραάμ κι η μπάλα σηκωθεί πολύ ψηλά. Τότε ο Σαριέγκι γίνεται από βάσκος, πόντιος. Σαν αυτόν που βλέπει τη μπανανόφλουδα στο δρόμο και λέει "όχι, ρε... μπιμπ μου, πάλι θα πέσω". Όταν η μπάλα ανεβαίνει ψηλά, ο Γιόσου σκέφτεται "πάλι το φάγαμε".