Οι δύο όψεις του νομίσματος

Με έκπληξη είδα να έρχονται συνέχεια e-mail που ζητούσαν το κείμενο για τον "Ντούντα". Πότε θα το γράψεις, δεν πιστεύω να το ξέχασες κτλ. Δεν είναι άρθρο άποψης, ούτε άρθρο αποκαλύψεων. Δεν θα γράψω την άποψή μου κι είτε θα συμφωνήσετε, είτε θα διαφωνήσετε, ούτε θα αποκαλύψω πράγματα που δεν ξέρει κανείς.



Μια απλή καταγραφή της ιστορίας θέλω να κάνω, των πεπραγμένων του Ίβκοβιτς, στο πέρασμά του από τον Ολυμπιακό. Όποιον κι αν ρωτήσεις για το τι έκανε ο Σέρβος στον Πειραιά, θα πάρεις μια απάντηση. "Πήρε το Ευρωπαϊκό στη Ρώμη". Αν ρωτήσεις τι άλλο έκανε, θα εισπράξεις σιωπή.



Φυσικά κι ο Ίβκοβιτς έκανε το tripple crown το 1997. Πήρε την ομάδα που έχτιζε χρόνια ο Ιωαννίδης κι έκανε μια εκπληκτική σεζόν, με Κύπελλο, πρωτάθλημα κι Ευρωπαϊκό. Μπακατσιάς, Τόμιτς, Νάκιτς, Σιγάλας, Παπανικολάου, Τάρλατς, Φασούλας, Βελπ, Ρίβερς και μια ψιλή Γαλακτερός, για τη γεύση.



Δεν μειώνει την επιτυχία του Ίβκοβιτς πως το tripple crown ήρθε με την ομάδα του "ξανθού". Ούτε αφαιρεί κάτι από την αίγλη της κούπας, το γεγονός πως πήρε το πιο εύκολο Final Four όλων των εποχών. Η κούπα είναι κούπα, και δεν αλλάζει επειδή στον ημιτελικό αντίπαλος ήταν η Ολύμπια με τον Μίλιτς και καλά να 'ναι το αστέρι. Ούτε επειδή στον τελικό δεν υπήρχε αντίπαλος, απέναντι σε μια Μπαρτσελόνα που είχε τον Τζόρτζεβιτς με διάστρεμμα και τον Ρίβερς να κάνει όργια.



Απλή καταγραφή γεγονότων κάνουμε. Κι αυτά λένε πως ο Ίβκοβιτς πήρε την ομάδα που βρήκε, την απελευθέρωσε κι έφτασε σ' ένα ιστορικό tripple crown. Έγινε πρώτος μάγκας, έφερε το Ευρωπαϊκό στον Πειραιά, αυτό που είχε πάρει ο Παναθηναϊκός ένα χρόνο πριν και κράτησε και τα σκήπτρα στην Ελλάδα. Βασιλιάς ο Ίβκοβιτς, από την πρώτη του κιόλας χρονιά. Πάμε παρακάτω.



Ο "Ντούντα" αρχίζει να βάζει τις δικές του πινελιές, να φτιάχνει πιο δική του ομάδα. Έτσι, ο αρχηγός του Ολυμπιακού, Γιώργος Σιγάλας, αποχωρεί από το λιμάνι για να έρθει ο υπερμέτριος Βούκσεβιτς από την Πάτρα. Ο Ρίβερς φεύγει κι έρχεται ο Χόκινς, ο Βελπ φεύγει κι έρχεται ο Ρότζερς. Ο Ίβκοβιτς φέρνει στο λιμάνι για νέο ηγέτη του Ολυμπιακού τον Λιθουανό, Αρτούρας Καρνισόβας. Η μετριότητα του Λιθουανού χάρισε δύο ευρωπαϊκά στο ελληνικό μπάσκετ. Αυτόν είχε ξένο κι ηγέτη η Μπαρτσελόνα όταν το έχασε από τον Παναθηναϊκό το 1996 κι από τον Ολυμπιακό το 1997.



Πάμε να δούμε τι έκανε εκείνη τη χρονιά η ομάδα που έφτιαξε ο Ίβκοβιτς. Ο Πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός τερματίζει πρώτος μετά την 2η φάση των ομίλων της Ευρωλίγκας. Στην φάση των 16 υποδέχεται την Παρτιζάν με πλεονέκτημα έδρας και γνωρίζει αποκλεισμό-σοκ. Χάνει 74-78 στο ΣΕΦ, χάνει και με 72-60 στο Βελιγράδι κι αποκλείεται με 2-0.



Στο Κύπελλο Ελλάδας, ο Ολυμπιακός χάνει 63-49 από την ΑΕΚ του Ιωαννίδη στον ημιτελικό του Φάιναλ Φορ στο Αλεξάνδρειο. Στο πρωτάθλημα, η ομάδα φτάνει με πλεονέκτημα έδρας στους ημιτελικούς. Στον πρώτο αγώνα στο ΣΕΦ, ο ΠΑΟΚ αυτοκτονεί και δεν κάνει το μπρέικ. Χάνει 66-65 με μια βολή του Τόμιτς ένα δευτερόλεπτο πριν το τέλος. Ο ΠΑΟΚ παίρνει το ματς στο Αλεξάνδρειο, κάνει το 1-1 κι όλα θα κριθούν στο 3ο ματς στο ΣΕΦ.



Το ματς είναι πάλι ντέρμπι, στην τελευταία επίθεση ο λίγος Βούκσεβιτς μαρκάρει τον Στογιάκοβιτς γυρισμένος πλάτη, ο “Πέτζα” σηκώνεται ελεύθερος για τρεις, μέσα. Όποιος απορεί για το τι εννοώ όταν λέω πως ο Βούκσεβιτς μάρκαρε γυρισμένος πλάτη, ιδού και το βίντεο.

Ο Ολυμπιακός είναι εκτός τελικών, ο Παναθηναϊκός του Ράτζα και του Σκοτ παίρνει το πρωτάθλημα, με την παραδοσιακή σφαγή του ΠΑΟΚ στο 5ο ματς, όπως είχε κάνει κι ο Ολυμπιακός το 1994.



Τελευταία σημείωση για τη σεζόν 1997-98, η κόντρα με τον Παπανικολάου. Αφού πρώτα είχε διώξει τον Σιγάλα, ο Ίβκοβιτς είχε τσακωθεί με τον Παπανικολάου κι ο παίκτης είχε φύγει για την Κίντερ στην αρχή της σεζόν. Επέστρεψε τον χειμώνα, αλλά φυσικά η κόντρα παρέμεινε. Στο τελευταίο ματς με τον ΠΑΟΚ στο ΣΕΦ ο Παπανικολάου δεν έπαιξε ούτε λεπτό.



Από το tripple crown, λοιπόν, στην απώλεια των σκήπτρων στην Ελλάδα. Εντάξει, συμβαίνουν αυτά, ξεκινάει ο σχεδιασμός της νέας σεζόν. Ο Ρότζερς μένει, όπως κι ο Βούκσεβιτς. Την θέση του Χόκινς παίρνει ο Γκολντγουάιρ, ενώ έρχονται κι ο απίθανος Αντέ Μενσά με τον Ομπέρτο. Στον ρόλο του Καρνισόβας, που φυσικά αποχωρεί, έρχεται ο Άριαν Κόμαζετς.



Στην Ευρώπη ο Ολυμπιακός φτάνει στο Final Four, αλλά υποτάσσεται με κάτω τα χέρια στην εκπληκτική Ζαλγκίρις. Το σημαντικό, όμως, είναι η επιστροφή στην κορυφή στην Ελλάδα. Στο Κύπελλο, ο Ολυμπιακός υποδέχεται στην β' φάση τον ΠΑΟΚ στο ΣΕΦ, στον πρώτο αγώνα της σεζόν, τον Σεπτέμβριο. Ήττα και πάλι, αυτή τη φορά με 52-61. Στο πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός τερματίζει πρώτος κι έχει το πλεονέκτημα έδρας μέχρι τέλους.

Ο τίτλος κρίνεται στο πέμπτο ματς στο ΣΕΦ κι υποθέτω πως όλοι ξέρετε τι έγινε εκεί. Ο Παναθηναϊκός του Μποντίρογκα και του Ράτζα, με τον Σούμποτιτς στον πάγκο, κερδίζει με 62-53, με ήρωες στο τέλος τους Τζεντίλε, Οικονόμου. Δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα για τον Παναθηναϊκό, που παίρνει το ιστορικό "πρωτάθλημα μες το Παλέ", αυτό που ήθελε για να ξεκινήσει τη δυναστεία του.



Αυτά έκανε ο Ίβκοβιτς στις τρεις σεζόν του στο λιμάνι. Δεν τα γράφω για να προδικάσω το αποτέλεσμα της τωρινής του παρουσίας. Μακάρι να βγει η επιλογή των Αγγελόπουλων. Ούτε τα γράφω για να βγάλω αποτυχημένο το τότε πέρασμά του. Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του.



Κάποιος μπορεί να πει πως, ό,τι κι αν ακολούθησε, ο Ίβκοβιτς δεν παύει να είναι αυτός που έφερε το Ευρωπαϊκό. Σωστό. Όπως και σωστό είναι να πει κανείς πως στις δύο σεζόν που έφτιαξε αυτός τις ομάδες, έκανε τραγικές επιλογές παικτών, δεν πήρε κανέναν τίτλο, έχασε αδικαιολόγητα ματς στην έδρα του και απέτυχε παταγωδώς. Συνέβησαν και τα δύο.

Αυτό που δεν άντεχα ποτέ, όσα χρόνια κι αν πέρασαν από τότε, είναι πως κανείς δεν "θυμόταν" τι έκανε για δυο χρόνια ο Ίβκοβιτς. Έφυγε, κι από τότε ακούγαμε μόνο για το 1997, ποτέ για το 1998 και το 1999. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, ο Ίβκοβιτς δεν ήταν παρών μόνο στο tripple crown, ήταν και στην αποκαθήλωση που έφεραν οι δικές του επιλογές.