Έτσι θα είναι το παιχνίδι της νέας Εθνικής

Μπορεί να μην είναι δυνατόν να βγουν ουσιαστικά συμπεράσματα όσον αφορά τη δυναμικότητα της Ελλάδας παίζοντας κόντρα σε αυτή τη Ρουμανία, όμως καταλάβαμε ποιος θα είναι ο βασικός άξονας του παιχνιδιού της ομάδας μας, με ή χωρίς Giannis. Αναλύει ο Γιάννης Ψαράκης.

Κατ’ αρχή για να προλάβουμε τη γκρίνια ορισμένων για τον (πολύ) χαμηλής δυναμικότητας αντίπαλο. Είναι σχεδόν «κανόνας» για τις δυνατές Εθνικές ομάδες, μετά το βασικό στάδιο της προετοιμασίας τους να αντιμετωπίζουν πολύ αδύναμους αντιπάλους για το λεγόμενο «ξεμούδιασμα». Και φυσικά η Εθνική μας δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τον «κανόνα». Η Σερβία έπαιξε με ομάδα… επίλεκτων Νέων, η Γαλλία και η Ισπανία με αντίπαλο την Τυνησία κ.ο.κ.

Ας δεχτούμε λοιπόν, που έτσι είναι, πως δεν είναι δυνατόν να βγουν ουσιαστικά συμπεράσματα όσον αφορά τη δυναμικότητα της ομάδας μας παίζοντας κόντρα σε αυτή τη Ρουμανία. Μία ομάδα που εδώ και δεκαετίες παίζει το ίδιο αναχρονιστικό, ούτε καν old school μπάσκετ και αποδείχθηκε τέλειος σάκος του μποξ.

Επίσης αυτό που είδαμε κόντρα στους Ρουμάνους και θα δούμε και απόψε με αντίπαλο τη Μεγάλη Βρετανία είναι μία «άλλη» Εθνική απουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο αυτό.

Παρόλα αυτά…

Κρίνοντας από την πρόθεση και τη διάθεση Μίσσα και διεθνών καταλάβαμε το ποιος θα είναι ο βασικός άξονας του παιχνιδιού της ομάδας μας, με ή χωρίς Giannis.

Κατ’ αρχήν η πιεστική άμυνα ακόμη και καταστάσεις zone-press στο μισό γήπεδο. Απλωμένα χέρια για τα –αγαπημένα του πρώην Ομοσπονδιακού προπονητή Παναγιώτη Γιαννάκη- deflections, δηλαδή τις αλλοιώσεις στις πάσες. Από εκεί και πέρα έλεγχος των ριμπάουντ ώστε να γίνει επίθεση στο transition κάτι που φανταζόμαστε ότι με τον Giannis στο παρκέ θα ξεδιπλώνεται ακόμη πιο γρήγορα και πιο εύκολα χάρη στα μακριά του άκρα και την ταχύτητά του.

Στο 5 εναντίον 5 η εντολή ήταν ξεκάθαρη και σαφής. Η μπάλα με κάθε τρόπο να ακουμπάει στο χρωματιστό. Εκεί ο έμπειρος αλλά και μπριόζος Μπουρούσης μπορεί είτε να κερδίσει φάουλ είτε να πασάρει στον ελεύθερο «πυροβολητή» ενώ ο εκπληκτικά ανεβασμένος σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού του Γιώργος Παπαγιάννης (για τον οποίο δικαίως στάζει μέλι ο Μίσσας) μπορεί βλέποντας τους αντιπάλους αφ’ υψηλού να τελειώσει τη φάση με χουκ.

Παράλληλα, το γρήγορο passing game απέναντι στη ζώνη από τους έμπειρους γκαρντ που διαθέτουμε δίνει ευκαιρίες για την καλύτερη δυνατή επιλογή στο σουτ «ανοίγοντας» παράλληλα την αντίπαλη άμυνα.

Έχουμε βέβαια πολύ δρόμο μέχρι το Ελσίνκι και δεν χρειάζονται ούτε φανφάρες, ούτε κορώνες, ούτε υπερβολική αισιοδοξία. Ταπεινότητα, δουλειά και ψυχολογική ετοιμότητα για την κρίσιμη και κυρίως τη δύσκολη στιγμή. Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε…