Δεν είχε σχεδόν... τίποτα ο Παναθηναϊκός

Ο Παναθηναϊκός που φανέρωσε όλες τις χτυπητές αδυναμίες του και έκανε την Μπαρτσελόνα να μοιάζει με υπερομάδα, το σημείο που σημάδεψαν οι αντίπαλοι των "πρασίνων" από την αρχή του αγώνα στο Παλάου Μπλαουγκράνα και ο αριθμός των ασίστ που "εκθέτει" την ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ. Γράφει ο Γιάννης Ψαράκης.

Σε περιπτώσεις σαν αυτή του Παναθηναϊκού στο Παλαού Μπλαουγκράνα το βράδυ της Παρασκευής ισχύει το απόφθεγμα παλιού καλού ανέκδοτου που έλεγε «ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα»…

Ειρωνικό είναι φυσικά το φινάλε του ανέκδοτου για έναν Παναθηναϊκό που ήταν από άλλο… ανέκδοτο σε σύγκριση με τον προ 6 ημερών αγώνα του με τον Ολυμπιακό. Οι πράσινοι είδαν τις χτυπητές από την προετοιμασία κιόλας αδυναμίες τους τις οποίες είχα επισημάνει από τα φιλικά να γίνονται βούτυρο στο ψωμί της Μπαρτσελόνα που κυριάρχησε ολοκληρωτικά. Και μόνο το γεγονός ότι οι πράσινοι υπέστησαν τη 2η χειρότερη ήττα στην ιστορία τους στην Ευρωλίγκα τα λέει όλα.

Τι δεν είχε λοιπόν ο Παναθηναϊκός εκτός από την απαραίτητη και απαιτούμενη για πρώτο ματς της σεζόν στην Ευρωλίγκα συγκέντρωση; Δεν είχε σχεδόν τίποτα. Η Μπαρτσελόνα που δεν είναι πάντως η… υπερομάδα που την έκανε να φαίνεται χθες ο Παναθηναϊκός, είχε σημαδέψει από το… τζάμπολ τη ρακέτα των πράσινων για τις επιθέσεις της. Ο Σεραφέν με την διά των οφθαλμών πράσινη άμυνα που ακόμη και τα φάουλ τα έκανε με λάθος τρόπο έμοιαζε με… Σακίλ. Ακόμη και οι «κοντοί» όταν ήθελαν να σκοράρουν το έκαναν με «μπούκες». Και έτσι στο τέλος της πρώτης περιόδου τα 10 από τα 11 καλάθια της Μπάρτσα ήταν από το χρωματιστό.

Οι γηπεδούχοι έκαναν ένα λάθος στο ξεκίνημα της 2ης περιόδου όταν νόμιζαν ότι το ματς… τελείωσε και άρχισαν τα βιαστικά σουτ τριών πόντων και τις πάσες πίσω από την πλάτη. Ούτε όμως αυτό μπόρεσε να το εκμεταλλευτεί ο Παναθηναϊκός που με τον Καλάθη να βγαίνει εκτός ρυθμού δεν είχε οργάνωση ούτε σαφή προσανατολισμό. Αν δεν έβγαινε επίθεση στο τρανζίσιον, στο 5 εναντίον 5 ήταν προβλέψιμος.

Έτσι η Μπαρτσελόνα πέρασε αβρόχοις ποσί τη 2η μετριότατη έως κακή επιθετικά 2η δική της περίοδο και έδωσε τη χαριστική βολή στην 3η. Βρήκε ρυθμό από τις εύκολες άμυνες που έβγαζε, έβαλε τα τρίποντα, άνοιξε την πράσινη άμυνα που είχε αναγκαστικά κλειστεί για να περιορίσει τον Σεραφέν και το πουλάκι πέταξε από πολύ νωρίς.

Τι να τους κάνεις τους 20 πόντους του Παππά σε ένα τέτοιο ματς; Και μόνο ότι με εξαίρεση ένα καλάθι του Ρίβερς στην 3η περίοδο μόνο αυτός σκόραρε εντός πεδιάς μπορεί να είναι παράσημο για τον ίδιο όχι όμως για την ομάδα. Και η ομάδα είναι αυτή που έχει σημασία.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν φανέρωσε όλες τις αδυναμίες του. Κυρίως την ανύπαρκτη άμυνα στη ρακέτα τόσο των βασικών όσο και των αναπληρωματικών και την κάκιστη και ασύνδετη επίθεσή του (έδωσε 9 ασίστ όσες μόνος του ο Ερτέλ…) αφού οι 71 πόντοι προήλθαν κυρίως από ατομικές ενέργειες. Ο Καλάθης ήταν σε κακή βραδιά, ο Λεκαβίτσιους δεν μπορεί να κριθεί από το πρώτο του ματς υπό αυτές τις συνθήκες με την ομάδα να μην έχει αρχή μέση και τέλος ενώ ο Ντένμον μάλλον δείχνει ότι δεν «κολλάει» πουθενά παρότι στα φιλικά (απουσία Καλάθη και Παππά πάντως) έδειχνε να έχει ξεκάθαρο ρόλο.

Αρχή πάντως είναι, όπως είχα επισημάνει και για τον Ολυμπιακό είναι πολύ νωρίς για αφορισμούς και βιαστικά συμπεράσματα. Το πρόβλημα είναι πως δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα τρόπος να κρύψει κάτω από το χαλί τις χτυπητές αδυναμίες του οπότε χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά και λίγα λόγια.