Ε, όχι και 95 πόντους από την Μπάμπεργκ...

Ο Παναθηναϊκός είχε προειδοποιήσει για τη συντριβή στο Μπάμπεργκ με τις εμφανίσεις του τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Αλλά ακόμα και έτσι οι 95 πόντοι από την Μπάμπεργκ των πολλών απουσιών δεν χωνεύονται με τίποτα. Ο Γιάννης Ψαράκης εντοπίζει τα αίτια του "πράσινου" ναυαγίου.

Όταν χάνεις από μία ομάδα σαν τη φετινή Μπάμπεργκ και μάλιστα με τις απουσίες που είχε, συμπεριλαμβανομένου και του προπονητή της, έχεις θέμα. Όταν καταφέρνεις και χάνεις (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) και με 21 πόντους διαφορά, τότε, έχεις… δύο θέματα.

Οι καμπάνες για τον Παναθηναϊκό ηχούσαν εδώ και δύο εβδομάδες. Δύο ήττες στη διπλή αγωνιστική έστω και με καλές συνολικά εμφανίσεις, δύο νίκες που δεν τις άξιζε με Λαύριο και Ζαλγκίρις μετά από παράταση και μία νίκη στο αδιάφορο βαθμολογικά πλην όμως πάντα ψυχοφθόρο ντέρμπι με τον «αιώνιο» αντίπαλο με καλή εμφάνιση μόνο για ένα ημίχρονο.

Οι καμπάνες ηχούσαν, αλλά οι πράσινοι όπως φάνηκε από την κάκιστη εμφάνισή τους στη Βαμβέργη αγρόν ηγόραζαν. Κάπως έτσι υπέστησαν τη μεγαλύτερη σε έκταση ήττα ελληνικής ομάδας στην ιστορία της Ευρωλίγκα από Γερμανική εκτός έδρας (προηγούμενο το -17 στο Φρανκφούρτη-Περιστέρι 72-55 το μακρινό 2001-02), κάπως έτσι σημείωσαν μία από τις χειρότερες επιδόσεις τους στην αξιολόγηση (μόλις 54 «βαθμοί»), σίγουρα όμως τη χειρότερη συγκριτικά με τον αντίπαλο (119 η Μπάμπεργκ).

ΟΚ, η Μπάμπεργκ είναι μία ομάδα με αρχές. Μία ομάδα που παίζει το μπάσκετ του προπονητή. Που κάνει απλά πράγματα. Δεν παύει όμως να είναι μία ομάδα περιορισμένων δυνατοτήτων ειδικά μάλιστα με τις τόσες πολλές και σημαντικές απουσίες που είχε στο ματς της Παρασκευής. Αλλά ο Παναθηναϊκός κατάφερε να την κάνει να φαίνεται… θεριό.

Το ότι δύο παίκτες της, ο Ογκούστιν Ρούμπιτ (παίκτης που θα μας απασχολήσει σίγουρα τα επόμενα χρόνια ως διάδοχος του Κάιλ Χάινς…) και ο «άγραφος» Ολίντε έκαναν ρεκόρ καριέρας, ο πρώτος με 26 πόντους και ο δεύτερος με 10 (ενώ είχε βάλει όλους κι όλους… 8 στη διετή καριέρα του στη διοργάνωση) τα λένε όλα. Το ότι οι πράσινοι δέχθηκαν 95 πόντους, οι 38 εκ των οποίων στην τελευταία περίοδο (ίσως και να είναι αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία τους στη διοργάνωση…) λένε ακόμη περισσότερα.

Για την ομάδα του Πασκουάλ (ο οποίος το προσπάθησε, δοκίμασε πολλά πράγματα αλλά δεν κατάφερε να κρατήσει σε εγρήγορση τους παίκτες του και να τους ξυπνήσει από το λήθαργο) το κακό ξεκίνησε από τα πρώτα λεπτά. Η επίθεση της Μπάμπεργκ ήταν στοχευμένη 100%. Η εντολή ήταν μόνο μία. Attack the rim. Δηλαδή επίθεση στο ψαχνό, στην καρδιά της ανύπαρκτης αμυντικά ρακέτας του Παναθηναϊκού. Ο Σίνγκλετον ως συνήθως προκλητικά απών, ο Γκιστ για ένα ακόμη ματς λίγος, ο Βουγιούκας προσπάθησε αλλά δεν έφτανε και οι παίκτες της Μπάμπεργκ έκαναν πάρτυ. Στην 1η περίοδο είχαν 7/8 από το χρωματιστό και έβαλαν 42 πόντους στο ημίχρονο δίχως καν να ευστοχήσουν έστω σε ένα τρίποντο.

Ο Νικ Καλάθης ήταν ο μοναδικός σε όλο το ματς που μπήκε στο πνεύμα του αγώνα (στο πρώτο ημίχρονο είχε 2/2 τρίποντα και οι συμπαίκτες του 0/12, έκλεισε το ματς με ρεκόρ καριέρας 31 πόντων και αξιολόγηση στο 30 ενώ όλοι οι συμπαίκτες του είχαν 24…) αλλά στο σύγχρονο μπάσκετ ο ένας δεν κερδίζει σχεδόν ποτέ τους πέντε.

Ακόμη και στο σημείο (3η περίοδος) που οι πράσινοι με τις σύνθετες άμυνες ζώνης του Πασκουάλ ανάγκασαν σε σωρεία λαθών την Μπάμπεργκ και προσπέρασαν με τα…  ψέματα (50-48) δεν είχαν το καθαρό μυαλό για να τελειώσουν τη δουλειά. Αντίθετα, κύλησαν ξανά στο… βούρκο, δέχθηκαν ένα 17-5 στο ρελαντί από τα δεύτερα της Μπάμπεργκ και παρέδωσαν πνεύμα. Σχεδόν αμαχητί.

Η ήττα αυτή αν μη τι άλλο πονάει λοιπόν τον Παναθηναϊκό που έχασε μία χρυσή ευκαιρία να καβαλήσει Ζαλγκίρις και Ρεάλ. Το πρόγραμμά του στη συνέχεια δεν το λες και εύκολο (έχει μεταξύ άλλων ένα ταξίδι στη Μόσχα για τη Χίμκι, άλλα δύο στην Ισπανία με Ουνικάχα και Ρεάλ μαζί με τα ματς με Μακάμπι και Μιλάνο εκτός έδρας στις 9 αγωνιστικές που απομένουν) και για να ρεφάρει αυτή την γκέλα θα πρέπει να κάνει μία μεγάλη εκτός έδρας νίκη κρατώντας φυσικά την έδρα του ΟΑΚΑ. Οπότε, περιθώρια άλλα δεν έχει και κάθε λάθος θα πληρώνεται διπλό…