What about νοοτροπία κύριοι;

Το χαλασμένο "μυαλό" των "πράσινων" που "κατέρρευσαν" μετά το πρώτο γκολ κι οδήγησε σε μια ήττα προσβολή για την ιστορία του συλλόγου, το… ντάντεμα, το τεράστιο λάθος με τον Μπεργκ και οι απαντήσεις για τους μυϊκούς τραυματισμούς. Ο Κώστας Γουλής, αναλύει την επόμενη μέρα, μετά το βαρύ κι ασήκωτο "χαστούκι" απ’ τη Σταντάρ…

Υπάρχουν ήττες και ήττες στο ποδόσφαιρο… Να χάσεις γιατί μπορεί ο αντίπαλός σου να είναι πολύ, πολύ καλύτερος. Γιατί μπορείς να βρεθείς (μπάλα είναι) σε κακή βραδιά. Γιατί δεν θα σου κάτσει η μεγάλη φάση και θα πάει δοκάρι και άουτ, αντί για δοκάρι και μέσα. Γιατί μπορεί να φας "πιστολιά" απ’ τον διαιτητή. Όλα μέσα είναι! Αυτό που δεν αντέχεται όμως ρε φίλε, είναι να το παρατάς, να χάνεις με κατεβασμένα χέρια και να γνωρίζεις διασυρμούς σαν κι αυτόν που υπέστη ο Παναθηναϊκός το βράδυ της Πέμπτης (3/11) απ’ τη Σταντάρ στη Λεωφόρο. Σε ακόμη μια ντροπιαστική ευρώ-βραδιά…

Μάλλιασαν τα… αυτιά μας απ’ το ξεκίνημα της εφετινής σεζόν να ακούμε για τη σωστή νοοτροπία που οφείλει να ξαναβρεί ο Παναθηναϊκός, για να επιστρέψει βήμα-βήμα εκεί που πρέπει να βρίσκεται. Την έδειξε σε 2 με 3 ματς στην εκκίνηση της χρονιάς. Εκτοτε… αγνοείται. Να με συγχωρείτε πολύ, αλλά αυτό που είδαμε απέναντι στους Βέλγους, απ’ τη στιγμή που έγινε το 0-1 στο 61’ (όσο… κουφά κι αν ήρθε το γκολ των Βέλγων), μέχρι το φινάλε του αγώνα, δεν ήταν νοοτροπία, ήταν ΤΡΑΓΩΔΙΑ!

Να δεχθούμε ότι ο Παναθηναϊκός είχε να διαχειριστεί ένα σωρό προβλήματα, ατυχίες και βασικές απουσίες. Ναι, ο άξονάς του ήταν "θεόγυμνος" και πειραματικός και η τρύπα στη μεσαία γραμμή φαινόταν ΑΠ’ ΤΟ… ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Να δεχθούμε ότι η όλη η ομάδα "πάγωσε" με τον τραυματισμό του Μπεργκ και την έξοδό του απ’ το ματς μόλις στο 30’. Να δεχθούμε ότι το πάλεψε όσο μπορούσε και με τα όπλα που είχε για μία ώρα μπάλας. Ε, ρε φίλε όμως, δεν είναι εικόνα ομάδας αυτή μόλις τρως το πρώτο γκολ. Και η κατάρρευση πλέον έχει τα όριά της…

ΜΟΝΟ Ο ΜΟΛΕΔΟ!

Δεν επιτρέπεται να "σβήνει" έτσι ο διακόπτης μετά το 0-1. ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ πώς να το κάνουμε δηλαδή; Είναι αυτοκτονικό, είναι ντροπιαστικό, είναι κόντρα στην ιστορία και στο τι πρεσβεύει αυτή η ομάδα. Που είναι η μαχητική ψυχή; Που είναι ο "χαρακτήρας"; Ο Μολέδο έπαιζε χθες με πρόβλημα στο πόδι και με σφιγμένα δόντια και μετά το πρώτο γκολ των Βέλγων έτρεχε παντού για να μπαλώσει όλες τις "τρύπες". Την ώρα που οι υπόλοιποι… περπατούσαν (με εξαίρεση τον Εμποκού για 20-25 λεπτά και τον Λέτο που έκανε ότι μπορούσε μπροστά). Πόσα να σώσει πια; Που να πρωτοτρέξει κι ο Βραζιλιάνος; Κάποια στιγμή θα τα φτύσει κι αυτός…

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Και δεν είναι μόνο θέμα φυσικής κατάστασης. Να με συγχωρείτε κιόλας που θα πάω κόντρα στο…  ρεύμα, προσωπικά θεωρώ πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει ΤΟ "θέμα" στον συγκεκριμένο τομέα. Τουλάχιστον όχι στον βαθμό που "παρουσιάζεται". Είναι πρώτα απ’ όλα ζήτημα ψυχολογίας, διάθεσης και… αυγών. Με τον Αγιαξ δέχεται την ισοφάριση και (πολύ περισσότερο) το 1-2 και "φεύγει" απ’ το γήπεδο. Με την Ξάνθη τρώει (όπως το τρώει) το 0-1 και το 1-2 και χάνει τα… αυγά και τα καλάθια. Τώρα αυτό. Το "σβήσιμο" το διακόπτη είναι πλέον εξοργιστικό. Η "νοοτροπία" που λέγαμε παραπάνω… What about it, κύριοι;

ΑΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ Ο ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ

Και βεβαίως αυτό είναι θέμα του Στραματσόνι και των συνεργατών του. Και της διοίκησης. Διότι το πολύ το… παραχάιδεμα και το "πάμε παιδιά, προχωράμε" το βαριούνται από ένα σημείο και μετά και τα… μωρά. Επιβάλλεται πλέον να σκληρύνει η στάση αυτών που αποφασίζουν, να σφίξουν οι πισινοί και να αλλάξουν ορισμένες συμπεριφορές εντός κι εκτός αποδυτηρίων. Ποιος θα το κάνει αυτό θα μου πείτε απ’ τη στιγμή που όλο αυτό, δεν ταιριάζει στη μενταλιτέ του Γιάννη Αλαφούζου; ΑΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ. Δική του είναι η επένδυση στο κάτω-κάτω της γραφής, τον σύλλογο και τον ίδιο προσβάλλει αυτή η εικόνα. Ας το κάνει ο Ζιλμπέρτο, ο Παναγόπουλος, κάποιος! Δικό τους θέμα, τα γένια και τα χτένια.

Όχι όμως να περιμένουν όλοι τον Στραματσόνι να βγάλει (και) σε αυτό το θέμα το… φίδι απ’ την τρύπα. Διότι έτσι θα τον "κάψουν" τον Ιταλό, πρώτα απ’ όλα εσωτερικά. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το "ντάντεμα" παρατράβηξε. Κι όσο συνεχίζεται αυτή η νοοτροπία, τόσο θα υπάρχουν βλακώδεις συμπεριφορές σαν κι αυτή το Εμποκού στο φινάλε που έγραψε ακόμη μια ανόητη αποβολή την εφετινή σεζόν. Χαλώντας -διάολε- τη δική του εικόνα στο ματς, αφού ήταν απ’ τους ελάχιστους που το πάλεψαν. Ας αρχίσουν λοιπόν να πέφτουν πρόστιμα για να "τσούξουν" λίγο οι τσέπες και όποιος δεν συμμορφωθεί ή δεν μπορεί, η πόρτα είναι από εκεί…

ΘΑ "ΕΣΚΑΓΕ" ΣΕ ΟΛΑ

Πάμε τώρα λίγο στο κομμάτι των μυϊκών τραυματισμών, αφήνοντας για το τέλος το ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ που έγινε το βράδυ της Πέμπτης με τον Μπεργκ. ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ για όλα αυτή η ρουφιάνα, η "κακή" η προετοιμασία. Ας το πούμε ακόμη μια φορά. Το καλοκαίρι στην Ολλανδία και στη συνέχεια στο Κορωπί, ο Παναθηναϊκός δούλεψε σε ρυθμούς επιπέδου "7" με "8", με απόλυτο αριθμό το "10". Δεν ήταν… πάνω τα χεράκια, κάτω τα χεράκια, ούτε όμως έκανε και προπονήσεις… ΟΥΚάδων, διότι ο στόχος του τεχνικού τιμ ήταν να εμφανιστεί η ομάδα στο τέμπο που έπρεπε, στα καλοκαιρινά προκριματικά. Δεν ήταν "χαλαρή" όμως η προετοιμασία σε καμία περίπτωση. Δεν ήταν "Μπάκε".

Και στο επιχείρημα "μα, ο Παναθηναϊκός “σκάει” στα δεύτερα ημίχρονά του", υπάρχει και ο αντίλογος που λέει δεν έδειξε τέτοια εικόνα π.χ. στο Αγρίνιο (όπου το "καλό" ημίχρονό του ήταν το δεύτερο), στο Βίγο (όπου, μέχρι το 80’ αυτός ήταν το "αφεντικό" στο ματς), με τον Αστέρα, με τον Ηρακλή. Διότι αν "έσκαγε", θα "έσκαγε" σε όλα. Και βεβαίως άλλο το "σκάω" κι άλλο το "βγάζω μυϊκούς τραυματισμούς". Μην τα συγχέουμε αυτά τα δύο. Το ότι οι μυϊκοί τραυματισμοί εξελίσσονται σε ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, βεβαίως και είναι πλέον ξεκάθαρο. Και δεν μπορεί να φταίει μόνο ο (όντως) κακός και ταλαιπωρημένος χλοοτάπητας στο "Γ. Καλαφάτης".

ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΤΙΣ ΛΥΣΕΙΣ

Κάτι γίνεται λάθος: α) στην πρόληψη και στις μετρήσεις των ορίων που βρίσκεται κάθε παίκτης, δεδομένου ότι υπάρχουν πολλοί "πράσινοι" με συγκεκριμένα προβλήματα και ιατρικό "ιστορικό" και β) στον τρόπο και στην ένταση με την οποία γίνονται οι προπονήσεις του τελευταίου διμήνου, απ’ τη στιγμή που άρχισε να φορτώνεται το πρόγραμμα με σερί ματς. Κι αυτό είναι κάτι στο οποίο οφείλουν να βρουν ΑΜΕΣΑ απαντήσεις και λύσεις ο Στραματσόνι, ο γυμναστής Φεντερίκο Πανοντσίνι και το ιατρικού τιμ της ομάδας. Διότι αν συνεχιστεί αυτό, σε λίγες εβδομάδες ο Παναθηναϊκός θα ξεπεράσει και το περσινό ρεκόρ του ΠΑΟΚ…

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΑΘΟΣ ΜΕ ΜΠΕΡΓΚ

Κλείνοντας, δυο λόγια γι’ αυτό που λέγαμε πιο πάνω για τον Μπεργκ. Αυτό που έγινε το βράδυ της Πέμπτης με τον Σουηδό, είναι ανεπίτρεπτο. Όταν ένας παίκτης (πόσω μάλλον όταν μιλάμε για τον καλύτερό σου), παραπονιέται στην προθέρμανση για ενόχληση, τσίμπημα, τράβηγμα, απλά ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΚΙΝΑΣ. Οσο κι αν θέλει ο ίδιος να παίξει, όσο σημαντικό κι αν είναι το ματς. ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΚΙΝΑΣ. Οσο κι αν δείχνει, λόγω χαρακτήρα, ο ίδιος ο παίκτης μεγάλη αυταπάρνηση και δεν θέλει να αφήσει την ομάδα του "ξεκρέμαστη". ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΚΙΝΑΣ. Αυτός που αποφασίζει είναι ο προπονητής, ακόμη κι αν εκείνος βρίσκεται τιμωρημένος στο μπουθ. Όχι ο παίκτης. Διότι ο κίνδυνος για μεγαλύτερη ζημιά (κι απ’ αυτή που έπαθε ο Σουηδός) είναι εκεί, σου χτυπάει την πόρτα. Και δεν αποτελεί δικαιολογία το γεγονός ότι ο Στραματσόνι βρισκόταν "απομονωμένος" στο μπουθ λόγω της τιμωρίας του και η επικοινωνία ήταν περιορισμένη. Σε τέτοιες καταστάσεις επικρατεί η λογική και όχι το "πάμε, κι όσο αντέξω…".

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Ο απαθέστατος Αλαφούζος και οι εξηγήσεις
Με -7 δεν υπάρχει Δευτέρα

Σχόλια

 

Πρώτη Σελίδα