Δώστε από τώρα στον Ουάρντα το βραβείο του MVP

O Aμρ Ουάρντα δεν είναι μόνο ο πολυτιμότερος παίκτης του εφετινού πρωταθλήματος, ο ποδοσφαιριστής που χρειάζεται περισσότερο από τον κάθε έναν η ομάδα αλλά και ο σταρ που δίνει μία... ανθρώπινη λάμψη στο κατά τα άλλο γκρίζο πρωτάθλημά μας. Γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος.

Ανεξάρτητα από το που θα καταλήξει ο εφετινός τίτλος, ο πιο επιδραστικός παίκτης του πρωταθλήματος έχει ήδη βρεθεί και δεν χρειάζεται να πονοκεφαλιάσουμε άλλο.

Ο Αμρ Ουάρντα ανεβάζει αυτόματα επίπεδο τον Ατρόμητο. Τόσο απλό όσο ακούγεται. Με τις συνθήκες δουλειάς που του εξασφάλισαν στο Περιστέρι, ο Αιγύπτιος νίκησε μερικούς από τους προσωπικούς του δαίμονες (έχει δουλειά ακόμη να κάνει στο συγκεκριμένο κομμάτι) και απελεύθερω το πιο δημιουργικό κομμάτι του ποδοσφαιρικού εαυτού του.

Μεγάλη τύχη για τα μάτια μας και τα μάτια σας, δεν παίζουν πολλοί παίκτες με το ταλέντο του Ουάρντα στον τόπο μας. Μεγάλη τύχη επίσης για τον Ατρόμητο που απολαμβάνει τους καρπούς ενός δανεισμού που έγινε υπό πίεση χρόνου στα τέλη του Αυγούστου και στον οποίο ελάχιστοι έδιναν πιθανότητες επιτυχίας.

Ομως, στο Περιστέρι, ως κλαμπ που σέβεται τον εαυτό φρόντισε να ενεργοποιήσει μηχανισμούς για να απορροφήσει αρχικά το σκεπτικισμό που αρχικά έφερε η απόκτηση του... τρελού (μην ξεχνάτε ότι προερχόταν από το φιάσκο της Φεϊρένσε από την οποία έφυγε μέσα σε λίγες ημέρες) και στη συνέχεια να μεταδώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη σ' ένα δύσκολο χαρακτήρα για να ξεδιπλώσει σιγά-σιγά το ταλέντο του.

Και πέτυχε... μπίνγκο. Μόλις ο Ουάρντα αισθάνθηκε σημαντικός και σπουδαίος, έγινε χαλί να τον πατήσουν. Πέταξε από πάνω τα δεσμά της αμφισβήτησης και το άγχος να αποδείξει πράγματα και επέτρεψε στην ποδοσφαιρική ευφυία να απλωθεί στο χορτάρι με θαυμαστή συνέπεια.

Τι αποδείχθηκε στην πράξη με την περίπτωσή του; Ο,τι όλοι έχουν το κουμπί τους, αρκεί κάποιος να το βρει. Στον ΠΑΟΚ η αλήθεια είναι ότι δεν πολυασχολήθηκαν με την περίπτωση τους καθώς σε μία ομάδα πρωταθλητισμού μάλλον είναι δύσκολο το βάρος να πέσει σ' έναν και μόνο παίκτη.

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΚΟΛ, ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ...

Από την άλλη πλευρά βέβαια ο αντίλογος λέει ότι όταν διαθέτεις έναν παίκτη με τόσο σπουδαία προσόντα, προσπαθείς να εξαντλήσεις όλες τις δυνατότητες για να πάρεις πράγματα από αυτόν. Στον ΠΑΟΚ δεν ίδρωσαν σ' αυτό το κομμάτι, έριξαν την αξία του περιουσιακού τους στοιχείου αλλά, ευτυχώς γι' αυτούς, ο Ατρόμητος έδιωξε τη σκόνη για να φανεί από κάτω το διαμάντι.

Ας σταθούμε όμως και στον καθαρά ανθρώπινο παράγοντα. Μπροστά στα μάτια μας έχουμε έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, ένα παιδί που χαμογελά συνεχώς και είναι με τον καλό λόγο στο στόμα. Συνήθως στο ποδόσφαιρό μας τα πρόσωπα είναι σφιγμένα, τα συναισθήματα περιορίζονται προς χάρη των τύπων και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, τα πολλά-πολλά αποφεύγονται.

Ο Ουάρντα όμως βγήκε από άλλο ανέκδοτο. Με μία σχεδόν παιδική αφέλεια πλησιάζει άπαντες, μιλάει σ' όλον τον κόσμο, ανοίγει διάλογο ακόμη και με την αντίπαλη εξέδρα χωρίς να ξεφεύγει. Ενα ζωντανό παράδειγμα για το πως πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς το ποδόσφαιρο που είναι πάνω απ' όλα παιχνίδι, χαρά, ζωντάνια, συναίσθημα.

Το είχατε ξεχάσει ε; Μας το θυμίζει αυτός ο απίθανος και χαρισματικός τύπος από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Κρίμα να μην ξέρουμε το ευχαριστώ στη γλώσσα του...