Δεν θα είναι κάθε μέρα του Αϊ Γιαννιού για τον Παναθηναϊκό...

Ο Παναθηναϊκός χάρισε στον κόσμο του ένα χαμόγελο ανακούφισης που είχε μεγάλη ανάγκη. Το έκανε μάλιστα παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο. Αλλά το σκοτάδι είναι ακόμη πηχτό και η άκρη του τούνελ βρίσκεται μακριά. Ο Νίκος Γιαννόπουλος γράφει για τους κινδύνους που ακόμη απειλούν τον πράσινο οργανισμό.

Οσο να πεις, το ιδανικό σάουντρακ για τη νίκη του Παναθηναϊκού επί του Πλατανιά που χάρισε χαμόγελα τεράστιας ανακούφισης στους φίλους θα ήταν το "δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη".

Ας αφήσουμε κατά μέρος τώρα το ποιος είναι ο νεκροθάφτης και ας επικεντρωθούνε στα θετικά της πρώτης νίκης των πράσινων μετά από δύομιση μήνες. Το παιχνίδι ήταν ντέρμπι και πριν βιαστείτε οι φανατικοί να ξινίσετε το πρόσωπό σας, να σας θυμίσουμε ότι τυχόν απώλεια και την Κυριακή θα έβαζε την ομάδα στο ψυχολικό τριπάκι της αποφυγής του υποβιβασμού και μόνο.

Προσώρας ο κίνδυνος αυτός απομακρύνθηκε αισθητά και αυτό δεν είναι λίγο για μία ομάδα η συνοχή της οποίας δοκιμάζται και εξακολουθεί να δοκιμάζεται πάρα πολύ σκληρά από τη διοικητική ανυπαρξία. Ο Παναθηναϊκός-θυμίζουμε-δεν μπορεί να κρίνεται εφέτος ως μεγάλη ομάδα (που είναι φυσικά) αλλά ως ομάδα που αναζητά απελπισμένα σημεία αναφοράς μέσα και έξω από το γήπεδο.

Μετά από καιρό μέσα στο χορτάρι ο Παναθηναϊκός είχε σφυγμό, φρεσκάδα και ιδέες. Κόντρα στον Πλατανιά θα πείτε, τη χειρότερη ομάδα του πρωταθλήματος, αλλά τι κάνουμε, αυτός ήταν ο αντίπαλος. Πόσο καλύτερη είναι ας πούμε η Λαμία που πριν από τα Χριστούγεννα φιλοδώρησε τους πράσινους με τέσσερα τέρματα;

Ο Ουζουνίδης είχε αυτή τη φορά καλές εμπνεύσεις, παρουσίασε μία όσο το δυνατόν πιο ορθολογική 11άδα, βοήθησε από τον πάγκο με τις αλλαγές του (κυρίως μ' αυτή του Δώνη που χάρισε επιθετική πνοή έστω και αν έκανε το τσαφ του αγώνα σε ανεπανάληπτη ευκαιρία). Ο Παναθηναϊκός, κοντολογίς, άρεσε, δημιούργησε, έπαιξε καλά. Δεν το λες και λίγο.

Στον αντίποδα όμως διαφάνηκαν και πολλά προβλήματα με κύριο την απουσία ικανού στράικερ. Με τον Τσάβες στην Αργεντινή και τον Μολίνς στα πιτς, οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία και να βοηθήσουν. Δεν είναι εύκολο, ούτε κανείς μπορεί να βαπτιστεί σκόρερ από τη μία στιγμή στην άλλη, το κενό πρέπει να καλυφθεί από μεταγραφή.

Σωστό αλλά ακόμα και η πιο εύκολη μεταγραφή δεν είναι περίπατος στο δάσος για τον Παναθηναϊκό. Αντίθετα, είναι ανώμαλος δρόμος πάνω στα αγκάθια των οφειλών και της ασυνέπειας. Ως εκ τούτου, ο Ουζουνίδης οφείλει να στύψει το μυαλό του για να βρει λύση και εκ των έσω για να μην παρατηρηθεί στη συνέχεια το φαινόμενο η ομάδα του να κάνει 25 τελικές (!) αλλά να σκοράρει μόνο από την άσπρη βούλα του πέναλτι.

Εγινε, σε τελική ανάλυση την Κυριακή, μία καλή αρχή αλλά οι κίνδυνοι ακόμη ελλοχεύουν και είναι πολλοί. Δεν θα είναι κάθε μέρα του Αϊ Γιαννού όπως σήμερα. Οπότε, επιβάλλεται άπαντες να συνειδητοιήσουν ότι έχουν την ευθύνη να οδηγήσουν ένα μεγάλο σύλλογο στην άκρη του τουνέλ για να φανεί φως στον ορίζοντα. Το σκοτάδι όμως είναι ακόμη πηχτό...