Με ήττα στην εποχή του Giannis

Ο Νίκος Γιαννόπουλος εξηγεί τα αίτια του αποκλεισμού της Εθνικής από το Ευρωμπάσκετ και επισημαίνει τα κέρδη που αποκόμισε.

Με ήττα στην εποχή του Giannis

Αν ψάξουμε τις αιτίες οι οποίες μας οδήγησαν σε μία ακόμη ήττα σε νοκ-άουτ ματς και στον αποκλεισμό μας από τη ζώνη των μεταλλίων σε τούτο το Ευρωμπάσκετ, θα βρούμε πολλές.

Πριν όμως φτάσουμε στις ρίζες, ας εστιάσουμε την προσοχή μας στο δέντρο και ας διατυπώσουμε μερικά σκληρά αλλά πολύτιμα συμπεράσματα.

*Η Εθνική ηττήθηκε από μόλις τρεις παίκτες στην ουσία(Γκασόλ, Μίροτιτς, Ροντρίγκεθ) συν τον Ρέγες. Η δυνατή τριάδα των "φούριας ρόχας" πέτυχε τους 55 από τους 73 πόντους των νικητών.

*Ο Σέρτζιο Σκαριόλο δεν πήρε τίποτα από τον Φερνάντεθ (έμεινε άποντος όντας φανερά ανέτοιμος για ένα τέτοιο ματς) ενώ δεν χρησιμοποίησε ούτε δευτερόλεπτο τον Σαν Εμετέριο! Τρεις από τους παίκτες του ξεπέρασαν τα 30 λεπτά συμμετοχής (Γκασόλ, Γιουλ, Μίροτιτς). Και όμως αυτή την κόπωση δεν κατέστη δυνατόν να την εκμεταλλευτούμε (αφού και το ελληνικό ροτέισον δεν άνοιξε).

*Η ήττα ήρθε αν και η Εθνική ήταν καλύτερη σε όλες σχεδόν τις στατιστικές κατηγορίες (ευστοχία εντός πεδιάς, ασίστ και ριμπάουντ). Στα λάθη είχε μόλις ένα περισσότερο. Εχασε όμως γιατί οι Ισπανοί σκόραραν σε πιο καίρια σημεία ενώ πήγαν στις βολές 15 φορές περισσότερες.

*Ο Γκασόλ μας σκότωσε στο πρώτο μέρος αλλά το σημαντικό γι' αυτό ήταν ότι κράτησε όρθια την ομάδα του (μαζί με τον Ρέγες) στο δύσκολο, για τους Ισπανούς, τρίτο δεκάλεπτο. Εκτός αυτού ο Ισπανός σταρ δεν έκανε ούτε ένα φάουλ έχοντας έτσι την άνεση να κινείται ελεύθερα στην άμυνα μέχρι το τέλος.

 

Ολα τα παραπάνω καταδεικνύουν δύο βασικά πράγματα κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος. Πρώτον ότι οι Ισπανοί, παρά τις τρομερές ελλείψεις τους, νίκησαν δίκαια και καθαρά εκμεταλλευόμενοι και το ψυχολογικό πλεονέκτημα που έχουν στα παιχνίδια με την Εθνική. Ηταν, άλλωστε φανερό, στις κινήσεις τους. Δεύτερον η Ελλάδα έχει κάποιο δρόμο ακόμα να διανύσει για να ξαναζήσει τα μεγαλεία του όχι και μακρινού παρελθόντος. Οχι μεγάλο πάντως.

Είναι γεγονός ότι ο Φώτης Κατσικάρης θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα της δημοσιογραφικής κριτικής για την επιλογή του να σφίξει πάρα πολύ το ροτέισον και να οδηγήσει τέσσερις από τους παίκτες του (Κουφό, Αντετοκούνμπο, Σπανούλη και Πρίντεζη) πάνω από τα 31 λεπτά συμμετοχής. Ομως, αν επιθυμούμε να είμαστε τίμιοι απέναντι στον Ελληνα κόουτς, αυτό ήταν κάτι που λίγο έως πολύ είχε ξεκαθαριστεί από την αρχή. Η ομάδα θα στηριζόταν σε οκτώ, κατά βάση παίκτες (Σπανούλη, Ζήση, Καλάθη, Αντετοκούνμπο, Πρίντεζη,Κουφό, Μπουρούση, Σλούκα) και οι υπόλοιποι θα αναλάμβαναν έναν υποστηρικτικό ρόλο.

Το πρόβλημα στο ματς της Τρίτης εντοπίζεται κυρίως στον ελάχιστο χρόνο συμμετοχής του Σλούκα (μόλις τέσσερα λεπτά) αλλά και αυτό μάλλον έχει εξήγηση. Ο Κατσικάρης απλώς εμπιστεύτηκε περισσότερο τον Σπανούλη (φυσικός ηγέτης της ομάδας, άσχετα αν τα σουτ του δεν μπήκαν) και τους Καλάθη, Ζήση που κατά γενική ομολογία κάνουν καλύτερη δουλειά στην άμυνα. “Πέθανε” με τις επιλογές του, όπως συνήθως συμβαίνει με τους προπονητές σε όλη τη γη.

Από το τραυματικό, έτσι όπως εξελίχθηκε, ματς μπορούμε όμως να κρατήσουμε στο μυαλό μας δύο εξόχως σημαντικά στοιχεία. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έγινε...άντρας σε επίπεδα Εθνικών ομάδων αναλαμβάνοντας ευθύνες και μεγάλα βάρη κατά τη διάρκεια του ματς. Το παιδί, μόλις 20 στα 21, τελείωσε το ματς με 12 πόντους, 17 ριμπάουντ και ένα μεγάλο τρίποντο την ώρα που η μπάλα ζύγιζε 1000 τόνους (σκόραρε για το 60-62). Και όλα αυτά σ' ένα στιλ μπάσκετ που δεν τον βολεύει.

 

Η Εθνική επίσης κέρδισε, ελπίζουμε οριστικά, τον Κώστα Κουφό ο οποίος αφού εκνεύρισε άπαντες με τη συμπεριφορά του πέρυσι, επέστρεψε και εξελίχθηκε σ' έναν από τους δυνατούς κρίκους αυτής της ομάδας. Και αυτός είναι νέος, μόλις 26 ετών, μπορεί να ωριμάσει ακόμη περισσότερο.

Στα χρόνια που θα έρθουν η Εθνική οφείλει να δώσει τα κλειδιά του παιχνιδιού της σ' αυτά τα δύο παιδιά που δείχνει να το λέει η καρδιά τους. Ειδικά ο Γιάννης, από τη στιγμή που θα βελτιωθεί στο μακρινό σουτ και θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, μπορεί να εξελιχθεί σε πυρηνικό όπλο, στον άνθρωπο πάνω στον οποίο θα προσαρμοστεί το παιχνίδι όλης της ομάδας.

Οπως μετά από κάθε ήττα, θα ακουστούν διάφορα επικολυρικά (έχουμε και εκλογές ενόψει, οπότε το θερμόμετρο της γραφικότητας αναμένεται να χτυπήσει νταβάνι). Η ομάδα πάντως πάλεψε. Ιδρωσε, μόχθησε πάνω στο παρκέ αλλά ηττήθηκε από μία ομάδα που, έστω και μισή, ήταν καλύτερη. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Υπενθύμιση: Το τουρνουά δεν τελείωσε. Πριν επιστρέψουν στην Αθήνα, οι διεθνείς έχουν μια δουλειά να τελειώσουν. Να στείλουν την Εθνική στο προολυμπιακό τουρνουά έτσι ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια της παρουσίας της ομάδας στα μεγάλα ραντεβού. Δεν θα είναι εύκολο να προσεγγιστεί αυτό το ματς πνευματικά, αλλά είναι αναγκαίο. Μία νίκη σε δύο ματς (αν χρειαστούν δύο) και το μίνιμουμ του στόχου γι' αυτό το τουρνουά επιτυγχάνεται. Το ξέρουμε, δεν ακούγεται πολύ συναρπαστικό αλλά...

Διαβάστε ακόμη:

T. Μαγουλάς: Ωρα για αποστρατεία!

Ισπανία - Ελλάδα 73-71

Τα καλύτερα tweets για το Ισπανία-Ελλάδα

Γκάλης: "Δεν ήρθε η καταστροφή"

Σχόλια

 

Πρώτη Σελίδα