Πώς να σκοράρεις και πώς να προκριθείς με MVP τους... στόπερ;

Η Εθνική ομάδα ήθελε,τα έδωσε όλα αλλά δεν μπορούσε και αυτό ήταν φανερό. Η Κροατία πέρασε παίζοντας ούτε στο 70% των δυνατοτήτων της και άφησε τους παίκτες του Σκίμπε να έχουν την μπάλα στα πόδια χωρίς να μπορούν να δημιουργήσουν μ' αυτήν. Ο Νίκος Γιαννόπουλος γράφει για έναν αναμενόμενο αποκλεισμό.

Αν θέλαμε να σας παραπληροφορήσουμε για τον αποκλεισμό της Εθνικής από τα τελικά του Μουντιάλ της Ρωσίας, θα σας γράφαμε ότι η πρόκριση κρίθηκε στο πρώτο παιχνίδι του Μάξιμι. Κλισέ ωραίο και περιποιημένο. Αληθοφανές, επίσης!

Ελα όμως που δεν είναι έτσι...Ελα που όλα κρίθηκαν στην κλήρωση αλλά και στις κλήσεις του Μίκαελ Σκίμπε οι οποίες, από ότι φαίνεται, δεν έγιναν αμιγώς αγωνιστικά κριτήρια; Κακά τα ψέματα, όπου και αν γινόταν το πρώτο ματς, όπως και αν παίζαμε στο Ζάγκρεμπ η Κροατία ήταν καλύτερη και πιο ποιοτική ομάδα στο χορτάρι. Αντιληπτό δια γυμνού οφθαλμού αυτό ακόμα και από τα απλά χτυπήματα των Κροατών στην μπάλα.

Διαφορετικές κλήσεις θα μπορούσαν να είχαν προσφέρει ενδεχομένως ένα πιο ανταγωνιστικό πρόσωπο, μία πιο αξιοπρεπή και διαχειρίσιμη ήττα στο "Μάξιμιρ", ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη ρεβάνς. Δύσκολα όμως θα έφερναν την πρόκριση κόντρα σε έναν πιο "κλασάτο" αντίπαλο ο οποίος είχε πολλές λύσεις στο δημιουργικό και εκτελεστικό κομμάτι.

Και μη ξεγελαστεί κανείς από το αγωνιστικό πρόσωπο των Κροατών στο "Καραϊσκάκης". Ούτε στο 70% δεν έπαιξαν και αρκέστηκαν σε μία διαχείριση του αγώνα απλώς και μόνο για να διασφαλίσουν τα ήδη κεκτημένα. Κια προφανώς, εφόσον ήθελαν αν σκοράρουν πάση θυσία, θα το έκαναν χωρίς καμία αμφιβολία. Ηταν θέμα ποιότητας.

Ο Σκίμπε από την πλευρά του δεν βρέθηκε και πάλι σε καλή μέρα. Δεν διέπραξε βέβαια τα προπονητικά "εγκλήματα" του πρώτου ματς, όμως και πάλι οι εμπνεύσεις του αποδείχθηκαν προβληματικές. Ο Γερμανός εκλέκτορας παρέταξε μία ομάδα χωρίς ταχύτητα στον άξονα και ουσιαστικά χωρίς αριστερό μπακ που θα μπορούσε να βοηθήσει επιθετικά (ο Ρέτσος ήταν έξω από τα νερά του).

Το αποτέλεσμα αυτών ήταν ότι, παρά τη διάθεση που ομολογουμένως έβγαλαν στο γήπεδο οι διεθνείς, η ομάδα δεν δημιούργησε ΟΥΤΕ ΜΙΑ κλασική ευκαιρία για γκολ ενώ έπρεπε να σκοράρει το λιγότερο τρεις για να φτάσει στο θαύμα. Δεν είναι υπερβολή, για την πραγματικότητα πρόκειται, οι τελικές προσπάθειες της Εθνικής ήταν σχεδόν αποκλειστικά σουτ εκτός περιοχής, το πρώτο καλό σουτ εντός έγινε από τον Ταχτσίδη στο 87'.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ

Δεν αποτύχαμε, για να είμαστε δίκαιοι. Μετά τα καταστροφικά αποτελέσματα στα προκριματικά του Euro 2016 και τις αναταράξεις που αυτά έφεραν, η ομάδα επέστρεψε και πάλι στην κανονικότητα. Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάται αυτό. Επίσης οι πιο νέοι παίκτες πήραν μία γεύση από το τι είναι πράγματα η Εθνική. Μία οικογένεια που παίζει με αυταπάρνηση και στο όριο των δυνατοτήτων της.

Πληρώσαμε όμως και πάλι, αυτή τη φορά ακριβά, το γεγονός ότι οι παίκτες μας δεν μπορούν να δημιουργήσουν εύκολα, δεν μπορούν να σκοράρουν εύκολα, δεν έχουν ξεκάθαρες ιδέες για το τι να κάνουν με την μπάλα όταν ο αντίπαλος προσφέρει την κατοχή και περιμένει πίσω από τη σέντρα. Οι Κροάτες αυτό έκαναν. Μας είπαν "παίξτε, να δούμε τι μπορείτε να κάνετε". Και η αλήθεια είναι ότι κάναμε λίγα πράγματα.

Να το πούμε και αλλιώς; Θέλαμε τρία γκολ και είχαμε ως καλύτερους παίκτες μας τους δύο στόπερ (συγκλονιστικοί οι Παπασταθόπουλος, Μανωλάς) και τον Ζέκα που βοηθά περισσότερο ανασταλτικά. Οι δημιουργικοί μας παίκτες δεν κατάφεραν να διακριθούν ούτε να φτιάξουν τις προϋποθέσεις για να φοβηθεί πραγματικά η αντίπαλη άμυνα.

Ούτε για ανάθεμα είναι ο αποκλεισμός ούτε για μοιρολόι. Τι να πουν και οι Ολλανδοί που δεν έπαιξαν καν πλέι οφ. Θα πρέπει όμως να παρουσιάσουμε μία ακόμη πιο ανταγωνιστική ομάδα στα προκριματικά του Euro 2020. Aν θα το πράξουμε μ' αυτόν τον προπονητή ή με άλλον, δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει να διασφαλιστεί το ότι οι κλήσεις γίνονται με άξονα τα ποδοσφαιρικά κριτήρια και όχι τις δημόσιες σχέσεις.