Σκεπτόμενο μπάσκετ ή... λάτιν και ΝΒΑ;

Με αφορμή τους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα θεαματικά παιχνίδια, ο Σωτήρης Γεωργίου αναρωτιέται τι μπάσκετ μας αρέσει τελικά να βλέπουμε.

Με αφορμή τους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα θεαματικά παιχνίδια -ιδιαίτερα την ματσάρα Αργεντινής-Βραζιλία και όχι μόνο- ένα από τα βασικά θέματα συζήτησης δεν ήταν άλλο από το τι μπάσκετ μας αρέσει.

Θέλουμε το... λάτιν μπάσκετ, το μπάσκετ στιλ ΝΒΑ με αφορμή και την άνετη επικράτηση των ΗΠΑ στον τελικό με τους Σέρβους ή είμαστε υπερμάχοι του λεγόμενου ελληνικού ή και ευρωπαϊκού μοντέλου και το αποκαλούμενο σκεπτόμενο μπάσκετ;

Το σκεπτόμενο μπάσκετ

Με την έλευση του Αργύρη Πεδουλάκη στον Παναθηναϊκό που μας έφερε ουσιαστικά τον όρο σκεπτόμενο μπάσκετ το θέμα πήρε και μεγαλύτερη έκταση. Μάλιστα έγινε ακόμα μεγαλύτερη με το ερώτημα γιατί εμείς δεν βγάζουμε παικταράδες, όπως οι άλλες χώρες και γιατί δεν έχουμε σταρ που να βάζουν την μπάλα στο καλάθι, αλλά στον αντίποδα βρίθουμε από πολύτιμους ρολίστες που επιθετικά χαρακτηρίζονται πολλοί εξ αυτών ακόμα και άμπαλοι!

Και η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν έχει σαφή απάντηση. Η Ελλάδα έχει φτιάξει μια σχολή με έμφαση στην τακτική, στο σύνολο, στην άμυνα, στο διάβασμα του παιχνιδιού. Αυτό λέγεται σκεπτόμενο μπάσκετ που πολλές φορές είναι αργό και κουραστικό για τον θεατή. Αποκόπτει τους παίκτες από τον αυτοσχεδιασμό και γι' αυτό και οι περισσότεροι για να έχουν θέση, δεν έχουν δουλέψει στα ατομικά επιθετικά προσόντα όπως το σουτ και το ένας εναντίον ενός.

ΟΧΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΑΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ

Αυτό είναι το ελληνικό μπάσκετ σήμερα και το ελληνικό μοντέλο που πουλάει όπως βλέπουμε και από τις επιτυχίες του πολλές φορές, αλλά και από το ότι πλέον καθιερώνεται ελληνική σχολή στους προπονητές. Η κάθε χώρα, η κάθε Ήπειρος έχει το στιλ της την σχολή της και η απάντηση ποια είναι καλύτερη δεν είναι εύκολη.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και στις ΗΠΑ το NBA και το κολλεγιακό πρωτάθλημα δεν έχουν καμία σχέση με το τελευταίο να θυμίζει έντονα Ελλάδα και Ευρώπη. Μην ξεχνάμε επίσης ότι σκεπτόμενο μπάσκετ δεν σημαίνει ντε και καλά και αργό και κουραστικό. Αλλωστε και ο Πεδουλάκης στον Παναθηναϊκό μόλις ανέλαβε πάλι στο τέλος της σεζόν αν και με μέτριο ρόστερ, έπαιξε αρκετά επιθετικά στους τελικούς με τον Ολυμπιακό. Συνεπώς διαφωνώ ότι το σκεπτόμενο μπάσκετ είναι κακό μπάσκετ. Σαφώς όμως είναι άλλης φιλοσοφίας από το να βλέπεις ΝΒΑ ή Αργεντινή. Για τον θεατή είναι εξαιρετικό το θέαμα αυτό.

ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΣΤΟ ΣΟΥΤ

Αλλά αν χάνει η ομάδα τους γκρινιάζουν και προτιμούν το κατενάτσιο αρκεί να κερδίσει η αγαπημένη τους ομάδα. Όταν άλλωστε παίζεις για το αποτέλεσμα και στην Ευρώπη κυριαρχεί το σετ μπάσκετ και οι άμυνες, αναγκαστικά πρέπει να παίζεις σκεπτόμενο μπάσκετ όπως λέμε, αν θες να κερδίσεις εκτός αν φέρεις τον Καρμέλο Άντονι και τον Κέβιν Ντουράντ.

Αλλά τέτοιοι παίκτες δεν υπάρχουν εδώ και ακόμα κι αυτοί δυσκολεύονται πια σε τέτοιες συνθήκες αρκετές φορές. Συνεπώς είναι μάλλον θέμα ατομικής επιλογής. Σαφώς είδαμε μπασκετάρα π.χ. από την Αργεντινή με όλους να σουτάρουν σαν... τρελοί αλλά στην Ελλάδα μπορεί αν δεν τα βάζανε να τους βρίζαν κιόλας αυτοί που θαυμάζουν το στιλ τους. Σαφώς όμως θα πρέπει στην Ελλάδα να δουλέψουν τα νέα παιδιά στο σουτ.

Μην πηγαίνουμε στο άλλο άκρο να έχουμε "χτίστες" και χρυσούς ρολίστες που κάνουν air ball στις βολές και ρίχνουν... σφύρα από τα 5μ ! Χρειάζεται ισορροπία. Πρέπει να δουλέψουν σε βασικά σημεία οι Έλληνες παίκτες στην επίθεση για να βγάλουμε ηγέτες και σκόρερ. Κατά τα άλλα η ατομική μου γνώμη είναι απλή. Το σκεπτόμενο μπάσκετ ταιριάζει στην Ελλάδα και την Ευρώπη και είναι η σχολή μας,κάτι σαν Κολλεγιακό.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να παίζουμε πιο επιθετικά και να αφήνουν οι προπονητές πρωτοβουλίες στους παίκτες. Πρέπει να μάθουν τα νέα παιδιά να δουλεύουν και στην επίθεση και επιτέλους να σουτάρουν!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ο "δράκος" πέταξε το μπαλάκι!
Τι δημοσιογραφία τελικά θέλουμε;

Σχόλια

 

Πρώτη Σελίδα