Το backstage της συνέντευξης Καραταΐδη

Πέντε ώρες στο "άντρο" του αρχηγού. Είπαμε πολλά που γράφονται και μερικά ακόμη που δεν γράφονται. Στις γραμμές που ακολουθούν, θα καταλάβουν ακόμη κι όσοι δεν πρόλαβαν να τον γνωρίσουν ή δεν διάβασαν τη συνέντευξή του στο Contra.gr γιατί ο Κούλης Καραταΐδης είναι γεννημένος αρχηγός. Γράφει ο Σταύρος Γεωργακόπουλος

Το backstage της συνέντευξης Καραταΐδη

Όταν τα χρόνια περνούν και κάποια πράγματα μένουν καρφωμένα στο μυαλό, προκαλούν διαχρονικά ερεθίσματα. Ορισμένοι από τους “ήρωες” των γηπέδων και των νεανικών μας χρόνων, όπως ο Κυριάκος Καραταΐδης, επιλέγουν να αποχωρήσουν αθόρυβα. Αυτή, άλλωστε, είχαν επιλέξει κι ως στάση ζωής, όταν έσβηναν οι προβολείς των αγωνιστικών χώρων...

 

Είπε πολλά, ο εμβληματικός αρχηγός του Ολυμπιακού (φόρεσε τα περιβραχιόνιο για 13 χρόνια πριν το παραδώσει σε έναν άλλο τεράστιο ποδοσφαιριστή, τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς), στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Contra.gr. Ακόμη κι αυτές οι 12.000 λέξεις, ωστόσο, είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν το ποιος τελικά είναι ο αγαπημένος "Κούλης" για όσους τον έζησαν, αλλά και για τον κόσμο που τον λάτρεψε.

Χρόνια τού έκανα... πρέσινγκ γι' αυτή τη συνέντευξη. Κάθε φορά που συναντιόμασταν, συνήθως στο στέκι του επί σειρά ετών στη Δροσιά, προσπαθούσα να τον πείσω. Πάντα μετρημένος και ταπεινός, απέφευγε. Όχι τόσο για τον εαυτό του, όσο για την ομάδα. Δεν ήθελε να πει το παραμικρό που θα μπορούσε να κάνει "ζημιά" στον Ολυμπιακό. Χρειάστηκε να του ξεκαθαρίσω ότι θέλω να μιλήσουμε για τον "δικό του" Ολυμπιακό, για τη δική του πορεία μέσα στην ομάδα, για να καμφθούν οι όποιες αντιρρήσεις του...

Η τελευταία τηλεφωνική μας επαφή, έγινε πριν από το ντέρμπι με την ΑΕΚ σε μια άσχημη -χρονικά- συγκυρία για την ομάδα. Από εκείνες τις πρώτες κουβέντες κι ενώ οι περισσότεροι αναθεμάτιζαν τους πάντες και τα πάντα, εκείνος έλεγε: "Η ομάδα θα βρει το δρόμο της. Είναι νωρίς ακόμη. Μην τρελαίνεστε...".

Ρε, πόσες φωτογραφίες θα με βγάλετε;

Η συνάντησή μας, ορίστηκε για ένα μεσημέρι Πέμπτης στο αθλητικό κέντρο που έχει δημιουργήσει στην περιοχή των Αχαρνών. Δεκάδες παιδιά με όνειρο να φορέσουν την εμφάνιση που εκείνος τίμησε, κυνηγούν δαιμονισμένα τη μπάλα. Οι γονείς τους παρακολουθούν διακριτικά.

Εκείνος δεν σταματά να κινείται συνεχώς, να επιβλέπει τα πάντα και διακριτικά να μιλά με τους συνεργάτες του, με πρώτο και καλύτερο τον Ηλία Σαββίδη, για το κάθε τι... "Ό,τι χρήματα έβγαλα από το ποδόσφαιρο, εδώ τα επένδυσα. Και θα το ξανάκανα άλλες χίλιες φορές. Τίποτα δεν με γεμίζει περισσότερο...", μου είπε κάποια στιγμή που απόρησα με τη σχολαστικότητά του...

 

"Ρε, πόσες φωτογραφίες θα με βγάλετε;", με ρώτησε κάποια στιγμή, την ώρα που η Φραντζέσκα, η φωτογράφος μας, πυροβολούσε ασταμάτητα. Και πριν προλάβω να του απαντήσω τα... καθιερωμένα, πρόσθεσε: "Τα παιδάκια βγάλτε. Αυτά είναι η ζωή. Θα το χαρούν περισσότερο...". Αυτός είναι μια ζωή και δεν θα αλλάξει. Πρώτα οι άλλοι, μετά εκείνος. Σκληρός, επίμονος, με ποντιακή γκλάβα, δεν του αρέσουν οι αλλαγές. Σταθερός στις αρχές του για πάντα.

ΤΟ... ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ MAZDA

"Έχεις ακόμη το διαστημικό mazda από τότε που έπαιζες στον Ολυμπιακό;", τον ρώτησα, αν και γνώριζα την απάντηση. “Πλάκα κάνεις; Τρεις κινητήρες του έχω αλλάξει, αλλά μαζί θα πεθάνουμε. Δεν το αλλάζω με τίποτα. Κι ας καίει τον κ@λο του...”. Το κόκκινο "RΧ7", μοναδικό "κομμάτι" όταν κυκλοφόρησε, είναι πάντα εκεί, δίπλα του εδώ και 25 χρόνια. Ό,τι αγαπάει δεν το αλλάζει, ούτε για όλα τα λεφτά του κόσμου.

 

Με τη σύζυγό του, είναι μαζί μια ζωή. Από παιδιά. Παντού μαζί. Οι περισσότεροι, ακόμη και από εγωισμό, δεν θα πουν ποτέ "πατέρα" τον πεθερό. Κι, όμως, εκείνος το είπε και με απέραντη αγάπη για τον πατέρα της γυναίκας του και μάνας δύο υπέροχων κοριτσιών που έχουν τραβήξει τους δικούς τους δρόμους.

Ανεξάρτητες και με πατρική εντολή να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. "Τους το έλεγα από τότε που τις είχα στα πόδια μου. Κυνηγήστε τα όνειρά σας κι εγώ θα είμαι εκεί για να στηρίξω την κάθε σας επιθυμία...". Μεταξύ μας, κάπου ένιωσα χαζός που ώρες-ώρες πιέζω τα δικά μου παιδιά για εκείνα που θεωρώ σωστά. Σα να το κατάλαβε: "Άσε τα παιδιά να ονειρεύονται αυτό που θέλουν, όχι αυτό που θέλεις εσύ...", συνεχίζει και δεν το... συνεχίζω.

"Τόσα πολλά θα πείτε;", μας ρώτησε κάποια στιγμή με διερευνητικό βλέμμα η σύζυγος όταν πλησίασε στο τραπέζι με διάθεση να με “διαβάσει”. "Καθίστε μαζί μας... Δεν λέμε μυστικά", απάντησα για να "σπάσω" τον πάγο. Δεν με είχε ξαναδεί και ήθελε να τσεκάρει κατά πόσο ο "Κούλης" (της) μιλούσε σε "ασφαλές" περιβάλλον. Να τον "προστατεύσει", αν χρειαστεί. Για τέτοια σχέση μιλάμε...

"Όλα καλά..." είπε ο αρχηγός και μ' ένα νεύμα του, πήγαμε παρακάτω. Στη διάρκεια της συνέντευξης που είχε διάρκεια τρεις ώρες (σ.σ. τόσο διήρκεσε το ηχητικό απόσπασμα), χαλάρωνε όλο και πιο πολύ. Όχι σε όλα. Δύο-τρεις φορές που δεν ήθελε κάτι να δημοσιευθεί, μου έδινε την απάντηση κατ' ιδίαν, αλλά συμπλήρωνε αυστηρά. “Αυτό δεν θέλω να το γράψεις. Δεν θέλω να στενοχωρήσω κανέναν...".

Επέμεινε πολύ στο να μην γραφτεί το όνομα του συμπαίκτη που είχε... κουτουλήσει, επειδή δεν ήθελε να πάρει μέρος στο... ρεφενέ της ομάδας. "Αδίκησε τον εαυτό του και το ξέρει. Πολύ καλό παιδί, κατάλαβε το λάθος του. Και στον Ολυμπιακό έπαιξε και φιλαράκια γίναμε...". Και είναι ακόμη -λέω εγώ-, αφού πρόκειται για Έλληνα ποδοσφαιριστή και -όντως- ένα από τα καλύτερα παιδιά που φόρεσαν την ερυθρόλευκη κι έπαιξαν στο πρωτάθλημά μας.

Κάποια στιγμή ήρθε κοντά μας, ο Ηλίας Σαββίδης. Μία από τις μεγάλες "καψούρες" των εφηβικών μου χρόνων και επί μια 8ετία συνεργάτης του Κούλη στην Ακαδημία. Με αριστερό πόδι για κάδρο, κεφάλι ψηλά, καντάρια μπάλα. "Θα είσαι ένας από τους επόμενους..." του πέταξα, δεν κρατήθηκα. Χαμογέλασε και διακριτικά κάθισε στο διπλανό τραπέζι. Δεν ήρθε στο δικό μας. Ήξερε ότι θα έβρισκα μια αφορμή να τον βάλω στην κουβέντα και το απέφυγε με επιτόπια ντρίμπλα. Ήταν η ώρα του αρχηγού και δεν ήθελε να παρέμβει με κανένα τρόπο. Σεβασμός! Όπως τότε που έπαιζαν δίπλα-δίπλα. Τουλάχιστον φωτογραφήθηκε μαζί του για τις ανάγκες της συνέντευξης, ώστε να θυμηθούμε, έστω και μέσα από ένα κλικ, τα παλιά.

Όταν νύχτωσε, ο αρχηγός έκανε άλλη μία κίνηση-ματ. Κάποια στιγμή, γύρω στις 9 κι ενώ είχα συμπληρώσει 5άωρο, τον ενημέρωσα ότι "σε λίγο φεύγω, για να ησυχάσεις...", η απάντησή του με κόλλησε στον τοίχο για άλλη μια φορά: "Κάτσε όσο γουστάρεις τώρα που πήρα φόρα, αλλά πριν φύγεις, θα σε κεράσω ένα τσιπουράκι. Δικό μου είναι. Βγάζω λίγο κάθε χρόνο, έτσι για το καλό". Ήπιαμε και το τσιπουράκι (σ.σ. μέλι...), είπαμε και τα τελευταία, "έσκασαν" και κάτι μπόμπιρες που τους αγκάλιαζε λες και ήταν δικοί του και αφού τον ευχαρίστησα, ανανεώσαμε το ραντεβού για κάποια άλλη στιγμή...

Το πρωί της Τρίτης, κατά τις 11, του τηλεφώνησα να τον ενημερώσω ότι μπήκε η συνέντευξη. Από τότε που τα είπαμε, άλλωστε, είχαν περάσει καμιά 10αριά μέρες. "Στειλ' τη μου να τη δω το βραδάκι που θα είμαι χαλαρός", ήταν το μοναδικό του "αίτημα". ¨Ούτε "πως", ούτε "τι", ούτε "γιατί", ούτε "μα" και "μου".

ΑΡΧΗΓΟΣ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΣΑΙ

Τον κάλεσα πάλι το βράδυ, μετά τις 10, για ένα ακόμη "ευχαριστώ". "Με έκανες μάγκα, όπως τόσους συμπαίκτες μέσα στο γήπεδο...", του είπα. "Δεν έχω διαβάσει λέξη, αλλά με έχουν πάρει τόσο πολλά τηλέφωνα που -δεν μπορεί- καλά θα τα 'χεις γράψει", μου απάντησε. "Και πάλι ευχαριστώ..." είπα κλείνοντας. "Το άξιζες..." με πρόλαβε και κατάλαβα ξανά γιατί αρχηγός γεννιέσαι, δεν γίνεσαι...

Υ.Γ.: Παιδιά που έγραψαν ιστορία μέσα στα γήπεδα (μικρή ή μεγαλύτερη δεν έχει σημασία) και υπηρέτησαν με ήθος το ποδόσφαιρο, όπως ο Στολτίδης, ο Κωστούλας, ο Καραταΐδης που τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους το Contra.gr τον τελευταίο χρόνο (πολλοί τέτοιοι αγωνίστηκαν φυσικά και σε άλλες μεγάλες ομάδες), κάποια στιγμή ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να μιλήσουν. Και γιατί έχουν πολλά να πουν, αλλά κι επειδή έζησαν το ποδόσφαιρο από μέσα. Κι όταν κρεμάς τα παπούτσια και δεν έχεις να απολογηθείς σε κανέναν, κάποια πράγματα μπορείς να τα πεις πιο εύκολα και ακριβώς όπως είναι...

Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Αποκλειστική συνέντευξη του Κυριάκου Καραταΐδη στο Contra.gr: Ο δικός του Ολυμπιακός
Ο Ιεροκλής Στολτίδης στο Contra.gr, 5 χρόνια μετά
Θανάσης Κωστούλας στο Contra.gr: Όσα δεν είχε πει και δεν ξέχασε

Σχόλια

 

Πρώτη Σελίδα