Ένας σύλλογος, δύο διαφορετικοί κόσμοι

Ο Σταύρος Καραΐνδρος γράφει για τη διαφορά νοοτροπίας του μπασκετικού και του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού.

Δεν το λες και καλό φεγγάρι αυτό των τελευταίων ημερών για τον Παναθηναϊκό, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Ήττες, προβληματισμοί και σχέδια για να ξεπεραστούν οι κρίσεις συνθέτουν την εικόνα των δύο ομάδων, μόνο που υπάρχει μία χαώδης διαφορά σχετικά με το πως αντιμετωπίζουν τα αρνητικά αποτελέσματα, αλλά και στο τι ακριβώς μπορεί να περιμένει ο κόσμος του τριφυλλιού.

ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

Στο μπάσκετ η ήττα από τον Ολυμπιακό πλήγωσε το εγωισμό, τραυμάτισε το γόητρο, αλλά δεν έφερε καταστροφή. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε περίοδο ανοικοδόμησης, με νέο προπονητή και νέα λευκή σελίδα, αλλά και διοίκηση που έχει το "know how" στα δύσκολα. Το βασικότερο, έχει τη διάθεση να βοηθήσει και το δείχνει εμπράκτως.

Απέναντι, ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός, ο οποίος δύο εβδομάδες μετά το εφιαλτικό ντέρμπι με τον Ολυμπιακό λειτουργεί σαν οργανισμός του "δεν πάθαμε και τίποτα". Από τη βραδιά της οργίλης αντίδρασης των οργανωμένων στο Κορωπί έως και σήμερα, δεν "άνοιξε μύτη". Η παραφιλολογία περί αντικατάστασης του Στραματσόνι μετατράπηκε σε μεταγραφικά σενάρια, ταξίδια του Ιταλού στην πατρίδα του και 2-3 ονόματα στα πρωτοσέλιδα του Τύπου. Λες και δεν συνέβη τίποτα πριν 15 μέρες, λες και στο... μικρό σπίτι στο λιβάδι τα λουλούδια ανθίζουν και τα πουλάκια κελαηδούν.

Στη μία περίπτωση ο κόσμος δεν τρομάζει. Έχει εμπιστοσύνη στον Πασκουάλ, στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και στην ασφάλεια που βγάζει σαν οργανισμός η ΚΑΕ. Στην άλλη περίπτωση ο κόσμος έχει αρχίσει, πλέον, να γελά. Έχει περάσει το στάδιο της απογοήτευσης και του θυμού και έχουμε φτάσει σε αυτό της... ιλαροτραγωδίας. Ή όπως το λέει ο λαός, "γελάμε με τα χάλια μας".

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ... ΚΑΤΑΝΤΙΑ

Ο Πασκουάλ δεν είναι Στραματσόνι ούτε ο Γιαννακόπουλος Αλαφούζος. Η ΚΑΕ δεν είναι ΠΑΕ και τα προβλήματα του ενός δεν συγκρίνονται με αυτά του άλλου. Σύγκριση δεν μπορεί να γίνει και στη διαχείριση αυτών, όπως σύγκριση δεν μπορεί να γίνει στο πως βλέπουν οι διοικούντες τους συλλόγους. Ο ένας τον αντιμετωπίζει σαν τον εξάκις πρωταθλητή Ευρώπης που περνάει ένα άσχημο φεγγάρι και καλείται να γυρίσει σελίδα. Ο άλλος χρησιμοποιεί τον Παναθηναϊκό ως άρμα για να καταπολεμήσει τις εγκληματικές οργανώσεις που λυμαίνουν τον χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά ξεχνά την ιστορία της ομάδας και την ανάγκη του κόσμου να δει τον Παναθηναϊκό εκεί που αξίζει.

Θα πείτε τώρα, τι συγκρίνεις μωρ' αδερφάκι μου. Μα αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Για να καταλάβεις την κατάντια του ενός πρέπει να κοιτάξεις τον απέναντι. Ο Αντρέα Στραματσόνι απολαμβάνει αυτή τη στιγμή μία στήριξη που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Έχασε το ντέρμπι με κάτω τα χέρια, χάνει το πρωτάθλημα από Νοέμβρη μήνα, έχασε ό,τι με κόπο έχτισε ο ίδιος το καλοκαίρι και -το βασικότερο- έχασε την εμπιστοσύνη και των τελευταίων που είχαν μείνει να τον στηρίζουν και πλέον ζητούν την κεφαλήν επί πίνακι. Ο Τσάβι Πασκουάλ ακόμα δεν ήρθε ο άνθρωπος για να κριθεί. Μα και να έπεφτε στο πιο σκληρό και απαιτητικό κοινό που θα ζητούσε άμεσα αποτελέσματα, αυτός τουλάχιστον έχει το βιογραφικό για να τα καταφέρει.

Ο... ΣΚΛΗΡΟΣ ΣΤΡΑΜΑΤΣΟΝΙ

Έχασε ο Παναθηναϊκός το βράδυ της Παρασκευής και ήδη έχουν τεθεί σε λειτουργία τα πλάνα για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα. Δεκαπέντε μέρες μετά και στο ποδόσφαιρο ο Γιάννης Αλαφούζος προφανώς πείστηκε από τη... σκληράδα που έβγαλε ο Στραματσόνι στη συνάντηση που είχαν μετά το ντέρμπι του Φαλήρου και ανανέωσε την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Προφανώς αυτοί που έγραφαν για αντικαταστάτες του Ιταλού και ενεργοποίηση του Ζιλμπέρτο Σίλβα τα έβγαλαν από το μυαλό τους. Ή, ο Αλαφούζος κατάλαβε πως δεν θα ξεμπερδέψει εύκολα από τον Ιταλό αν δεν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη...

Σχόλια

 

Πρώτη Σελίδα