Σφαιρόπουλε, εδώ είναι... ποδόσφαιρο

Οι Ελληνες οπαδοί που είναι ποδοσφαιρικοί και δεν ξέρουν να χάνουν, ο Σφαιρόπουλος που έγινε ξανά μάγκας μέχρι την επόμενη ήττα, ο μπασκετικός Ολυμπιακός που ακόμα και τώρα αναγκάζεται να αποδεικνύει την αξία του και ο ευαίσθητος που ξεχνά τη Μάνδρα και καταριέται τον αντίπαλο. Γράφει ο Σταύρος Καραΐνδρος.

Για το μέσο φίλαθλο του Ολυμπιακού (και των ελληνικών ομάδων γενικότερα, αλλά τώρα στην κουβέντα μας είναι ο Ολυμπιακός), ο Γιάννης Σφαιρόπουλος είναι ήρωας και μάγκας και καρυδάτος και Πειραιώτης και παντελονάτος, μέχρι την επόμενη ήττα. Αν αυτή είναι πάλι από τον Παναθηναϊκό... ποιος τον σώζει.

Κανονικά, δεν ήταν η νύχτα του Σφαιρόπουλου στην Πόλη. Δεν κέρδισε τη Φενέρ με μεγάλη διαφορά, δεν το έκανε στην κανονική διάρκεια, αλλά χρειάστηκε στην παράταση και στην τελική πως γίνεται ρε Σφαιρόπουλε να κερδίζεις τον Ομπράντοβιτς στην έδρα του και να μην μπορείς να κερδίσεις τον Παναθηναϊκό, να πούμε;

ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ... ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Δεν είμαι μπασκετικός, δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία, γράφω για μπάσκετ σπάνια ακριβώς επειδή όσες φορές το έχω κάνει έχω ξεφτιλιστεί. Αλλά εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε μπάσκετ. Ή μάλλον έχουμε, αλλά έχουμε για λίγους. Οι υπόλοιποι είναι ποδοσφαιρικοί. Πανηγυρτζήδες, που έχουν μάθει μόνο στις νίκες και δεν μπορούν να χωνέψουν τις ήττες.

Κάπως, κάπου, κάποτε είχα γράψει (και συγγνώμη για τον πρώτο ενικό) ότι στην Ελλάδα οι μπασκετικοί φίλαθλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οσοι θα πάνε να δουν Ολυμπιακός-Ρέθυμνο ή Παναθηναϊκός-Κολοσσός. Έπεσαν να με φάνε. Μέσα σε αυτούς προφανώς ήταν και όσοι φώναξαν την περασμένη Παρασκευή ρυθμικά το όνομα του Μίλαν Τόμιτς όταν ο Παναθηναϊκός έφευγε νικητής από το ΣΕΦ. Προφανώς οι ίδιοι το βράδυ της Τετάρτης ανήκουν στην κατηγορία "τα 'λεγα εγώ" για τον Σφαιρόπουλο.

Έτσι είναι. Όταν έχεις μάθει στις νίκες, δεν ξέρεις να διαχειρίζεσαι τις ήττες. Και επειδή έτσι όπως έχει γίνει, πλέον, το μπάσκετ, οι ήττες είναι περισσότερες από άλλες χρονιές, άρα περισσότερες και οι κωλοτούμπες μέσα στη σεζόν.

Εντάξει, είναι λογικό ο Ελληνας φίλαθλος να μην έχει μάθει ακόμα τα νέα δεδομένα με τη νέα Ευρωλίγκα και τα συνεχόμενα παιχνίδια. Παίζεις με τον Παναθηναϊκό, χάνεις και μέχρι να αναλύσεις τα αίτια και να γκρινιάξεις, έρχεται η πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρ, κάνεις ένα μάγκικο διπλό, μπερδεύεσαι, καταπίνεις τη γλώσσα σου και σαν άλλος Σπύρος Παπαδόπουλος στους "Απαράδεκτους" αναρωτιέσαι "τι έγινε, ρε παιδιά;"

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Αγωνιστικά ξέρουν καλύτεροι οι ειδικοί. Αν είναι ή όχι καλή η ομάδα του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού (γιατί και για τον Πασκουάλ προφανώς ακριβώς τα ίδια ισχύουν). Αλλά δεν χρειάζεται να είσαι μπασκετικός ή ποδοσφαιρικός για να καταλάβεις πως ο Ελληνας οπαδός δεν ξέρει τι εστί ήττα και δεν ξέρει να κάνει υπομονή.

Για οποιαδήποτε άλλη ομάδα που θα έκανε διπλό στην Πόλη θα ήταν Τετάρτη βράδυ. Για τον Ολυμπιακό (ή τον Παναθηναϊκό, αν ήταν αυτός στη θέση του) είναι μέρα χαράς, μέρα που θα δείξουμε τις κοχόνες μας, μέρα που θα κάνουμε διαγωνισμό μεγαλύτερης πίστης στον Σφαιρόπουλο. Μέχρι να έρθει η επόμενη κατραπακιά, να επιστρέψει η εσωστρέφεια και να μπούμε στο φαύλο κύκλο της... καυλάντας.

Δεν είμαστε για μπάσκετ, δυστυχώς. Αγγελόπουλοι και Γιαννακόπουλος βάζουν λεφτά σε ένα βαρέλι δίχως πάτο. Επενδύουν και κρατούν ψηλά τη σημαία σε ένα σπορ που ο Ελληνας οπαδός το έχει σαν κάτι το εναλλακτικό όταν δεν έχει μπάλα. Ναι, οκ, υπάρχουν και οι πιστοί. Είπαμε, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αθόρυβοι, θα πάνε να δουν και τον αγώνα με το Ρέθυμνο, θα πάνε και με την Ρεάλ Μαδρίτης. Οχι πανηγυρτζήδες. Απαιτητικοί όταν πρέπει και υπομονετικοί όσο πρέπει. Γιατί αυτοί ξέρουν και αναγνωρίζουν. Δεν πετούν στα σκουπίδια μια ομάδα με ευρωπαϊκά και τελικούς στο Φάιναλ Φορ.

Προφανώς να κάνεις ρε φίλε κριτική στον Σφαιρόπουλο. Δεν στο αφαιρεί ουδείς αυτό το δικαίωμα. Προφανώς και κάνει λάθη και θα κάνει κι άλλα στο μέλλον. Κι αυτός κι ο Πασκουάλ. Αλλά αυτή η ισοπέδωση δεν παλεύεται.

ΥΓ: Μετά το τέλος του αγώνα του Ολυμπιακού με τη Φενέρ, έκανα μία βόλτα στα social media και ανακάλυψα για ακόμα μία φορά κάτι τρομακτικό. Άτομα που με το φως του ήλιου θα το παίξουν ευαίσθητοι και ανθρωπιστές, όταν πέσει το σκοτάδι και αρχίσει το ματς μεταμορφώνονται σε οικτρά υποκείμενα. Είναι σοκαριστικό (και δεν συνηθίζεται) να βλέπεις τα ίδια άτομα που ήταν συγκλονισμένα με την τραγωδία στη δυτική Αττική να βρίζουν με χυδαίο τρόπο τον Σλούκα. Καταπίνεις τον εμετό σου και πας για ύπνο ελπίζοντας πως αύριο θα υπάρχουν λιγότεροι μαλάκες σε αυτό τον τόπο.