Βρήκε το σύστημα, να βρει και τη διάρκεια

Υπάρχει σύστημα, που έλεγε και μια παλιά διαφήμιση. Ο Τάκης Λεμονής βρήκε το κατάλληλο και πάνω σε αυτό προσπαθεί να φέρει τον Ολυμπιακό στην επιθυμητή αγωνιστική κατάσταση. Το πρόσφατο δείγμα κόντρα στη σπουδαία Μπαρτσελόνα ήταν το πρώτο θετικό. Τώρα θέλει και συνέχεια. Γράφει ο Σταύρος Καραΐνδρος.

Από τότε που ο Τάκης Λεμονής ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού ένα πράγμα είχε στο μυαλό του. Να βελτιώσει το αμυντικό κομμάτι, να κάνει πιο σφιχτή την ομάδα και να διαφοροποιήσει τον τρόπο που σκέφτονταν οι ποδοσφαιριστές μέχρι τότε.

Το παιχνίδι που αποτέλεσε-κλειδί και ουσιαστικά σφηνώθηκε στο μυαλό του έμπειρου προπονητή ήταν αυτό με την Σπόρτινγκ Λισσαβώνας. Ήταν το ματς που ο Λεμονής δεν ήθελε επ' ουδενί να επαναληφθεί ως προς την εικόνα του.

ΟΧΙ ΑΜΥΝΑ, ΑΛΛΑ ΣΩΣΤΗ ΑΜΥΝΑ

Η σκέψη του προκατόχου του ήταν απλοϊκή. Η άμυνα ψηλά, χώρο στον αντίπαλο και αντεπιθέσεις. Όμως για να το πετύχεις αυτό, χρειάζεσαι πάνω απ' όλα ταχύτητα, ειδικά στον τρόπο της σκέψης, στην πρώτη πάσα.

Το 4-2-3-1 του Κοσσοβάρου προπονητή, με τον Ρομαό στόπερ, πήγε στην άκρη. Ο Λεμονής το βρήκε το σύστημά του και από τότε δεν το αλλάζει. Το 4-1-4-1 έχει χρησιμοποιήσει στα τελευταία παιχνίδια, το είδε να λειτουργεί σε κάποια από αυτά, το είδε να λειτουργεί σχεδόν άψογα με την Μπαρτσελόνα και μένει πλέον να φέρει την πολυπόθητη, για εκείνον και τους φιλάθλους, διάρκεια.

Ο Ρομαό δεν είναι πια στόπερ. Πέρασε μπροστά από αυτά και αποτελεί τον παίκτη που κόβει της μπάλες και ουσιαστικά δίνει την πρώτη πάσα όταν οι Πειραιώτες βγαίνουν στην επίθεση. Ο Ζιλέ έφυγε από τους βασικούς και ο Φορτούνης με τον Οφόε είναι αναντικατάστατοι. Ανδρούτσος, Πάρντο είναι οι βασικές επιλογές στα άκρα και ο Εμενίκε ή ο Ανσαριφάρντ είναι αυτοί που γεμίζουν το αντίπαλο "κουτί".

ΔΕΝ ΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΣΤΟΠΕΡ

Βέβαια, για να λειτουργήσει ένα σύστημα πρέπει να το ακολουθούν πιστά όλοι και να υπάρχουν οι σχετικές βοήθειες. Για παράδειγμα, με τα νέα δεδομένα που έφερε ο Έλληνας κόουτς, ο Μποτία και ο Ενγκελς δεν είναι οι "ανύπαρκτοι" και τα "παλτά" όπως τους βάφτισαν πολλοί. Όπερ σημαίνει πως το θέμα δεν ήταν καθαρά αμυντικό, αλλά έφταιγε η συνολική παρουσία.

Αν οι στόπερ δεν έχουν τη βοήθεια από τους υπόλοιπους τότε πάντα αυτοί θα είναι έκθετοι. Ο Ρομαό ουσιαστικά το άλλαξε αυτό, αφού βρήκε τη σωστή του θέση και (ξανά) την αγωνιστική του ταυτότητα επί Λεμονή (θυμίζουμε πως πέρυσι ο ίδιος κόουτς τον έβγαλε από τη ναφθαλίνη και τον έβαλε στην ενδεκάδα).

Ο προπονητής του Ολυμπιακού μαθαίνει την ομάδα να αμύνεται και να ελέγχει τον αντίπαλο στα απαραίτητα, μακριά από την περιοχή, μέτρα, χτυπώντας στο σωστό timing στις αντεπιθέσεις. Με τον ΠΑΟΚ οι "ερυθρόλευκοι" ήταν καλοί γιατί όλο αυτό απέδωσε, όσον αφορά στο κομμάτι της αναχαίτισης.

Με τον Παναθηναϊκό, αντίθετα, τα πράγματα ήταν πιο περίπλοκα, αφού υπήρχαν αρνητικές πρωταγωνιστές που "έσπασαν" την αλυσίδα, ενώ με την Μπαρτσελόνα, άλλος πολύ, άλλος λιγότερο, έκαναν ό,τι έπρεπε για να αποδώσουν στο χορτάρι οι σκέψεις του Λεμονή.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

Το θέμα δεν είναι μόνο το σύστημα που ακολουθείς και το οποίο μπορεί να σου διορθώσει μια προβληματική γραμμή, αλλά και η διάθεση των ποδοσφαιριστών να το υπηρετήσουν. Σιγά-σιγά ο Ολυμπιακός αποκτά την ταυτότητα του προπονητή του με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Όχι βαθμολογικές (για 9 αγωνιστικές έχει χάσει πάρα πολλούς βαθμούς), αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με τη διαφορά των πρωτοπόρων στο βαθμολογικό πίνακα.

Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ο αντικαταστάτης του Χάσι. Έπρεπε να αλλάξει την εικόνα την ώρα που οι αγωνιστικές υποχρεώσεις έτρεχαν και οι αντίπαλοι έδειχναν σε καλύτερη μοίρα.

Το άλλο πρόβλημα αφορά τη δημιουργία και το "δολοφονικό" ένστικτο στην επίθεση που δεν έχει πια ο Ολυμπιακός. Να αποκτήσει τον χαρακτήρα εκείνο που θα φοβίζει τον αντίπαλο, κόβοντας το όποιο αγωνιστικό του θράσος.