Ο Ολυμπιακός δεν χάνει από τους ψηλούς του Παναθηναϊκού

Ο Τάσος Μαγουλάς σχολιάζει το δεύτερο τελικό μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, ότι οι "ερυθρόλευκοι" δεν θα χάσουν μόνο από τους ψηλούς των "πρασίνων" και σημειώνοντας ότι το συγκεκριμένο ματς ήταν η... χαρά του Αργύρη Πεδουλάκη.

Ο Ολυμπιακός δεν χάνει από τους ψηλούς του Παναθηναϊκού

Συνήθως πρέπει να... απλώνεις τα κείμενα που "κλείνουν" μία ημέρα διότι έχεις την ευκαιρία να αναλύσεις τα πάντα. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ένα δεύτερο τελικό μεταξύ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, όπου η ομάδα του Πειραιά προηγείται του "αιωνίου" για πρώτη φορά σε σειρά με 2-0 από το 2002 και για πρώτη φορά με το ίδιο σκορ σε τελικούς, θα έπρεπε να υπάρχουν πολλά να γραφτούν.

Βεβαίως, αλλά τα περισσότερα γράφτηκαν μετά το 1-0 και τονίζαμε πως ήταν λίγες οι πιθανότητες να αλλάξει κάτι, άρα να πάρει μία νίκη ο Παναθηναϊκός. Ήταν από τις πιο... εύκολες αναλύσεις διότι τα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα. Ακόμα και όταν υπήρχαν αμφιβολίες, ακόμα και όταν το φαβορί έπαιξε πολύ μέτρια, απλά ο πρωταθλητής δεν μπορούσε.

Όσο κι αν πλησίαζε, όσα ελεύθερα σουτ κι αν πήρε στα τελευταία δύο λεπτά, υπήρχε η αίσθηση πως πολύ απλά δεν θα μπουν. Είναι κάτι απροσδιόριστο, αλλά κάτι πολύ σίγουρο. Όσο σίγουρο ήταν πριν από κάποια χρόνια πως οι "πράσινοι" θα βάλουν όλα τα μεγάλα σουτ και θα καλύψουν κάθε διαφορά. Έχασε λοιπόν ο Παναθηναϊκός; Σε καμία περίπτωση.

Δεν χάνει από τους ψηλούς

Ο Ολυμπιακός θέλει να πάρει το πρωτάθλημα και δεν ρισκάρει τίποτε γι' αυτό. Όταν δεν θέλεις να ρισκάρεις τότε παίζεις άμυνα. Ο Σφαιρόπουλος θα βρει... ήρωες από το γεμάτο εμπειρία ρόστερ του. Αυτή τη φορά ήταν ο Ντάρντεν που κράτησε την ομάδα του μπροστά. Ο Θεσσαλονικιός έχει μετρήσει πολύ καλά τον Παναθηναϊκό του Μανωλόπουλου και γνωρίζει πως απέναντι βρίσκεται μία καλύτερη ομάδα από την τελευταία εκτός έδρας νίκη στο πρωτάθλημα που οδήγησε στην απόλυση του Ιβάνοβιτς, αλλά χειρότερες μονάδες.

Το πλάνο μοιάζει αρκετά με αυτό που ακολουθήθηκε μετά τον πρώτο αγώνα με την Μπαρτσελόνα: ένας ψηλός δεν μπορεί να σε κερδίσει μόνος του ιδιαίτερα όταν δεν έχει αλλαγή και κάποια στιγμή θα μείνει από δυνάμεις. Το γεγονός βέβαια πως όλη η γραμμή ψηλών του Ολυμπιακού έκανε τον Μαυροκεφαλίδη να φαίνεται ως ένα υβρίδιο Ντάνκαν-Χακίμ, αυτή είναι μία συζήτηση για το καλοκαίρι και όχι τώρα.

Διότι τώρα η ομάδα του Πειραιά θέλει τον τίτλο και τον θέλει με "σκούπα". Θέλει να απαντήσει εμφατικά σε δύο χρόνια αποτυχιών και ο Σφαιρόπουλος, τέλειος γνώστης της ψυχολογίας μεγάλων ομάδων, θέλει τις νίκες. Δύσκολα; Με άγχος; Παίζοντας πραγματικά μέτρια; Ασθμαίνοντας; Το 2-0 είναι η απάντηση και το τρίτο παιχνίδι στον Πειραιά για το 3-0. Ναι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο Ολυμπιακός τώρα έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει όταν στο εγγύς παρελθόν έχει καταφέρει να ηττηθεί με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο από το μεγάλο του αντίπαλο στην μετά Ομπράντοβιτς εποχή.

Τα... θαύματα του Μανωλόπουλου

Αυτός ο Παναθηναϊκός, όμως, δεν μπορεί να κάνει κάτι. Η δουλειά του Μανωλόπουλου, όπως και πέρυσι δίπλα στον Αλβέρτη, είναι το λιγότερο εξαιρετική και πολύ υψηλού επιπέδου, αλλά όταν τα ελεύθερα σουτ δεν μπαίνουν ή δεν βρίσκει αλλαγές για να ξεκουράσει τους ψηλούς, ο προπονητής φτάνει σε ένα σημείο. Έφτασε στο σημείο παρά την πραγματική διαφορά σε έμψυχο δυναμικό, να έχει την ομάδα του στο ένα σουτ που αν έμπαινε, θα άγχωνε τον αντίπαλο.

Δεν μπήκε ούτε από το ελεύθερο τρίποντο του Μποχωρίδη, ούτε από τα σουτ του Διαμαντίδη ούτε από το λέι απ του Μαυροκεφαλίδη. Λήξις. Δεν υπάρχει άλλος. Ο Φώτσης ατομικά τα δίνει όλα, ο Μαυροκεφαλίδης εκμεταλλεύεται το γεγονός πως η άμυνα δεν έχει νταμπλ τιμ και σκοράρει, αλλά από τη στιγμή που τα γκαρντ είναι ακίνδυνα, το ματς στο ΣΕΦ μοιάζει με τούνελ δίχως φως. Και το μπάσκετ εξαρτάται από τους κοντούς, όπως δείχνει ο Ολυμπιακός για παράδειγμα. Όπως τόσα χρόνια έκαναν οι "πράσινοι".

Αν γυρίσει ο Μπατίστα και ο Ολυμπιακός συνεχίζει να μην μπορεί να τελειώσει τους αγώνες νωρίς βάσει ταλέντου, τότε πάλι ο Παναθηναϊκός θα είναι ανταγωνιστικός και ίσως πετύχει κάτι που μοιάζει με μικρό θαύμα. Αυτή όμως είναι και η διαφορά ενός μεγέθους όπως οι εξάκις πρωταθλητές Ευρώπης. Ακόμα και με αυτήν την ομάδα, τη χειρότερη της ιστορίας τους, μπορούν να είναι μαχητικοί, αξιοπρεπείς και κυρίως να επιτρέπουν στους εαυτούς τους να πιστεύουν.

Η λογική λέει πως οι τελικοί ολοκληρώνονται στο ΣΕΦ την Κυριακή και τότε θα αρχίσουν τα δύσκολα και για τους δύο. Περισσότερο για τον Παναθηναϊκό, λιγότερο για τον Ολυμπιακό, σίγουρα όμως αυτή η σειρά έχει πολύ... διάβασμα για διοικήσεις και προπονητές.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό το παιχνίδι, ιδιαίτερα τα πρώτα 10 λεπτά ήταν η... χαρά του Αργύρη Πεδουλάκη. Λες και οι δύο προπονητές να "ρούφηξαν" την συνέντευξη του Έλληνα τεχνικού το βράδυ της Τρίτης. Τόσο ποστάρισμα και παιχνίδι με την πλάτη ούτε στο τζούντο. Ο Πεδουλάκης, γνωστή η εκτίμηση του γράφοντος στις προπονητικές του ικανότητες, το ονομάζει σκεπτόμενο μπάσκετ. Αυτό που είδαμε ήταν... ασφαλές μπάσκετ από δύο ομάδες που δεν έχουν δουλέψει επιθετικά (δεν γινόταν εφέτος για διαφορετικούς λόγους), πάνε να ποστάρουν για να αποφύγουν τους αιφνιδιασμούς και δίνουν όλη την ενέργεια στο ξύλο. Baselineball θα έπρεπε να λέγεται.

Ο αντίλογος είναι αναμενόμενος: περιμένεις να δεις καλό μπάσκετ σε Παναθηναϊκό-Ολυμπιακό; Όχι, αλλά θα έπρεπε να... δούμε. Όταν στο παρκέ βρίσκονται 14.000.000 ευρώ μόνο σε παίκτες, ναι πρέπει να παιχθεί και μπάσκετ.

Διαβάστε ακόμη:

Τελικοί 2015: Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός 69-76

Σχόλια

 

Επιλογές

ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ