Ήρωας ο Ουζουνίδης που παραμένει κάτω από αυτές τις συνθήκες

Η επιλογή του Μαρίνου Ουζουνίδη να πορευτεί μ' αυτούς που μπορούν να μείνουν και μετά τον Ιανουάριο, το μήνυμα στον Χουλτ που δεν είναι αυτός που πρέπει στις προπονήσεις και ο εφιάλτης που παραλίγο να γίνει πραγματικότητα στο Περιστέρι. Γράφει και αναλύει ο Τσάρλι.

Στο επίπεδο που βρίσκεται ο Παναθηναϊκός κάθε κερδισμένος βαθμός είναι επιτυχία. Το τέλος του αγώνα στο Περιστέρι βρήκε εκνευρισμένο τον Μαρίνο Ουζουνίδη, που από  επιπόλαια λάθη οι ποδοσφαιριστές του δεν δημιούργησαν καθαρή ευκαιρία για να πετύχουν το δεύτερο τέρμα.

Βάζοντας όμως τον πήχη πολύ χαμηλά αλλά και σε ρεαλιστική βάση, μπορούμε να πούμε πως βγήκαν και κάποια θετικά συμπεράσματα.

ΠΗΓΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ

Ο Ουζουνίδης πήρε την απόφαση να πορευτεί με όσους έχει καταλάβει ότι μπορεί να υπολογίζει μετά τον Δεκέμβριο. Εδώ και καιρό βιώνει μία πολύ δύσκολη καθημερινότητα. Δεν είναι απλό για έναν προπονητή που αγαπάει τη δουλειά του, είναι φιλόδοξος να νοιώθει πως δεν έχει το δικαίωμα να απαιτήσει όσα πιστεύει από τους ποδοσφαιριστές του.

Στις προπονήσεις παρατηρεί συμπεριφορές από ποδοσφαιριστές, οι οποίοι είναι σε μόνιμη επικοινωνία με το μάνατζερ τους, συλλέγουν αναλυτικά όσα τους οφείλει ο Παναθηναϊκός και κοιτάζουν πιθανούς προορισμούς για την επόμενη ημέρα. Βλέποντας συμπεριφορές στις προπονήσεις καταλαβαίνει ποιοι είναι έτοιμοι για να κάνουν προσφυγή και ποιοι έχουν σαν σκοπό να βάλουν πλάτη, γνωρίζοντας βέβαια πως δεν είναι και απίθανο κάποιος που υπολογίζει πως θα παραμείνει, να μην το κάνει.

Ο ίδιος πήρε την δική του απόφαση και επέλεξε με εξαίρεση ίσως τον Λουντ, να συνεχίσει με αυτούς που έχει καταλάβει πως θα μείνουν στον Παναθηναϊκό την επόμενη ημέρα.

ΣΤΟ 30ΛΕΠΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΕΦΙΑΛΤΕΣ

Στην πρώτη φάση το δίδυμο των Κουτρουμπή-Αυλωνίτη δέχτηκε ανάμεσα του την κάθετη του Ντιγκινί στον Ντάουντα και βρέθηκε μία ομάδα χωρίς ψυχολογία με πειραματικό σχήμα να χάνει με το ξεκίνημα του παιχνιδιού.

Δημιουργήθηκε στο πρώτο 30 λεπτό ο φόβος πως τελικά δεν είναι και τόσο απίθανο να έχει την τύχη της ΑΕΚ όταν τα χρέη την έκαναν να πέσει και αγωνιστικά. Η ομάδα που παρέταξε φυσιολογικά ήταν εντελώς ασύνδετη.

Το κεντρικό δίδυμο υπερβολικά  βαρύ, ο Ινσουά αριστερά έμοιαζε σκουριασμένος και θύμιζε Γιόχανσον, ο Κολοβέτσιος δεν μπορούσε να προσφέρει το παραμικρό ανέβασμα στην άλλη πλευρά και ο Σιλά ήταν αδύνατον να βρει συμπαίκτη του.

Φέρνοντας στο μυαλό τις σκέψεις των πρώτων 30 λεπτών, νομίζω πως το τέλος του παιχνιδιού μπορεί να δημιουργήσει την ανακούφιση πως τουλάχιστον είναι εφικτή η προσπάθεια για να δημιουργηθεί ένα γκρουπ ποδοσφαιριστών που τουλάχιστον δεν θα διασυρθεί αγωνιστικά.

Ο Ουζουνίδης στην συνέντευξη Τύπου μετά το παιχνίδι τόνισε πως "θέλω ένα γκρουπ παικτών που θα παλεύει, θα έχει μαχητές". Αυτός είναι ο στόχος για τη συνέχεια της σεζόν μετά τις διαφαινόμενες αλλαγές του Δεκεμβρίου. Δεν λέω πως έδειξε ο Παναθηναϊκός ότι με αυτούς τους ποδοσφαιριστές είναι σε θέση να διεκδικήσει σοβαρούς στόχους, αλλά τουλάχιστον να μπορέσει όσο θα του το επιτρέπει ο τρόπος που διοικείται η ομάδα, στο γήπεδο να παλεύει για κάθε βαθμό.

Εδώ θέλω να τονίσω στην κατάσταση που βρίσκεται η ομάδα, το γεγονός πως όταν ο Μάνταλος σφύριξε την λήξη υπήρχε στους ανθρώπους και στους φίλους του Παναθηναϊκού ένα συναίσθημα πως χάθηκε μία μεγάλη ευκαιρία για ένα σημαντικό διπλό, αποτελεί ένα μικρό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

ΔΕΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΚΕ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΜΑΤΣ Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ

Από το τέρμα της ισοφάρισης και μετά ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε το άγχος που δημιουργήθηκε στον Ατρόμητο, από το γεγονός πως ξαφνικά έπρεπε να παλέψει για ένα παιχνίδι που έμοιαζε πως θα εξελιχτεί σε περίπατος.  Βρέθηκε η ομάδα του Κάναντι στην θέση του φαβορί, έχοντας το πρέπει απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία του συλλόγου να παίξει με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό και να νοιώθει για 30 λεπτά τόσο ξεκάθαρή υπεροχή. Υπεροχή που φαινόταν ακόμα και στην ποιότητα του ρόστερ. Όταν ισοφαρίστηκε και έπρεπε να πάρει την μπάλα και να δημιουργήσει πελάγωσε. Ο Παναθηναϊκός από το 30λεπτο μέχρι και την αποβολή του Κιβρακίδη στο 68ο λεπτό πήγε σε ένα στιλ παιχνιδιού που έμοιαζε με τον τρόπο που τον έχουν αντιμετωπίσει στα εκτός έδρας του παιχνίδια η Κέρκυρα, η Λαμία και η Τρίπολη. Κατέβασε τη μεσαία τετράδα στο ύψος της σέντρας και πίεζε, με έναν δύο ποδοσφαιριστές τους Ρισβάνη, Χατζηισαΐα στην πρώτη πάσα.

Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να μην φάει παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές και να μην μπει στον αγώνα ο Ουάρντα. Φυσικά βοηθήθηκε από τα πολλά λάθη στις μεταβιβάσεις των στόπερ του Ατρόμητου. Δεν γράφω οδήγησε τα στόπερ σε λάθη, αλλά βοηθήθηκε από τα λάθη των στόπερ καθώς έφτανε μία απλή πίεση του Μολίνς πολλές φορές και με κάποια μέτρα απόσταση, για να οδηγηθούν σε λάθος οι στόπερ του Κάναντι. Για τους Χατζηισαία, Ρισβάνη έχουν γραφτεί φέτος θετικά σχόλια, ακόμα και από εμένα. Οι ποδοσφαιριστές μάλιστα με τον τρόπο τους έδειξαν και τη δυσφορία τους, για το γεγονός πως κόπηκαν από τις ομάδες τους.

Δεν λέω πως δεν έχουν δίκιο, καθώς τόσο στον Ολυμπιακό όσο και στον ΠΑΟΚ στο κέντρο άμυνας δεν παίζουν ο Μπεκενμπάουερ με τον Αουγκεντάλερ, όμως το βίντεο του αγώνα με τον Παναθηναϊκό μπορεί να τους εξηγήσει πολύ εύκολα τι πρέπει να διορθώσουν για να παίξουν σε πιο υψηλό επίπεδο. Γιατί αν σε ομάδα που προσπαθεί και πρέπει να έχει την τελευταία γραμμή άμυνας στη σέντρα κάνεις τόσο εύκολα λάθος στη μεταβίβαση, γίνεσαι καταδικαστικός.

Ο Ατρόμητος ήταν άναρχος, επηρεάστηκε από το γεγονός πως απέναντι σε έναν μεγάλο σύλλογο έπρεπε να κερδίσει παίζοντας σαν ανώτερος και αποδείχτηκε πως δεν είναι ακόμα έτοιμος για να πάρει τέτοιες νίκες με ανωτερότητα. Χρειάζεται να έχει το ρόλο του υποδεέστερου, να πάρει ασφάλεια με τα στόπερ στην περιοχή, να ψάξει τον ελεύθερο χώρο για να επιτεθεί. Έπαιξε άναρχα έμεινε με δέκα παίκτες, παραχώρησε δύο πεντακάθαρα πέναλτι στον Άλτμαν, με τον Μάνταλο να σφυρίζει μόνο το ένα.

ΜΙΚΡΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΙΝΣΟΥΑ-ΔΙΟΥΔΗ

Ο Παναθηναϊκός είδε τον τερματοφύλακα του να έχει σωστές τοποθετήσεις. Ο Διούδης έχει το γνωστό πρόβλημα με το ύψος, στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι κοντός για τερματοφύλακας, όμως  ήταν ψύχραιμος, έπαιρνε τις κατάλληλες θέσεις και λειτουργούσε με αυτοπεποίθηση.

Ο Ινσούα για 30 λεπτά έμοιαζε με κλώνο του Γιόχανσον κάτι που ο Κάναντι προσπάθησε να το εκμεταλλευτεί και ζητούσε να βγαίνουν επιθέσεις από την πλευρά του, όμως όσο περνούσε η ώρα έμπαινε και περισσότερο μέσα στο παιχνίδι. Δεν έχει καμία σχέση με τον Χουλτ, δεν είναι τόσο ποιοτικός όσο ο Σουηδός, δεν προσφέρει τα ανεβάσματα του, ούτε τη δημιουργία του, όμως στάθηκε αμυντικά, κράτησε αρκετές φορές την μπάλα και η άνοδος του μέσα στο ίδιο το παιχνίδι έβγαζε μάτια, γεγονός που δημιουργεί την αίσθηση πως παίρνοντας παιχνίδια υπάρχουν περιθώρια εξέλιξης.

Άλλωστε όλα δείχνουν πως αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, το διαζύγιο με τον Χουλτ είναι δεδομένο.

ΜΕ ΔΕΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ Ο ΟΥΖΟΥΝΙΔΗΣ

Ο Σουηδός υπήρξε πολύτιμο εργαλείο στα σχέδια του Ουζουνίδη, όμως το προπονητικό τιμ δεν ήταν εδώ και καιρό ικανοποιημένο από την καθημερινή συμπεριφορά του στις προπονήσεις. Βρήκε και έναν τρόπο ο Ουζουνίδης να το εκφράσει αφήνοντας τον εκτός βασικής ενδεκάδας. Φυσικά δεν είναι και ο μοναδικός που δεν προπονείται όπως πρέπει, αυτό άλλωστε βγαίνει και από τις συνεχόμενες θλάσεις που παθαίνουν οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού.

Σε άλλες περιπτώσεις θα έπρεπε να αναζητηθούν ευθύνες από τους προπονητές, εδώ ποιον να κατηγορήσεις... Ο Ουζουνίδης αναγκάζεται όταν μιλάει στους ποδοσφαιριστές του για να τον ακούσουν αναφέρεται στο προσωπικό τους κίνητρο και όχι στην υποχρέωση τους προς την ομάδα. Δεν μπορεί να πιέσει ένας προπονητής έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή όταν γνωρίζει πως το πιο πιθανό είναι μην πληρωθεί.

Πώς να βάλει χέρι στον Τσάβες, που για θλάση έλειψε πάνω από δύο μήνες, για τον τρόπο που κάνει την αποθεραπεία του, όταν γνωρίζει πως ο Αργεντινός ξέρει πως δεν θα πληρωθεί ποτέ η Μπόκα, οπότε είναι θέμα χρόνου να αποχωρήσει...

Ουσιαστικά μοιάζει σαν να έχει ρόλο διευθυντή σε μία εταιρία που δεν έχει ιδιοκτήτη. Δεν γίνεται να έχει ισχυρό λόγο. Τώρα το ερώτημα είναι πόσο θα αντέξει. Πιστεύω πως και ο ίδιος χρειάζεται κάποιες καλές ειδήσεις, που να είναι όμως πραγματικές. Μέχρι σήμερα έχει ακούσει τα καθησυχαστικά λόγια του Βασίλη Κωνσταντίνου, πως υπάρχουν ενδιαφερόμενοι να βοηθήσουν για να βάλουν τα λεφτά που λείπουν από τις δόσεις του Οκτωβρίου, δίχως όμως να υπάρχει ακόμα το παραμικρό φως.

Στο τέλος του παιχνιδιού ο Ουζουνίδης βγήκε από τα ρούχα του επειδή οι ποδοσφαιριστές του δεν κατάφεραν να συνδυαστούν για να δημιουργήσουν μία καθαρή φάση για γκολ ήταν πολλές φορές μέσα στο παιχνίδι που δεν λειτούργησαν ομαδικά. Τόσο οι θλάσεις, όσο και η έλλειψη συνεργασιών που υπάρχουν είναι θέματα που αφορούν τη δουλειά του προπονητή. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης τρελαίνεται, γιατί έχει γνώση, όρεξη να δουλέψει με τους παίκτες του, αλλά η κατάσταση που υπάρχει στο σύλλογο κάνει τον ίδιο να χάνει τη δύναμη του στα αποδυτήρια και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να συμβαίνει αυτό σε έναν ικανό και φιλόδοξο τεχνικό. Κάτω από αυτές τι συνθήκες είναι ήρωας που παραμένει.