Με Μπεργκ θα είχε περάσει εύκολα από την Τρίπολη

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης ξέμεινε από... κανονικό φορ και όλο το βάρος έχει πέσει στον παθιασμένο, αλλά περιορισμένων δυνατοτήτων, Μολίνς. Τα παράπονα για τη συμπεριφορά του Τσάβες και η "μαύρη τρύπα" στη δεξιά πλευρά που όποτε αγωνίζεται ο Γιόχανσον είναι λες και δεν υπάρχει... κανένας!

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει στα εκτός έδρα παιχνίδια ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλο και δεν μπόρεσε να το λύσει ούτε στην Τρίπολη. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης είχε δίκιο που δήλωσε πως η ομάδα του δεν άξιζε την ήττα, πλήρωσε πως δεν μπόρεσε να βρει τρόπους να απειλήσει την άμυνα του Αστέρα. Aν και το προσπάθησε στο τέλος λύγισε από την μόνιμη αδυναμία της ομάδας του να αμυνθεί με ασφάλεια όταν η μπάλα σηκώνεται μέσα στην περιοχή του, αλλά και το γεγονός πως ο τραυματισμός του Κουλιμπαλί τον ανάγκασε να αμυνθεί στα δεξιά με έναν ποδοσφαιριστή που δεν μπορεί να φανεί χρήσιμος σε κανένα κομμάτι του παιχνιδιού.

ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Ας πάρουμε το παιχνίδι στην Τρίπολη με την σειρά. Στο πρώτο ημίχρονο καμία ομάδα δεν έμπαινε στην περιοχή της άλλης. Ο Παναθηναϊκός αμυνόταν σωστά και πειθαρχημένα, οι μπακ μαζί με τους εξτρέμ είχαν τον έλεγχο στις πλευρές και δεν μπορούσαν οι ποδοσφαιριστές του Αστέρα να δημιουργήσουν επίθεση ανάμεσα στις γραμμές του. Μπορεί για ακόμα μία φορά να μην πήρε συνολικά καλό βαθμό εκτός έδρας, φεύγει όμως με το παράπονο πως έχασε ένα παιχνίδι που σε μεγάλο βαθμό βελτίωσε την αμυντική του συμπεριφορά και το διαχειρίστηκε έχοντας καλύτερη αμυντική ισορροπία και λιγότερο πανικό.

Ο Παναθηναϊκός έχω την αίσθηση πως έχασε επειδή δεν μπορούσε να βρει τρόπο να επιτεθεί και να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που του δόθηκε να κερδίσει έναν αγώνα εκτός έδρας. 

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΟ ΒΑΡΟΣ Ο ΜΟΛΙΝΣ

Το πρόβλημα έχει να κάνει με την έλλειψη επιθετικής ποιότητας. Οι "πράσινοι" πόνταραν το καλοκαίρι στους Λουτσιάνο, Τσάβες. Ο πρώτος αποδείχθηκε λανθασμένη επιλογή και στην συνέχεια ο φουκαράς τραυματίστηκε. Ο Τσάβες έπαθε θλάση στο Αγρίνιο και ακόμα να επιστρέψει. Μαθαίνω πως δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι στο Κορωπί με τον επαγγελματισμό του και την συνολική του συμπεριφορά. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης είναι αναγκασμένος να πάει σε μία ομάδα που παίζει με δύο αμυντικούς μέσους (Κουρμπέλή, Σιλά) που δεν απειλούν, ένα δημιουργό (Χίλιεμαρκ) μπροστά τους, στην μία πλευρά επίσης έναν δημιουργό (Βιγιαφάνιες) και στην άλλη τον Λουντ, που πιο πολύ μπορείς να του ζητήσεις σωστή τακτική συμπεριφορά παρά να απειλήσει. Πρόκειται για διάταξη που δεν έχει πατήματα στην αντίπαλη περιοχή και για να βγάλει επιθέσεις, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον Μόλινς. Μία επιλογή που έγινε κυριολεκτικά από την αγορά των "σκουπιδιών", δηλαδή από τους ελεύθερους του περασμένου Φεβρουαρίου.

Μην παρεξηγηθώ, ο μόνος που δεν φταίει είναι ο Μολίνς. Ίσα-ίσα που ο Σουηδός είναι πάμφθηνος, ήρθε συνειδητά για 4ος φορ, παρέμεινε το καλοκαίρι για 3ος και κατέληξε να είναι ο μοναδικός που μπορεί να πατήσει περιοχή στον Παναθηναϊκό. Μοναδικός φορ σε μία ομάδα που αν δεις την τακτική της, θαρρείς πως έχει δημιουργηθεί για να εξυπηρετήσει έναν μεγάλο στράικερ.

Αυτός δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει και ειδικά στα εκτός έδρας παιχνίδια, που χρειάζεται από τον επιθετικό να διανύσει έναν μεγάλο χώρο για να δημιουργήσει ο ίδιος φάση για τον εαυτό του είτε με κίνηση χωρίς μπάλα, είτε με συνεργασία, ο Σουηδός είναι ανεπαρκής. Είναι αυθαίρετο αυτό που γράφω, αλλά αν είχε τον Μπεργκ στην Τρίπολη θα κέρδιζε εύκολα.

Το παιχνίδι ήταν εύκολα διαχειρίσιμο. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Αστέρας είχε ανεβάσει γραμμές, δεν μπορούσε να τον απειλήσει, δεν τον πίεσε από τα άκρα, δεν του άνοιξε τις γραμμές και οι επιθετικοί του δεν κούρασαν τους Μολέδο, Κολοβέτσιο. Όμως δεν υπήρχε τρόπος επίθεσης. Ο Μολίνς δεν φεύγει, δεν σπριντάρει και όταν πρέπει να καλύψει απόσταση, είναι εντελώς ακίνδυνος. Ενδεικτική η φάση στο 47ο λεπτό, όταν ο Βιγιαφάνιες του βγάζει κάθετη, έχει μεγάλο πλεονέκτημα, αλλά κόβεται με χαρακτηριστική ευκολία από τον μοναδικό αμυντικό που περίμενε.

Έχει και ένα μεγάλο ελάττωμα που κάποιος πρέπει να του το επισημάνει. Όταν έρχεται η μπάλα πάνω του, την κρατάει στα πόδια του περισσότερη ώρα απ' ότι χρειάζεται και καθυστερεί την ανάπτυξη. Επίσης όταν είναι στο πλάι και έχει αμυντικό στο δίπλα του, δεν την γυρνάει μέσα στην περιοχή, αντίθετα την κρατάει καθυστερεί και όταν την χάνει στην άμυνα του Παναθηναϊκού υπάρχει ανισορροπία, γιατί αναγκαστικά για να γεμίσει η περιοχή αφού λείπει ο μοναδικός φορ έχουν κόψει οι παίκτες από τις πίσω γραμμές.

Το ξαναλέω δεν φταίει ο Μόλινς. Ζητάει αναγκαστικά ο Μαρίνος Ουζουνίδης από έναν φθηνό ποδοσφαιριστή που ήρθε για να δώσει ολιγόλεπτες λύσεις, να στηρίξει μόνος του μία επίθεση. Μέχρις στιγμής, είναι προδομένος από τον Τσάβες.

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ

Το παιχνίδι δεν ήταν για να χαθεί, για το ψυχολογικό και το βαθμολογικό κομμάτι, καθώς πάμε σε ένα πρωτάθλημα με πολλές γκέλες. Θα ήταν σημαντικό για τον Παναθηναϊκό να μην χαθεί ο βαθμός, από την στιγμή  που δεν μπορούσε να κερδίσει, ας κράταγε τουλάχιστον το 0-0. Στο 86ο λεπτό ο Ιγκκλέσιας, που είναι πολύ ικανός σε τέτοιες φάσεις, με ένα από τα άλματα που συνηθίζει πήρε την κεφαλιά από τους Κουρμπέλη, Μολεδο στα δεξιά, μπακ δεν υπήρχε και ο Μουνάφο έσπρωξε την μπάλα σε κενό τέρμα.

Το φάντασμα του Αγρινίου επανήλθε. Κόστισε πολύ ο τραυματισμός του Κουλιμπαλί στο 42ο λεπτό. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης είναι πολυτέλεια για τον Παναθηναϊκό, μεθοδικός και πιστεύω πως αν είχε πίσω του διοίκηση θα έκανε την ομάδα του φαβορί για το πρωτάθλημα. Σαν κανονικός προπονητής που είναι το καλοκαίρι πήρε την απόφαση να φέρει αναπληρωματικά μπακ, για να μπορεί η ομάδα να ζήσει και να μην επηρεάζεται σε τόσο μεγάλο βαθμό όταν δεν παίζουν οι Κουλιμπαλί, Χούλτ. Ο Χουτ δεν έχει χάσει προς το παρόν παιχνίδια και τον Ινσούα δεν τον έχουμε δει, με τον Γιόχανσον έγινε μία φανερά λανθασμένη επιλογή. Συμβαίνει, το πρόβλημα όμως είναι πως το παιδί δεν ανήκει σε αυτό το επίπεδο, δεν μπορεί να δώσει το παραμικρό.

Μπήκε στο 42ο λεπτό και αμέσως στην επόμενη φάση ο Αστέρας κατάφερε να βρει για πρώτη φορά τρόπο να περάσει την μπάλα μέσα στην περιοχή του Βλαχοδήμου, με σέντρα του Γιαννούλη, που απομάκρυνε σε κόρνερ ο Κολοβέτσιος. Ο φουκαράς ο Ουζουνίδης προσπάθησε και αυτό να το διαχειριστεί, άλλαξε στο ημίχρονο πλευρά τον Λουντ, με τον Βιγιαφάνιες. Πήγε μπροστά του τον Φιλανδό, που γνωρίζει πως μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ανασταλτικά και να προστατέψει το μπακ του. Ο Λουντ λειτούργησε άριστα τακτικά και δεν άφηνε από τα δεξιά να πέφτει απευθείας ποδοσφαιριστής πάνω στον Γιόχανσον. Όμως ο Αστέρας βρήκε άλλον τρόπο να χτυπήσει στην αδυναμία του φαντάσματος Γιόχανσον. Έβαλε τον γρήγορο Γκοντό στην επίθεση και δύο συνεχόμενες φορές σε κάθετη ανάπτυξη κινήθηκε ανάμεσα στον στόπερ και στον Γιόχανσον.

Και τις δύο ένας κανονικός μπακ παίρνει την κίνηση του επιθετικού μέχρι τέλους, γιατί είναι αυτός που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να κόψει την κάθετη πάσα και τον περισσότερο χρόνο να την διαβάσει. Ο Γιόχανσον και τις δύο φορές σταμάτησε το τρέξιμο του και ο Γκοντό βρέθηκε μόνος του. Την πρώτη τον σταμάτησε λανθασμένα ο επόπτης για οφσάιντ, την δεύτερη φορά τον έκοψε ο Βλαχοδήμος. Στην φάση του 86ου λεπτού, θύμισε ξανά το φάντασμα του Αγρινίου, η κεφαλιά χάθηκε, ο Γιόχανσον δεν ήταν στην θέση του και ο Μουνάφο σκόραρε σε κενό τέρμα.

Επειδή ο Κουλιμπαλί από πέρυσι έχει δείξει πως έχει τρομερό διασκελισμό όμως εμφανίζεται επιρρεπείς σε θλάσεις και μικροτραυματισμούς, πρέπει ο Ουζουνίδης να βρει άλλον τρόπο να καλύπτει την πλευρά όταν δεν θα παίζει. Καμία λύση δεν γίνεται να είναι χειρότερη από του Γιόχανσον. Είναι λες και δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής στην δεξιά πλευρά όταν αγωνίζεται.

ΘΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΕΙ ΠΟΛΥ ΝΑ ΒΡΕΙ ΔΙΠΛΟ

Ο Παναθηναϊκός ήταν στην Λαμία καλύτερος από ότι στο Αγρίνιο. Στην Τρίπολη είχε λιγότερο πανικό όταν αμυνόταν από ότι στην Λαμία, όμως η βελτίωση δεν είναι αρκετή για να του επιτρέψει να κερδίσει εκτός έδρας. Υπάρχουν συγκεκριμένα προβλήματα, τόσο στην κάλυψη των μέτρων που τον δυσκολεύουν να επιτεθεί, όσο και όταν καλείται να παίξει σε χαμηλά μέτρα και να αμυνθεί όταν σηκώνεται η μπάλα.