Respect στην Μπαρτσελόνα, ντροπή στο διαιτητή-ανέκδοτο της UEFA!

ΣΟΚ και ΔΕΟΣ! Η πιο εντυπωσιακή ανατροπή στην ιστορία του Champions League από την Μπάρτσελόνα που δεν "έβγαλε μάτια", η φοβική Παρί που δεν κατάφερε να διαχειριστεί τον τίτλο του φαβορί και ο διαιτητής-εφευρέτης που δεν σεβάστηκε το ποδόσφαιρο. Γράφει ο Βαγγέλης Σταματόπουλος.

Βράδυ Τετάρτης, ώρα 9 παρά κάτι, και στο Facebook βλέπω ειδοποίηση από τον αρχισυντάκτη του Contra.gr Νίκο Γιαννόπουλο που μου ζητάει για την Πέμπτη ένα απολογιστικό κείμενο για το διήμερο του Champions League όπου ουσιαστικά θα μαθαίναμε τους κατόχους των τεσσάρων πρώτων εισιτηρίων για τα προημιτελικά της διοργάνωσης. Η πρώτη μου άμεση σκέψη έχοντας την εικόνα των αγώνων της Τρίτης είναι πως δεν έγινε κάτι το συνταρακτικό, κάτι που να ανατρέψει τα δεδομένα, κάτι που να μας κάνει ποδοσφαιρικά σοφότερους.

Τρανή απόδειξη πως είχαμε σκορ-καρμπόν με τους πρώτους αγώνες: μετά το 5-1 στο Μόναχο η Μπάγερν διέσυρε με το ίδιο σκορ την παραπαίουσα και υπερβολικά soft Άρσεναλ και στο Λονδίνο (υπέστη την πιο βαριά ήττα στην ιστορία της από τότε που μετακόμισε από το "Highbury" στο "Emirates" και αποκλείστηκε στη φάση των "16" για 7η συνεχόμενη σεζόν!) ενώ στο έτερο ζευγάρι ο ρεαλισμός, η εμπειρία και η κυνικότητα έκαμψαν την αντίσταση του ενθουσιασμού.

Η Νάπολι πίστεψε μετά το 1-0 του Μέρτενς και το καταπληκτικό πρώτο της ημίχρονο στο φλεγόμενο "San Paolo" (είχε 11 τελικές, η τελευταία ομάδα με τόσες πολλές τελικές σε 45 λεπτά κόντρα στην Ρεάλ ήταν η Γιουβέντους, με 15 από το Νοέμβριο του 2013) ότι θα μπορούσε να γυρίσει το 1-3 του πρώτου αγώνα στην Μαδρίτη, όμως στο δεύτερο ημίχρονο η Ρεάλ έπαιξε ως πρωταθλήτρια Ευρώπης, έκανε την ανατροπή μέσα σε έξι μόλις λεπτά και σφράγισε με συνοπτικές διαδικασίες το εισιτήριο για τους "8" για 7η στη σειρά χρονιά! Οπότε, τι μας έμεινε ουσιαστικά για να καταπιαστούμε σήμερα; Η προσοχή -θέλοντας και μη- ήταν στραμμένη στο "Camp Nou": με την Μπαρτσελόνα να υποδέχεται την Παρί Σεν Ζερμέν στη ρεβάνς του 0-4 στο Παρίσι όπου οι παίκτες του Ουνάι Έμερι είχαν γράψει ιστορία κονιορτοποιώντας την "Μπάρσα" και κάνοντάς την να αισθάνεται ιδιαίτερα ανακουφισμένη που έφυγε από την "Πόλη του Φωτός" με μόλις τέσσερα γκολ στην πλάτη. Ομολογώ πως αν και είχε γίνει πολύ λόγος από την πλευρά των γηπεδούχων για την ιστορική ανατροπή εγώ δεν το πίστευα και την περιόριζα σε ένα ποσοστό του 5% στην καλύτερη, ενώ στο Live Chat της Τρίτης που μου έγινε σχετική ερώτηση να κάνω την πρόβλεψή μου αποκρίθηκα πως η Παρί Σεν Ζερμέν θα πάρει την πρόκριση γιατί θα σκοράρει μέσα στην Βαρκελώνη.

Ο ΕΝΡΙΚΕ ΤΟ ΕΛΕΓΕ, ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΩΣΕ

Και επειδή το ποδόσφαιρο είναι ο "βασιλιάς των σπορ" και η μπάλα είναι πόρνη όπως είχε πει ο Ίβιτσα Όσιμ, έγινε το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ, το ΑΠΙΘΑΝΟ, το ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, κάτι που ξεπερνάει τα όρια της λογικής. Η Μπαρτσελόνα όχι μόνο έκανε την ανατροπή του αιώνα εκπληρώνοντας ουσιαστικά την προφητεία του Λουίς Ενρίκε ("αν υπάρχει ομάδα που να μπορεί να βάλει τέσσερα γκολ εμείς μπορούμε να βάλουμε έξι", δήλωσε με περίσσια ειλικρίνια στη συνέντευξη Τύπου πριν το ματς), όχι μόνο κατάφερε να κάνει όλο τον πλανήτη να μιλάει διθυραμβικά για αυτήν μοιάζοντας -στα δικά μου μάτια- μια σκιά εκείνης της ομάδας που θαυμάσαμε/ζηλέψαμε/χειροκροτήσαμε ΟΛΟΙ επί ημερών Πεπ Γκουαρδιόλα την τετραετία 2008-2012 αλλά και πετυχαίνοντας την ανατροπή με τον δύσκολο τρόπο.

Δεν κατάφερε να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα που για τους περισσότερους ήταν αναγκαία συνθήκη για να έχει ελπίδες να διεκδικήσει το θαύμα των θαυμάτων, δεν είχε τον Λιονέλ Μέσι να κάνει πράματα και θάματα όπως για παράδειγμα πριν μερικά χρόνια που πετύχαινε τέσσερα γκολ σε ένα ματς και έριχνε στο καναβάτσο μία ολόκληρη ομάδα (Άρσεναλ), δεν έβγαλε τους ταχύτατους αυτοματισμούς και τις κάθετες πάσες που την κάνουν να ξεχωρίζει από τα άλλα μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ και τα γύρισε όλα τούμπα όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Με το σκορ στο 3-1, με το μυαλό των περισσοτέρων να μοιάζει θολωμένο, με τους Νεϊμάρ και Σουάρες να κοιτάζουν περισσότερο πώς θα ξεγελάσουν τον διαιτητή και όχι πως θα απειλήσουν τον -φοβισμένο και "λίγο"- Τραπ, με τους παίκτες της Παρί να έχουν πάρει τα πάνω τους μετά το (προσωρινά) λυτρωτικό τέρμα του Καβάνι και να είναι επικίνδυνοι στην κόντρα και με την κλεψύδρα να είναι μισοάδεια τη στιγμή που κυνηγούσαν ΤΡΙΑ γκολ!

 

Όσο σουρεάλ και παραμυθένιο και αν φαντάζει όμως η Μπαρτσελόνα ανέβηκε το βουνό αφού στο φινάλε είχε ποσοστά ευστοχίας που συναντάμε στο μπάσκετ: τρεις προσπάθειες και τρία γκολ από το 88' μέχρι το 95', στην ίδια μάλιστα εστία που πριν από 18 χρόνια η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε κάνει την ανατροπή του... περασμένου αιώνα στον τελικό του Champions League κόντρα στην Μπάγερν το 1999. Τότε ήταν ο Πίτερ Σμάιχελ που είχε αφήσει την εστία του για να γίνει ένας ακόμα επιθετικός στην ομάδα του Φέργκιουσον στην προσπάθεια για την ισοφάριση, τώρα ήταν ο Τερ Στέγκεν που άφησε την εστία του στο φινάλε και από το φάουλ που κέρδισε εκείνος (!) πάνω από τη σέντρα και προς την περιοχή της Παρί προήλθε το γκολ που προκάλεσε τέτοιο θόρυβο από ντεσιμπέλ που ακούστηκαν μέχρι την Μαδρίτη και το... Παρίσι! Και επειδή λένε πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, σε αυτό το σημείο οφείλω να πω ένα ΜΠΡΑΒΟ:

- Στον Λουίς Ενρίκε ο οποίος μία εβδομάδα πριν ανακοίνωσε επίσημα την απόφασή του να αποχωρήσει από τον πάγκο της Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να παρουσιάσει μία ομάδα που μπήκε στο χορτάρι με το μαχαίρι στα... δόντια, αποφασισμένη να κυνηγήσει την πρόκριση μέχρι τελικής πτώσης και να αποδείξει πως οι δηλώσεις περί πίστης για ανατροπής δεν ήταν λόγια του αέρα.

- Στους παίκτες της "Μπάρσα" που έκαναν αυτό που ονειρεύονται οι φίλαθλοι κάθε ομάδας που έχει χάσει το πρώτο ματς με 4-0: δεν άφησαν να χαθεί πολύτιμος χρόνος στο ξεκίνημα που θα έδινε ανάσες, ψυχολογία στους Παριζιάνους, έβαλαν γκολ από τα αποδυτήρια και έσπειραν το ζιζάνιο της αμφιβολίας στους αντιπάλους για το αν θα έπαιρναν την πρόκριση. Αντίθετα οι παίκτες της Παρί έδειξαν να λυγίζουν στο φινάλε, με το βάρος του φαβορί για την πρόκριση να τους καταπλακώνει και να μην ξέρουν πως να το διαχειριστούν με αποτέλεσμα να αποκλειστούν με τον πλέον οδυνηρό τρόπο στην τελευταία ποδοσφαιρική πράξη του δράματος.

 

- Ιδιαίτερα στον Αντρές Ινιέστα που σε αυτό το ματς ήταν συγκινητικός και αισθανόσουν πως το πνεύμα του Τσάβι ήταν μέσα του και έπαιζε και για τους δύο. Ο τρόπος που "χώθηκε" μέσα στην περιοχή της Παρί και κατάφερε να μπερδέψει τους αντιπάλους για να μπει το αυτογκόλ στη φάση του 2-0 λίγο πριν φύγει το ημίχρονο ήταν για σεμινάριο.

- Στον Νεϊμάρ που στη φάση του 88' και με το σκορ στο 3-1 και με τον στόχο των τριών τερμάτων ακόμα ανέφικτο, ήταν ίσως ο μόνος που πίστευε ακόμα. Η ψυχραιμία και η ακρίβεια στη εκτέλεση φάουλ ήταν επιπέδου... Λιονέλ Μέσι.

- Στον κόσμο της "Μπάρσα" που πίστευε στο θαύμα όσο και οι ποδοσφαιριστές και που δημιούργησε αφόρητη πίεση στους παίκτες της Παρί Σεν Ζερμέν, ειδικά στα τελευταία λεπτά που η μπάλα ζύγισε 1.000 τόνους.

ΝΕΪΜΑΡ ΚΑΙ ΣΟΥΑΡΕΣ "ΠΗΡΑΝ ΧΑΜΠΑΡΙ" ΤΟΝ ΔΙΑΙΤΗΤΗ

Αυτά τα... ολίγα για την Μπαρτσελόνα η οποία έχει κάθε λόγο να αισθάνεται υπερήφανη και ευλογημένη που εδώ και λίγες ώρες έχει γίνει η πρώτη ομάδα στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών/ Champions League που ανέτρεψε διαφορά τεσσάρων γκολ, ωστόσο αν θέλω να είμαι τίμιος με τον εαυτό μου και με τη συνείδησή μου αλλά και ακριβοδίκαιος απέναντι στις δύο ομάδες οφείλω να πω ένα μεγάλο ΚΡΙΜΑ για την Παρί Σεν Ζερμέν η οποία κατά πολλούς ήταν άξια της μοίρας της και έβγαλε μόνη της τα μάτια της όταν δέχτηκε 6 γκολ σε ένα ματς, όμως κατ'εμέ πλήρωσε πολύ ακριβά, χωρίς να το αξίζει, έναν ανεκδιήγητο διαιτητή, βγαλμένο μέσα από τις χειρότερες σελίδες της διαιτητικής ιστορίας παγκοσμίως.

Ο Τουρκογερμανός Ντενίζ Αϊτεκίν επιλέχτηκε να σφυρίξει ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι και αντί να περάσει απαρατήρητος και να αφήσει τους (πολλούς) σταρ των δύο ομάδων να λάμψουν "κατόρθωσε" να πάρει μέρος της λάμψης τους με δύο εξωφρενικές αποφάσεις του. Και οι δύο έτυχε (;) να είναι υπέρ της Μπαρτσελόνα, σε καίρια σημεία του αγώνα, με τον Αϊτεκίν να μην είναι εκείνος που "σκότωσε" άμεσα την Παρί με τις εμπνεύσεις/εφευρέσεις του αλλά εκείνος που έβαλε τη σφαίρα στη θαλάμου του όπλου για να πυροβολήσουν οι Καταλανοί. Στο 47' "βάφτισε" πέναλτι την κωμική πτώση του Νεϊμάρ μέσα στη περιοχή βλέποντας αντίπαλό του (Μενιέ) να έχει χάσει την ισορροπία του και να πέφτει στο έδαφος, με τον Μέσι να κάνει το 3-0 και να βάζει σε θέση πίεσης τους φιλοξενούμενους.

 

Στο 91' και με την Μπαρτσελόνα να θέλει δύο γκολ για να προκριθεί, ο Σουάρες έπεσε μέσα στην περιοχή των Γάλλων λες και τον είχε σημαδέψει ελεύθερος σκοπευτής από τα επίσημα του γηπέδου, και ο Τουρκογερμανός έκανε ένα ακόμα "δώρο, μία ακόμα χειρονομία καλής θέλησης. Εξυπακούεται πως όταν αγωνίζεται Μπαρτσελόνα-Παρί Σεν Ζερμέν και μάλιστα στην Βαρκελώνη δεν περιμένεις όλα τα σπόρια από το καρπούζι να μοιραστούν σωστά, ειδικά όταν έχεις μπροστά σου μία ομάδα που προκαλεί δέος με τους άθλους της εδώ και πάνω από μία δεκαετία και σε ένα γήπεδο που έχει κάνει να "γονατίσουν" πολύ μεγαλύτερα ευρωπαϊκά κλαμπ. Αυτό όμως είναι ένα πράγμα και εντελώς διαφορετικό είναι να συμπεριφέρεσαι στην Παρί λες και ήταν η Γκινγκάμπ, η Σοσό, η Καέν ή η Ντιζόν...

Προς τιμήν τους οι γαλλικές εφημερίδες δεν έγραψαν τίποτα για τον ρέφερι και στάθηκαν στην εικόνα της πρωταθλήτριας Γαλλίας που φοβήθηκε παραπάνω από όσο χρειαζόταν στο φινάλε όμως δεν γίνεται και να κλείσεις τα μάτια εντελώς και να σφυρίζεις αδιάφορα. Η Μπαρτσελόνα αξίζει το χειροκρότημα για την ψυχή, την καρδιά, το μυαλό, το πάθος, την αυταπάρνηση, το dna νικητή και την νοοτροπία "refuse to lose" που έβγαλε για να φτάσει στην ιστορική... remuntada, όμως δεν θα πρέπει ταυτόχρονα να στρουθοκαμηλίζουμε και να μιλάμε μόνο για την ομορφιά του ποδοσφαίρου (που ήταν όντως). Και αυτό γιατί η συγκεκριμένη διαιτησία δεν ήταν 50-50 αλλά η εφαρμογή του κανονισμού "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό", μία διαιτησία που σίγουρα δεν περιποιεί τιμή στην UEFA για την επιλογή της.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι για το πρεστίζ του Champions League αυτή η ανατροπή είναι ιδανική καθώς δεν γιγάντωσε μόνο το μύθο της Μπαρτσελόνα αλλά και της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, μόνο που για να έρθει αυτό το αποτέλεσμα-λουκούμι για την UEFA χρειάστηκαν τα φαλτσοσφυρίγματα ενός ανεπαρκούς διαιτητή, εντελώς ακατάλληλου για έναν αγώνα που θα μπορούσε να είναι κάλλιστα και τελικός Champions League. Όχι τίποτα άλλο, αλλά στιγμάτισε μερικώς και την τεράστια επιτυχία των Καταλανών και έκλεψε "ετσιθελικά" μέρος της δόξας τους.

Ναι, μπορεί σίγουρα να μου αντιπαραθέσει κάποιος ότι μεταξύ του τέταρτου γκολ της Μπαρτσελόνα (στο 84' και 24'' του Νεϊμάρ) και του τελευταίου τριπλού σφυρίγματος οι παίκτες της Παρί κατάφεραν να αλλάξουν σωστά μόλις τέσσερις πάσες, με το γήπεδο να είναι... κατηφόρα. Αυτό όμως δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να έχουν δικαιότατα παράπονα από τον Τουρκογερμανό διαιτητή, ακόμα και για τα πεντέ λεπτά του έξτρα χρόνου που έδωσε με τόση άνεση και μεγαλοψυχία.

Στην τελική, το 4-0 του πρώτου αγώνα ήταν 100% δίκαιο καθώς ισοπέδωσαν την Μπαρτσελόνα και δεν την άφησαν να πάρει ανάσα, ενώ το 6-1 της ρεβάνς με δύο πέναλτι-φαντάσματα, ένα αυτογκόλ και τον Τραπ στη χειρότερη ίσως βραδιά της καριέρας του, δεν αντικατοπτρίζει πιστά αυτό που είδαμε για 97 λεπτά. Η "Μπάρσα" αξίζει να αποθεωθεί και να μνημονεύεται εσαεί για μία ανατροπή που πίστευαν μόνο οι άνθρωποί της αλλά ο συγκεκριμένος διαιτητής πρέπει να καταδικαστεί στη συνείδηση του φίλαθλου κόσμου. Εκτός αν δεν θελουμε μία "λεπτομέρεια" να χαλάσει μία όμορφα καμωμένη ποδοσφαιριή ιστορία...

Photo Credits: AP Photo / Manu Fernandez, Emilio Morenatti