Τουρκία, ημέρα δωδέκατη και αυτό που συζητάμε τις τελευταίες ώρες είναι επί της ουσίας το εξής απλό ερώτημα: είναι δυνατόν να βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη η Αγκόλα και να μη βρίσκεται η Εθνική μας;
Τα σαΐνια της FIBA δεν έχουν απάντηση. Απάντηση δεν έχω ούτε εγώ, επειδή διαλέξαμε σήμερα Δευτέρα να επισκεφτούμε την Αγιά Σοφιά. Κλειστά! Κάθε Δευτέρα, λες κι εγώ ξέρω τι μέρα είναι σήμερα, αφού κάθε μέρα ίδια είναι. Πάντα έχει αγώνες.
Περπατήσαμε λίγο και πήγαμε στο Τοπ Καπί. Θυμήθηκα τη Μελίνα και τον Ντασέν, έριξα μια ματιά σε αυτό που έχουν να δείξουν οι Τούρκοι και κατάλαβα ότι από κληρονομιά εμείς δεν παιζόμαστε. Μόνο που την ίδια ώρα θυμήθηκα την Ακρόπολη και θύμωσα. Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει να βρίσκεσαι στο εξωτερικό και να σου λένε δεν μπαίνεις. Από την άλλη, κατάλαβα πως οι ταξιτζήδες είναι οι ίδιοι σε όλο τον κόσμο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας είχα πετύχει έναν που έκανε γύρους και γύρους και γύρους στο ίδιο σημείο, για να πάρει τρελά λεφτά από ένα ζευγάρι ξένων. Δεν μιλούσα, όταν όμως με άφησε στο σπίτι τού όρμηξα. Ελπίζω να αφύπνισα τους ξένους αν και δύο η ώρα το βράδυ.
Τώρα, πήγαμε με 18 λίρες στην Αγιά Σοφιά και ο ένας ταξιτζής μου ζήτησε, για να με φέρει πίσω, 42 λίρες. Ο άλλος 38 και ένας τρίτος 25! Αναγκάστηκα και τον πήρα, γιατί διαφορετικά δεν έφευγα από εκεί. Το περίεργο είναι πως βρήκα κατά την αναζήτησή μου αστυνομικούς και τους είπα τι συμβαίνει, αλλά μου απάντησαν: εδώ παρακάτω, έχει άλλη πιάτσα…
Στον καφέ, συνάδελφος πήρε ένα πακέτο τσιγάρα και διαπίστωσα με τρόμο πως εκεί που στη χώρα μας λέει ότι κάνει κακό στην υγεία, οι Τούρκοι έχουν βάλει ένα ζευγάρι: κοιτά ο ένας αλλού και η άλλη αλλού, γιατί έχει πρόβλημα ο άνδρας. Από το πολύ τσιγάρο κι αυτό, ακούτε; Στο γήπεδο, δεν πίστευα ότι η Αγκόλα πέρασε στους 16 με αυτό που εμφάνισαν στο παρκέ του Σινάν Ερντέμ. Στο τέλος, όμως, όσοι βρίσκονταν στο γήπεδο τους χειροκρότησαν απλόχερα. Εζησαν ένα όνειρο κι αυτά σπανίζουν στις μέρες μας. Λέτε να γίνει καμία ταινία στο μέλλον με τους Αγκολέζους να ρίχνουν δύο φοβερά κοψίματα στους Αμερικανούς και να καρφώνουν στο καλάθι τους άλλες τόσες φορές; Ποιος ξέρει.
Ο Σπάικ Λι, πάντως, είναι εδώ και παρακολουθεί τους αγώνες. Μήπως του σφηνώθηκε καμία ιδέα; Α, όσο για τους U2; Διάβασα κάποιος φίλους να κράζουν τον Bono για τις επιχειρηματικές δραστηριότητές του, άλλους να ανεβάζουν βίντεο με τις κινήσεις και κάποια τραγούδια στο διαδίκτυο και συνειδητοποίησα πως τα έχω ξαναδεί όλα αυτά.
Been there, done that. Άλλωστε, ακόμη δουλειά έχει στο Ερντέμ. Από την άλλη, είδα πως μετά την προγραμματισμένη επιστροφή στην Αθήνα, την ερχόμενη εβδομάδα, παίζουν οι Xaxakes και η Μόνικα στο Γκάζι. Εισιτήρια πήραμε;
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: