Τουρκία, μέρα 15η και η αντίστροφη μέτρηση για την επιστροφή έχει αρχίσει. Αντιστρόφως ανάλογα, όμως, οι μέρες του Μουντομπάσκετ τελειώνουν και το θέαμα αυξάνεται.
Οι Τούρκοι, πάντως, ήταν μέσα στη χαρά τους. Αφενός η εθνική τους ομάδα πέρασε στα ημιτελικά, αφετέρου τελείωσε το ραμαζάνι και ξεκίνησαν ένα τετραήμερο γιορτής. Η ημέρα εδώ είναι αργία, πήγα να μου πλύνουν δυο ρούχα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου και μου ζήτησαν +50%. Μου εξήγησαν πως κανείς δεν δουλεύει, άρα πληρώνω το έξτρα ποσό και δεν λέω και κουβέντα…
Στο γήπεδο, οι διοργανωτές κερνούσαν καραμέλες! Κι αυτοί επειδή το ραμαζάνι τελείωσε. Το κατάλαβα, λοιπόν, πως γι’ αυτούς είναι κάτι σημαντικό, καθώς η παράδοση θέλει τον ένατο μήνα του χρόνου να είναι αυτός στον οποίο δόθηκε το Κοράνι στον κόσμο. Πάντα, ωστόσο, είχα την απορία, τι συμβαίνει με τους αθλητές. Βλέπετε, στη διάρκεια αυτών των 30 ημερών, οι μουσουλμάνοι απέχουν υποχρεωτικά, από ανατολής μέχρι δύσεως του Ηλίου, από κάθε είδους τροφή ακόμη και νερό. Άρα, πώς έχουν τόση δύναμη και φαίνονται σαν ομάδα από άλλον πλανήτη οι παίκτες του Τάνιεβιτς; Εμείς, λέμε πως δεν νηστεύει ο άρρωστος και ο ταξιδιώτης, οι Τούρκοι παίκτες που έχουν ανεβάσει σε άλλο επίπεδο την απόδοσή τους, σε ποια κατηγορία ανήκουν;
Διαστημικοί υπήρξαν και άλλοι, και μάλιστα, αυτοί που υποπτευόμασταν λιγότερο. Οι Λιθουανοί μας θύμισαν πως δεν έχουν ξεχάσει το τόπι και μετατράπηκαν από ένα συνονθύλευμα πρώην σπουδαίων και αιώνιων ταλέντων που βολόδερνε στα γήπεδα της Πολωνίας στο περυσινό Ευρωμπάσκετ, σε μια ομάδα – μοντέλο απέναντι στην Αργεντινή. Ο Σκόλα έχασε ξαφνικά τη μαγεία του, ο Γιασάιτις που κάθε χρόνο αλλάζει ομάδα γιατί δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες δεν έχανε σουτ, και η διαφορά όλο και πήγαινε στα ουράνια.
Νωρίτερα, οι Αμερικανοί είχαν πιο εύκολο έργο απέναντι στους Ρώσους. Ο κορυφαίος Κέβιν Ντουράντ, όμως, ήθελε και η περίσταση δεν τον άφηνε να το ζήσει. Δέκα δευτερόλεπτα πριν ολοκληρωθεί ο αγώνας, σταμάτησε την ντρίπλα και άρχισε να πανηγυρίζει. Ήθελε να βιώσει και ο ίδιος μια επικράτηση επί του μεγάλου αντιπάλου, τόσες ταινίες made in Hollywood άλλωστε έχει παρακολουθήσει στα νιάτα του, μόνον που η άλλη υπερδύναμη διαλύθηκε εδώ και χρόνια. Δεν του το’ παν;
Κατά τα’ άλλα, εδώ στην Κωνσταντινούπολη ακολουθούν τα παιχνίδια κατάταξης δίχως κανείς να έχει καταλάβει τη σκοπιμότητά τους. Η FIBA έχει ένα σύστημα, βάσει των επιδόσεων σε άμυνα, επίθεση και το βαθμό δυσκολίας των αγώνων, και κατατάσσει τις ομάδες που δεν μπαίνουν στις πρώτες οκτώ. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, βάσει αυτής της αξιολόγησης κατετάγη ενδέκατη. Για ποιο λόγο θα ματώσουν σε άλλους δύο αγώνες ο Σκόλα, ο Ναβάρο, ο Μπίκοφ και ο Ντράγκιτς, κανείς δεν γνωρίζει. Λογικά, πάντως, το «Σινάν Ερντέμ» θα γνωρίσει τρελές πιένες. Θα είμαστε εμείς στο γήπεδο και θα κοιταζόμαστε μεταξύ μας…
Στο γήπεδο, οι διοργανωτές κερνούσαν καραμέλες! Κι αυτοί επειδή το ραμαζάνι τελείωσε. Το κατάλαβα, λοιπόν, πως γι’ αυτούς είναι κάτι σημαντικό, καθώς η παράδοση θέλει τον ένατο μήνα του χρόνου να είναι αυτός στον οποίο δόθηκε το Κοράνι στον κόσμο. Πάντα, ωστόσο, είχα την απορία, τι συμβαίνει με τους αθλητές. Βλέπετε, στη διάρκεια αυτών των 30 ημερών, οι μουσουλμάνοι απέχουν υποχρεωτικά, από ανατολής μέχρι δύσεως του Ηλίου, από κάθε είδους τροφή ακόμη και νερό. Άρα, πώς έχουν τόση δύναμη και φαίνονται σαν ομάδα από άλλον πλανήτη οι παίκτες του Τάνιεβιτς; Εμείς, λέμε πως δεν νηστεύει ο άρρωστος και ο ταξιδιώτης, οι Τούρκοι παίκτες που έχουν ανεβάσει σε άλλο επίπεδο την απόδοσή τους, σε ποια κατηγορία ανήκουν;
Διαστημικοί υπήρξαν και άλλοι, και μάλιστα, αυτοί που υποπτευόμασταν λιγότερο. Οι Λιθουανοί μας θύμισαν πως δεν έχουν ξεχάσει το τόπι και μετατράπηκαν από ένα συνονθύλευμα πρώην σπουδαίων και αιώνιων ταλέντων που βολόδερνε στα γήπεδα της Πολωνίας στο περυσινό Ευρωμπάσκετ, σε μια ομάδα – μοντέλο απέναντι στην Αργεντινή. Ο Σκόλα έχασε ξαφνικά τη μαγεία του, ο Γιασάιτις που κάθε χρόνο αλλάζει ομάδα γιατί δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες δεν έχανε σουτ, και η διαφορά όλο και πήγαινε στα ουράνια.
Νωρίτερα, οι Αμερικανοί είχαν πιο εύκολο έργο απέναντι στους Ρώσους. Ο κορυφαίος Κέβιν Ντουράντ, όμως, ήθελε και η περίσταση δεν τον άφηνε να το ζήσει. Δέκα δευτερόλεπτα πριν ολοκληρωθεί ο αγώνας, σταμάτησε την ντρίπλα και άρχισε να πανηγυρίζει. Ήθελε να βιώσει και ο ίδιος μια επικράτηση επί του μεγάλου αντιπάλου, τόσες ταινίες made in Hollywood άλλωστε έχει παρακολουθήσει στα νιάτα του, μόνον που η άλλη υπερδύναμη διαλύθηκε εδώ και χρόνια. Δεν του το’ παν;
Κατά τα’ άλλα, εδώ στην Κωνσταντινούπολη ακολουθούν τα παιχνίδια κατάταξης δίχως κανείς να έχει καταλάβει τη σκοπιμότητά τους. Η FIBA έχει ένα σύστημα, βάσει των επιδόσεων σε άμυνα, επίθεση και το βαθμό δυσκολίας των αγώνων, και κατατάσσει τις ομάδες που δεν μπαίνουν στις πρώτες οκτώ. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, βάσει αυτής της αξιολόγησης κατετάγη ενδέκατη. Για ποιο λόγο θα ματώσουν σε άλλους δύο αγώνες ο Σκόλα, ο Ναβάρο, ο Μπίκοφ και ο Ντράγκιτς, κανείς δεν γνωρίζει. Λογικά, πάντως, το «Σινάν Ερντέμ» θα γνωρίσει τρελές πιένες. Θα είμαστε εμείς στο γήπεδο και θα κοιταζόμαστε μεταξύ μας…
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: