Ημέρα 16η: η παραζάλη των Τούρκων

Οι ημιτελικοί έδωσαν αυτό ακριβώς που περιμέναμε. Κι αν οι περισσότεροι περίμεναν μια άνετη επικράτηση των ΗΠΑ επί της Λιθουανίας, πόσοι ήταν αυτοί που πίστευαν ότι ο Κέβιν Ντουράντ θα σκόραρε 17 πόντους στα 8 πρώτα λεπτά του αγώνα; Ο 21χρονος Αμερικανός δεν είναι το next big thing, αλλά ήδη ένας σπουδαίος παίκτης. Τεράστιος, καθώς έχει κάτι παραπάνω από τους άλλους ημίθεους του ΝΒΑ: με κορμί 206 εκατοστών, έχει σμπαραλιάσει κάθε αμυντικό πλάνο των αντίπαλων προπονητών, ξεκινά από το δύο και ανεβαίνει στο 4, έχει απλοποιήσει τις κινήσεις του και με ένα μαγικό τρόπο δίνει στο μπάσκετ μια άλλη διάσταση. Οι παραστάσεις του μου θύμισαν κάποιον τύπο που είχε πηδήξει πάνω από τον Σακελλαρίου στο  κλειστό του Σπόρτινγκ το 1982. Τότε ήταν ένας Μάικλ Τζόρνταν και φορούσε τη φανέλα του Νορθ Καρολάινα, τώρα, ο Ντουράντ στην ίδια ηλικία μαγεύει τον μπασκετικό πλανήτη με τη φανέλα των ΗΠΑ, αφού πρώτα πρόλαβε να τρελάνει την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μάρτυρες εμείς, της σπάνιας ποιότητάς του.



Στο δεύτερο ημιτελικό, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Έγιναν πολλά, το αποτέλεσμα όμως, δημιούργησε συνθήκες που εμείς τις έχουμε ξαναδεί. Οι Τούρκοι επικράτησαν έπειτα από έναν συγκλονιστικό αγώνα και οι παίκτες τους έγιναν ήρωες. Είναι χαρακτηριστικό πως πρώτοι από τα αποδυτήρια βγήκαν οι δύο που δεν έπαιξαν, ο Ερμίς με τον Ακιόλ, οι οποίοι αποθεώθηκαν (!), κάτι που συνέβη και με τους φυσιοθεραπευτές, τους μασέρ, τους βοηθούς προπονητές, όποιον έχει άμεση ή έμμεση σχέση με την εθνική της Τουρκίας. Για να μπείτε περισσότερο στο νόημα, οι (πολυπληθείς) υπάλληλοι του γηπέδου ήταν αυτοί που τους αποθέωναν σε κάθε βήμα που έκαναν, μετατρέποντας την ατμόσφαιρα σε μια γιορτή που ανέμεναν μέρες τώρα να έρθει.

 

Το πάρτι συνεχίστηκε στους δρόμους, εκεί όπου θύμισε traffic ημέρα προσφορών στο κέντρο της Αθήνας. Μία το βράδυ, κι όμως, δεν μπορούσαμε να φύγουμε από το «Σινάν Ερντέμ». Χρειάστηκε να κάνει κάποια μαγικά ο οδηγός για να ξεμπλοκαριστούμε από την κίνηση, στη διπλανή θέση όμως είχα ένα Σέρβο δημοσιογράφο και πιάσαμε τη συζήτηση. «Τα’ χουμε ξαναδεί αυτά, κλασικά πράγματα να παίρνει σφυρίγματα η γηπεδούχος ομάδα», του είπα. «Ναι, πράγματι, τι να λέμε τώρα… Και ο Ίβκοβιτς δεν το χόντρυνε πολύ, γιατί αυτούς τους διαιτητές θα τους ξαναβρεί μπροστά του», αποκρίθηκε, ο άνθρωπος που είναι χρόνια χωμένος στο κουρμπέτι. «Α! Και κάτι άλλο. Λέτε λάθος τον Κέσελι. Δεν προφέρεται έτσι, λάθος λέγατε και τον Πάσπαλι. Δεν υπάρχει –ι στο τέλος. Είναι Πάσπαλ και Κέσελ, αν και ξέρω πως αυτό το –λ εσείς οι Έλληνες δεν μπορείτε να το προφέρετε», μου είπε, αφού είναι το –λ της Λουμπλιάνα, για να καταλάβετε. Περασμένα μεσάνυχτα, του εξηγήσαμε πως δεν πρωτοτυπούμε, βαλθήκαμε να του λέμε για τον Άνκρουμ που μετατράπηκε σε Ίνγκραμ, τον Βαρζίχα που έγινε Βαζέχα και διάφορους άλλους. Κάπου εκεί η συζήτηση εκτροχιάστηκε. Τι θέλει η ασπρόμαυρη μπάλα και το – always and for ever - απραγματοποίητο 50-50 τώρα να μας ταλαιπωρεί;