Οι μυημένοι στη μοναστηριακή ζωή του Αγίου Ορους έχουν ακούσει τουλάχιστον μία φορά για τα... "πουρναρόψαρα". Για τους αμύητους εξηγούμαι: επειδή στην πολιτεία του Άθωνα απαγορεύεται η κατανάλωση κρέατος, τόσο για τους καλόγερους όσο και για τους κοσμικούς προσκυνητές και τους εργάτες, έπρεπε να βρεθεί μία κωδική ονομασία για τα αγριογούρουνα που ενίοτε καταλήγουν στο τραπέζι των "απίστων".
460x34
To θήραμα περισσεύει, αλλά το κυνήγι δια νόμου είναι απαγορευμένο στο Άγιο Όρος. Επειδή όμως οι νόμοι δεν τηρούνται απ' όλους κάποιοι που παροικούν στην αθωνική πολιτεία, καθώς λέει η παράδοση, θηρεύουν και απολαμβάνουν το περίφημο κρέας των άγριων γουρουνιών!
Έτσι το κρέας "βαφτίστηκε" ψάρι που "ψαρεύεται" στα... πουρνάρια. Ο εμπνευστής της ιδέας για να ξεκαρφώνονται οι παραβάτες των κανόνων του Αγίου Όρους έχω την ταπεινή γνώμη θα έπρεπε να διεκδικήσει κάτι σαν διεθνές βραβείο ευρεσιτεχνίας.
Η γοητεία της ιστορίας κρύβεται στην... παρανομία του πράγματος κι όχι τόσο στην απόλαυση.
Χωρίς λάμψη
Οι πορείες των ομάδων της Θεσσαλονίκης στην Ευρώπη γενικώς, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακές. Ή για να είμαι περισσότερο ακριβής στη χάση και στη φέξη πετυχαίνουν ένα σημαντικό αποτέλεσμα και μ' αυτό ξυπνούν και κοιμούνται οι φίλοι τους κάθε φορά που παίρνουν το νέο ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Έτσι το κρέας "βαφτίστηκε" ψάρι που "ψαρεύεται" στα... πουρνάρια. Ο εμπνευστής της ιδέας για να ξεκαρφώνονται οι παραβάτες των κανόνων του Αγίου Όρους έχω την ταπεινή γνώμη θα έπρεπε να διεκδικήσει κάτι σαν διεθνές βραβείο ευρεσιτεχνίας.
Η γοητεία της ιστορίας κρύβεται στην... παρανομία του πράγματος κι όχι τόσο στην απόλαυση.
Χωρίς λάμψη
Οι πορείες των ομάδων της Θεσσαλονίκης στην Ευρώπη γενικώς, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακές. Ή για να είμαι περισσότερο ακριβής στη χάση και στη φέξη πετυχαίνουν ένα σημαντικό αποτέλεσμα και μ' αυτό ξυπνούν και κοιμούνται οι φίλοι τους κάθε φορά που παίρνουν το νέο ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Οι νεότερες γενιές ΠΑΟΚτσήδων μεγάλωσαν με τον θρίαμβο επί της Άρσεναλ 13 χρόνια νωρίτερα, ενώ του Άρη με την εκπληκτική πορεία της ομάδας το 1979-80 γνωστότερη ως "έπος της Περούτζιας".
Από τότε ο μεν ΠΑΟΚ κατάφερε το 2005-06 να μπει στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ και ο Άρης να πετύχει το ίδιο το 2007-08, αλλά λίγοι κάνουν αναφορά σ' αυτές τις επιτυχίες γιατί δεν είχαν τη μοναδικότητα των προηγούμενων. Κυρίως όμως γιατί πλέον τα πάντα τα σκεπάζει η λάμψη του Τσάμπιονς Λιγκ η οποία κάνει να φαντάζει ακόμη και τη συμμετοχή στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ αποτέλεσμα που δεν δημιουργεί έντονα συναισθήματα.
Στην ουσία του πράγματος τώρα. Ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο πλέον για τον ΠΑΟΚ και τον Άρη με τον ανταγωνισμό που υπάρχει στη Super League φτάνει στα όρια του αυτονόητου. Το ζήτημα που μπαίνει είναι τι γίνεται παραπέρα. Μπορεί στον "Αλεξάνδρειο δρόμο" που διοργανώνει κάθε χρόνο ο Δήμος Θεσσαλονίκης να έχει αξία η συμμετοχή, αλλά στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο οι απαιτήσεις είναι περισσότερες. Πολύ δε περισσότερο όταν πλέον ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός έχουν απομυθοποιήσει και τον θεσμό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.
Σ' αυτή τη λογική η παρουσία των δύο εκπροσώπων της Θεσσαλονίκης στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μοιάζει με την ιστορία του "πουρναρόψαρου". Γίνεται πολύς θόρυβος, στην ουσία, για το τίποτα καθώς το "αντίο" είναι γρηγορότερο από το "καλημέρα".
Υ.Γ: Οποιοσδήποτε συνειρμός με τους αγώνες Άγιαξ-ΠΑΟΚ και Γιαγκελόνια-Αρη θα θεωρηθεί υποβολιμαίος.
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: