Τώρα πρέπει να αρχίσει

Άμυνες δυνατές, επιστροφή της ζώνης ως μίας λύσης χωρίς δαιμονοποίηση και ειρωνεία. Δουλειά των ομάδων στην επίθεση, διάθεση των παικτών στην άμυνα. Διαιτητές που κάποιες φορές προσπάθησαν αλλά τελικά δεν έκριναν τίποτα.



Είναι όμως κι ένα τουρνουά …πισωγυρίσματος διότι το περίφημο κλείσιμο της ψαλίδας σταμάτησε και παίρνει την θέση του ένα σημαντικό άνοιγμα αν σκεφτούμε ότι οι Αμερικανοί κατέβασαν τα πέμπτα τους και μάλιστα χωρίς ούτε έναν ψηλό.



Η λογική έλεγε ότι θα έπρεπε να τα βρουν σκούρα, φευ έστησαν από την αρχή έως το τέλος ένα πάρτι άλλοτε παίζοντας καλό μπάσκετ, άλλοτε όχι. Πάνω από όλα όμως νίκησαν στο δικό μας παιχνίδι με την πιο ανισόρροπη ομάδα της ιστορίας τους. Το ευχάριστο ήταν η παρουσία του Ντουράντ για να σιωπήσουν και οι τελευταίοι μαϊμουδολάγνοι. Στον τελικό παρά τις αισχρές προκλήσεις των Τούρκων στο πρώτο δεκάλεπτο, απάντησαν με μπάσκετ κι έκαναν την δουλειά τους. Μάθημα για όλους.



Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η διαιτησία έσφαξε τους Σέρβους(έχουμε δει σφαγές το 1998 και το 2002) σίγουρα τους αδίκησε αλλά η φάση που ο Τούρκογλου επιδεικνύει τον κοφτερό του αγκώνα στον λαιμό του Τσάντλερ χωρίς να τιμωρηθεί πραγματικά, καταδεικνύει την διάθεση για σφαγή. Ως εκεί όμως. Άλλωστε οι Τούρκοι ήταν προκλητικοί σε αυτό το διάστημα και όχι σε όλο το τουρνουά και τελικά ηττήθηκαν διότι ήταν χειρότεροι.



Πάνω από όλα να σταθούμε στο ότι μετά από χρόνια, πέραν της εθνικής μας, είδαμε ματσάρες που θα έχουμε να λέμε στα παιδιά μας. Επιτέλους. Είδαμε να αναδεικνύονται ήρωες ξανά με 30αρες, με προσωπικά ρεσιτάλ, με πολύ πάθος.



Δεν είναι εύκολο ξαφνικά να παίξεις το μπάσκετ που δούλεψε ο Κεζμούρα διότι δεν έχουμε την ίδια παιδεία. Ποτέ όμως δεν είναι αργά να την αποκτήσουμε. Οι Σέρβοι το έδειξαν πηγαίνοντας τα μεγάλα τους παιχνίδια στους +80 πόντους για να καλύψουν, όπως και οι Λιθουανοί την έλλειψη σούπερ σταρ. Το μάθημα για το ελληνικό μπάσκετ είναι μπροστά μας.



Στην Ελλάδα θεοποιήσαμε την αξία της νίκης και θυσιάσαμε πολλά στην χάρη της. Καιρός , ταπεινή άποψη, να το πιάσουμε το νήμα από την αρχή καταλήγοντας στην νίκη και όχι ξεκινώντας από αυτή. Παικταράδες έχουμε, πολύ καλούς προπονητές, αρκεί όλοι να αποδειχθούν καλοί μαθητές. Στους παράγοντες έχουμε έλλειμμα.



Το μπάσκετ άλλωστε πέρασε ήδη στην επόμενη ημέρα του με το τρίποντο στα 6.75 και τους νέους κανονισμούς. Αργά αλλά σταθερά ευνοούνται όσοι διαθέτουν μπασκετική ποιότητα.



Δυστυχώς εμείς επιστρέφουμε στην μιζέρια ενός πρωταθλήματος-φάντασμα με μία κλήρωση που προσβάλει ακόμα και τον Χατζηαβάτη. Επιστρέφουμε ενθυμούμενοι πως ο Τεόντοσιτς είναι παίκτης του Ολυμπιακού και άρα δεν αξίζει μία και σκανδαλωδώς παίζει, γυρνάμε με τον Τέπιτς να ανήκει στον Παναθηναϊκό και καλά έκανε ο Ίβκοβιτς που τον πάρκαρε στον πάγκο. Στο τέλος και του μουντομπάσκετ, αυτό θέλουμε αυτό έχουμε. Αυτό το μπάσκετ αποθεώναμε χρόνια, αυτό μας τιμώρησε. Την πόλωση θέλουν οι αιώνιοι, αυτό θα πάρουν. Πάνω από όλα όμως την ευθύνη την έχουμε ΕΜΕΙΣ. Οι δημοσιογράφοι, οι φίλαθλοι, οι παίκτες, οι προπονητές μας κτυπάνε τον ζουρνά και χορεύουμε. Για ένα, πάντα χρήσιμο, εφήμερο συμφέρον. Κάποια στιγμή θα το διαβάσουμε κι εμείς το μάθημά μας.