Η ομάδα δουλεμένη και στην τελευταία λεπτομέρεια. Όλα έγιναν τέλεια βάσει του σχεδίου. ΤΕΛΕΙΑ. Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για τον περήφανο Ηλίας Ζούρο που ό,τι σχεδίασε του βγήκε. Όσο για το τι θα γίνει σήμερα; Αδιάφορο.
Η ομάδα δουλεμένη και στην τελευταία λεπτομέρεια. Οι παίκτες ακολούθησαν κατά γράμμα τις οδηγίες. Γνωρίζαμε μέχρι και πού κρύβει τα λαστιχάκια για τα μαλλιά ο Νοά. Όλα έγιναν τέλεια βάσει του σχεδίου. ΤΕΛΕΙΑ. Δεν υπήρχε καμία απόκλιση. Ό,τι δουλεύτηκε στην προπόνηση μετουσιώθηκε στο παρκέ.
Γι αυτό ο Ηλίας Ζούρος δηλώνει και είναι υπερήφανος για τους παίκτες του. Αυτό που σχεδίασαν αυτό βγήκε.
Δεν ήταν αρκετό όμως. Θα ήταν κάτι άλλο αρκετό; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το θέμα είναι μόνο αν μπορούσαμε να παίξουμε διαφορετικά.
Κατεβάσαμε το σκορ σε όρια παιδικού πρωταθλήματος. Βγάλαμε τους Γάλλους από το παιχνίδι τους, τους μεταφέραμε το άγχος, τους βάλαμε στα καλάθια. Για 25 λεπτά το σχέδιό μας όχι μόνο λειτουργούσε, αλλά και ήταν τέλειο. Αλλάζεις κάτι που δουλεύει έστω κι αν δεν καθαρίζει τον αγώνα; Ο γράφων θα έλεγε ναι και δεν θα... πλήρωνε τίποτα. Ο επαγγελματίας προπονητής, που κουβαλά πάντα τις γνώσεις του, τα βιώματά του, τις παραστάσεις του, την πίεση για το αποτέλεσμα θα πει όχι. Δύο σουτ να βάζαμε και τώρα θα ετοιμαζόμασταν για τον τελικό είναι η απάντηση και δεν δίνει κάνεις άδικο.
Εδώ μπαίνει η υποσημείωση: Είχαμε 3/21 τρίποντα και από αυτά το πολύ πέντε ήταν ελεύθερα. Ένα ήταν σε αιφνιδιασμό του Φώτση στο 33' και το άλλο στο 34' όταν η μπάλα έφτασε άτσαλα, στα πόδια του, στην γωνία στον Βασιλειάδη και αυτός αστόχησε. Όλα τα άλλα σουτ είναι υπό πίεση. Είναι τα σουτ που ήθελαν οι αντίπαλοί μας να πάρουμε και γι αυτό επέλεξαν να μην στείλουν νταμπλ τιμ στον Μπουρούση που τους σκότωνε. Οι Γάλλοι έχουν κι αυτοί πολύ καλό προπονητή και κατάλαβαν ότι η Ελλάδα δεν θα άλλαζε το αρχικό πλάνο του μπάσκετ-ύπνωση. Περίμεναν ότι στο τέλος, με τον αγώνα στον πόντο αυτοί έχουν δύο παίκτες βασικούς σε πολύ καλές ομάδες του ΝΒΑ και θα βάλουν τα μεγάλα σουτ. Γι αυτό πληρώνονται εκατομμύρια δολάρια. Βεβαίως αυτοί θα όφειλαν να ρισκάρουν παραπάνω, το αποτέλεσμα όμως τους δικαιώνει.
Περισσότερο ταλέντο, περισσότερο ομάδα, παραλίγο να πέσουν την παγίδα. Γιατί τελικά δεν πέσανε; Διότι δεν τους ρίξαμε. Περιμέναμε να πέσουν. Ίσως να ήταν το σωστό. Ίσως όμως αν στην τρίτη περίοδο τρέχαμε λίγο παραπάνω, γυρίζαμε την μπάλα πιο γρήγορα, κάναμε ένα πεντάλεπτο, δεν ήθελε παραπάνω, όπως με την Κροατία, την Σλοβενία, την Ρωσία, τώρα να μιλάγαμε διαφορετικά.
Η μοναδική διαφωνία με ότι πράξαμε, ήταν ότι αυτή η ομάδα έδειξε πως έχει δουλέψει σε ένα διαφορετικό μπάσκετ. Μάλλον πιο σωστά, έχει δουλέψει να παίζει μπάσκετ. Με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτει τις τεράστιες απουσίες της. Ώστε να εκμεταλλεύεται τα συν της. Να μπορέσει έτσι να βρει ρυθμό και να είναι χρήσιμος ο Βασιλειάδης όπως με την Κροατία. Να τελειώσει περισσότερες φάσεις ο Κουφός. Ακόμα και ο Μπράμος να θυμηθεί πως βάζουν την μπάλα στο καλάθι. Όλα αυτά η ομάδα τα έχει δουλέψει, αλλά δίστασε να τα υλοποιήσει. Επίσης μειώθηκαν οι αλλαγές. Η Ελλάδα έπαιξε με εννέα παίκτες, εκ των οποίων τέσσερις έχουν κάτω από 15 λεπτά συμμετοχής(Βασιλειάδης, Μπράμος, Κουφός, Παπανικολάου).
Στο τέλος, στην ώρα της ζυγαριάς, το λαμπρό προπονητικό μυαλό που λέγεται Ηλίας Ζουρος προτίμησε την πεπατημένη του ελληνικού μπάσκετ. Όσα κουβαλάει στα 20 χρόνια που βρίσκεται στους πάγκους. Όσα διδάχτηκε. Αργά, σίγουρα, αμυντικά. Μόνο που το μπάσκετ έχει ένα...ελάττωμα: νομοτελειακά, η τελειότερη άμυνα θα ηττηθεί από την τελειότερη επίθεση. Είναι η φύση του σπορ, να δίνει πλεονέκτημα στον επιθετικό. Το να χάσεις σε πέντε φάσεις τον Πάρκερ ή σε δύο τον Μπατούμ είναι απολύτως φυσιολογικό. Δεν σε πέρασαν ο Τραορέ και ο Τσικαμπούμ.
Η εθνική δεν έχασε τόσο έναν αγώνα για το μετάλλιο. Έχασε μια ευκαιρία να αφήσει την σφραγίδα της. Να στείλει το μήνυμά της, να καταθέσει την ταυτότητά της. Όπως έκανε σε έναν βαθμό στα πρώτα οκτώ παιχνίδια. Όταν όμως ήρθε η ώρα της πίεσης, καταλήξαμε στο ασφαλές, όπως νομίζουμε, λιμάνι. Σε αυτό το λιμάνι που απέτυχε το 2003, το 2004, πέτυχε το 2005, θριάμβευσε το 2006, δεν πέτυχε το 2007, απέτυχε το 2008, χρεοκόπησε το 2010. Γιατί να ψάχνουμε ένα σουτ το 2003 και το ίδιο να αναζητούμε οκτώ χρόνια μετά; Γιατί να μην αξιοποιούμε την εξαιρετική τακτική μας, την άμυνά μας, για να βγάζουμε καλύτερη επίθεση; Το πρόβλημα δεν είναι σε μια ομάδα ή σε έναν παίκτη, αλλά σε όλο το οικοδόμημα του μπάσκετ στην Ελλάδα. Τι παράγει, τι θέλουμε να μας προσφέρει.
Τι θα γίνει σήμερα; Αδιάφορο. Το είπαμε από την αρχή ότι αυτή η ομάδα δεν κρίνεται από μια θέση ή ένα προολυμπιακό. Μας άρεσε και μας αρέσει η φρεσκάδα της, το μπάσκετ που έπαιζε μέχρι τον προημιτελικό, οι εμπνεύσεις της, τα λάθη της. Το ίδιο να κάνουμε σήμερα. Να παίξουμε καλό μπάσκετ, να το χαρούμε όλοι. Διότι αν παίξουμε καλό μπάσκετ, θα νικήσουμε. Αυτό είναι αξίωμα.
