Από τον Κρόιφ στον Ντελ Μπόσκε

Το ποδόσφαιρο της προηγούμενης δεκαετίας ήταν γεμάτο τρεχαλατζήδες χαφ και συνεχές κλείσιμο χώρων. Η ανάπτυξη των ομάδων γινόταν κυρίως από τις πλευρές και οι θεωρητικοί εξτρέμ ήταν από τους πιο ακριβούς ποδοσφαιριστές στην Ευρώπη, αφού οι περισσότερες ομάδες βάσιζαν το πλάνο ανάπτυξής τους σε αυτούς τους παίκτες. Άλλωστε η… τριγωνομετρική προσέγγιση του αθλήματος προστάζει άνοιγμα διαδρόμων με αύξηση του πλάτους και κινήσεις στον κενό χώρο. Επιπλέον, ο επιτελικός μέσος ήταν ένας (η εξέλιξη του 10ριου) με δύο παίκτες να τον πλαισιώνουν και να "τρέχουν γι αυτόν".

Η Μπαρτσελόνα, όμως, άλλαξε το ποδόσφαιρο. Οι εξτρέμ έγιναν παίκτες άξονα και οι κόφτες μειώθηκαν αισθητά (ένας ή… κανένας). Οι ομάδες πλέον ξεκινούν να θέλουν τη μπάλα στα πόδια τους και προτιμούν την κατοχή της, από το κυνήγι του κλεισίματος των χώρων. Η ανάπτυξη πραγματοποιείται κυρίως από τον άξονα, και οι αποστάσεις τον παικτών στο χώρο του κέντρου έχουν ελαχιστοποιηθεί. Επιπλέον, το control game των Ισπανών προστάζει κοντύτερους ποδοσφαιριστές με πολύ καλό first touch και άψογη πάσα (μόνο αν αναλογιστούμε το επίπεδο του Μπουσκέτς στα παραπάνω, εύκολα συμπεραίνουμε το βαθμό δυσκολίας του ποδοσφαίρου των Ισπανών). Η νέα θεωρία φέρνει στο προσκήνιο το δόγμα: "Καλύτερα να έχω τη μπάλα και να κουράζω τον αντίπαλο, παρά να την έχει ο αντίπαλος και να κουράζομαι εγώ".

Αμυντικά, η μπασκετική εκμετάλλευση της πλάγιας γραμμής στο pressing αγγίζει σε τελειότητα Ελβετικό ρολόι, και το 4-4-2 στην άμυνα με τρεις ζώνες μειώνει τις αδυναμίες που παρατηρούσαμε μέχρι σήμερα.

Η χρυσή οκταετία (1970-1978) του ολλανδικού ποδοσφαίρου βρίσκει γόνιμο έδαφός στην Ισπανία. Ο Γιόχαν Κρόιφ τελειοποίησε το ποδόσφαιρο που οραματίστηκε ο Μίχελς και ο Ντελ Μπόσκε το λανσάρει σε επίπεδο εθνικών ομάδων.

Χαρακτηριστικό της εξέλιξης του total football των Οράνιε είναι η ανάθεση του πλάτους της ομάδας στα μπακ, που πλέον αγωνίζονται περισσότερο σαν μπακ-χαφ (3-5-2) παρά σαν ακραίοι αμυντικοί τετράδας.

Φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι. Το να μπορείς συνεχώς να εφαρμόζεις το δίνω και τρέχω και το ένα κοντρόλ και πάσα που θεωρητικά οραματίζονται ακόμα και οι προπονητές τοπικών πρωταθλημάτων, απαιτεί τέλεια φυσική κατάσταση και ατέλειωτες ώρες δουλείας στην προπόνηση. Το παράδοξο με την εθνική Ισπανίας είναι ότι ο χρόνος που έχουν στην διάθεση τους οι παίκτες για να προετοιμαστούν, αλλά και ο αριθμός των επίσημων παιχνιδιών στη σεζόν καθιστά εξαιρετικά δύσκολο το επίτευγμά τους. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που πρέπει να δώσουμε ένα credit στον Ντελ Μπόσκε.

Συμπέρασμα

Όπως σε όλα τα γεγονότα της ζωής μας, έτσι και στο ποδόσφαιρο οι απόψεις διίστανται. Άλλοι χαρακτηρίζουν το ποδόσφαιρο της Ισπανίας (και της Μπάρτσα) βαρετό. Άλλοι μένουν με το στόμα ανοικτό και το θεωρούν τεράστια πρωτοπορία. Προσωπικά ποτέ δεν τους συμπαθούσα "οπαδικά". Ούτε τους Ισπανούς, ούτε τη Μπάρτσα. Όπως και να ‘χει ‘ένα είναι σίγουρο. Σε 40 χρόνια από τώρα θα μιλάμε για την Ισπανία του ‘10 -κατά το Βραζιλία του ’70- και για τη Μπάρτσα του Μέσι, κατά το Άγιαξ του Κρόιφ. Το μόνο κοινό σε αυτές στις δύο εποχές, ο Ιπτάμενος Ολλανδός...