Ο ορισμός της ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης

Το Euro 2012 δεν επεφύλαξε μεγάλες εκπλήξεις στους φιλάθλους και δεν ανέδειξε κάποιο ταλέντο, άγνωστο στο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Απέδωσε, απλώς, δικαιοσύνη. Προκρίθηκαν στους 8 οι ομάδες που επέδειξαν τη μεγαλύτερη σοβαρότητα στους ομίλους, προχώρησαν στους ημιτελικούς οι καλύτεροι και κατέκτησε το κύπελλο η (κατά γενική ομολογία) ποιοτικότερη / ανώτερη ομάδα της Ευρώπης. Ακόμα και η διαδικασία των πέναλτι, που συμπεριλαμβάνει εξ’ ορισμού τον παράγοντα τύχη, έχρησε νικητές τους πιο ώριμους / ικανούς ποδοσφαιριστές.

Παρά το γεγονός ότι η τελειότητα συχνά κουράζει, εντούτοις ο ιδιότυπος τρόπος ανάπτυξης των Ισπανών αποδείχτηκε για μία ακόμα φορά ανίκητος. Το τσούκου-τσούκου ball και η «βαρετή» επιθετική άμυνα μέσω της υπέρμετρης κατοχής μπάλας δικαίωσαν, τελικά, τον Ντελ Μπόσκε και χάρισαν στους φούριος ρόχας ένα ρεκορ που δύσκολα θα ξεπεραστεί. Δύο Euro και ένα Mundial σερί. Το κατόρθωμα είναι απίστευτο και θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να αξιολογήσουμε με «κρύο μυαλό» όσα είδαμε από την Ισπανία και όσα πέτυχε. Η εμφατική επικράτηση στον τελικό είναι, απλώς, το κερασάκι στην τούρτα της υπεροχής.

Τη δεύτερη θέση κατέκτησε επάξια η Ιταλία, με τον Πίρλο να κλέβει την παράσταση και τους υπόλοιπους να αποδίδουν στο 100% των δυνατοτήτων τους. Ο Πραντέλι προσάρμοσε το σύστημα της ομάδας στις ανάγκες του εκάστοτε αγώνα και κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια Αγγλίας και Γερμανίας. Έβγαλε από τη σκουάντρα ατζούρα την ταμπέλα του κατενάτσιο και επεδίωξε να συνδυάσει την αμυντική σταθερότητα με την ισορροπημένη ανάπτυξη. Επιβραβεύτηκε, λοιπόν, κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο. Η διαφορά ποιότητας απέναντι στην Ισπανία και οι τακτικές επιλογές στον τελικό δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης ή πίκρας για την απώλεια του τροπαίου.

Γερμανία και Πορτογαλία δε μπορούν να αισθάνονται αδικημένες καθώς οι προσωπικότητες που διαθέτουν (Οζίλ. Κεντίρα, Ρονάλντο κτλ) δεν κατάφεραν να κάνουν τη διαφορά στο κρίσιμο παιχνίδι του ημιτελικού. Ανεξάρτητα από τον τρόπο που αποκλείστηκαν, η απόδοσή τους δεν επιτρέπει να εγείρουν περισσότερες αξιώσεις από τη συμμετοχή στην 4άδα.

Μελετώντας μία προς μία τις ομάδες θα διαπιστώσουμε ότι η απόδοση δικαιοσύνης ήταν ακριβής: η Ολλανδία πλήρωσε τα εσωτερικά προβλήματα και τον εγωκεντρισμό των stars, η Αγγλία την έλλειψη ταλέντου και την ‘περίεργη’ νοοτροπία, η Ρωσία την αμετροεπή παραγωγικότητα στο πρώτο παιχνίδι και το ξεφούσκωμα στη συνέχεια, η Σουηδία την ανασταλτική αστάθεια και την εξάρτηση από τα κέφια του Ζλάταν. Εκ του αποτελέσματος, το Euro 2012 “τα πάντα εν σοφία εποίησε”.

Ούτε καν η Κροατία δε μπορεί να αισθάνεται αδικημένη. Είχε την ατυχία να κληρωθεί στον όμιλο των φιναλίστ και απέδωσε εξαιρετικά ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο. Πάλεψε απέναντι σε Ιταλία-Ισπανία, απέδειξε την ανωτερότητά της κόντρα στην Ιρλανδία και επιβεβαίωσε πως υπάρχει πολύ ταλέντο σε ένα μικρό κομμάτι γης των Βαλκανίων. Επομένως, δικαιούται να νιώθει περήφανη για την απόδοσή της. Η τακτική του Μπίλιτς ήταν εύστοχη και δε θυσίαζε τη σκοπιμότητα στο βωμό του θεάματος. Αντίθετα, συνδύαζε την αμυντική συνέπεια με την εκμετάλλευση των ατομικών επιθετικών πλεονεκτημάτων των ποδοσφαιριστών του roster. Η αγωνιστική εικόνα της Κροατίας κέρδισε το σεβασμό των φιλάθλων και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση, δεδομένου ότι οι δύο πρώτες θέσεις ήταν κατειλημμένες από της κορυφαίες ομάδες της διοργάνωσης.

Συμπέρασμα

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο εξελίσσεται και επιβραβεύει τη συντονισμένη ομαδική λειτουργία. Εκθέτει την έλλειψη αλτρουισμού και χαρίζει δόξα σε όσους υποτάσσουν την προσωπική τους προβολή στο βωμό της συλλογικής αποτελεσματικότητας. Η εποχή του «one man show» ανήκει στο παρελθόν, καθώς κανένας super star δε μπορεί να διακριθεί αν δεν συνεργάζεται με τους συμπαίκτες του. Η αυτοματοποίηση του αθλήματος καθιστά δύσκολη την ύπαρξη εκπλήξεων, καθώς οι critical success factors είναι συγκεκριμένοι και αποτελούν  κτήμα των ποδοσφαιρικών υπερδυνάμεων. Είναι, λοιπόν, δεδομένος ο δρόμος που οδηγεί στην επιτυχία. Η τύχη δύσκολα κλείνει το μάτι όταν υπάρχει διαφορά ποιότητας.