Aνήμερα 17 Νοέμβρη: Φοβού τους νοικοκυραίους...

Το Κεντρί είναι εδώ με το 7ο χτύπημά του. Ο νέος αθλητικός νόμος που έρχεται, η μεγάλη αλλαγή στη διενέργεια των ελέγχων, η παραίτηση που κάνει ... τζιζ για την τραγωδία στην Δυτική Αττική και ένα ποίημα για το Πολυτεχνείο και τα γεγονότα του "ματωμένου" 1973.

Μέσα στον Δεκέμβριο θα κατατεθεί -όπως πληροφορείται η στήλη- το σχέδιο για το νέο, μεγάλο αθλητικό νόμο στη Βουλή προς συζήτηση και τελικώς ψήφιση.

Μετά από υπερβολικές-είναι η αλήθεια -καθυστερήσεις- και με το προηγούμενο προσχέδιο που δόθηκε για διαβούλευση αλλά το οποίο τελικά χρειάστηκε πάρα πολλές τροποποιήσεις, όλα δείχνουν ότι φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής. Κάλλιο αργά παρά ποτέ αλλά να δούμε και την πράξη.

Πάντως οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ρυθμίζονται -επιτέλους- τα ζητήματα της θητείας των επικεφαλής των ομοσπονδιών (δεν θα μπορεί ο καθένας να ηγείται μέχρι να βγει η ψυχή του σαν να είναι παππάς) και του εκλογικού νόμου με τον οποίο θα αναδεικνύονται τα διοικητικά συμβούλια (θα γίνει πιο αναλογικό για να μην υπάρχουν "μαγειρέματα").

Κρατάμε μικρό καλάθι και περιμένουμε με ανυπομονησία τις σχετικές διατάξεις για να τις κρίνουμε. Είναι πάντως σαφές ότι υπάρχει μεγάλη αναγκαιότητα να ρυθμιστεί το αθλητικό τοπίο της χώρας το οποίο παραμένει εν πολλοίς εκτός ελέγχου κάτι που εκμεταλλεύονται οι καρεκλοκένταυροι για να στήσουν τα δικά τους παραμάγαζα στις ομοσπονδίες.

Η πιο σημαντική όμως ρύθμιση έρχεται άμεσα με το μίνι νομοσχέδιο. Εδώ είναι η τομή (σας πληροφόρησε σχετικά το Contra.gr από νωρίς το πρωί της Παρασκευής). Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης αναλαμβάνει τους ελέγχους στις ομοσπονδίες. Για την ακρίβεια τούς παίρνει από τους ελεγκτές του Υπουργείου. Χμμμ... Γιατί άραγε;

Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Προφανώς κρίθηκε σκόπιμο οι έλεγχοι να γίνουν πιο αποτελεσματικοί γιατί ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν ήταν. Δεν μπορούμε να βρούμε άλλη αιτία. Τα πράγματα πλέον σοβαρεύουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ σε ότι αφορά τους ελέγχους. Μακάρι να δούμε και χειροπιαστά αποτελέσματα.

Τα πορίσματα των προηγούμενων φαίνεται ότι αραχνιάζουν στα γραφεία των Εισαγγελέων και πληροφόρηση για την τύχη τους δεν υπάρχει. Ολοκληρώθηκαν με τα χίλια ζόρια, ήταν επιβαρυντικά,πέρασαν από χίλια κύματα αλλά ακόμα ούτε φωνή ούτε ακρόαση!

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Μην ξεχνάμε, 17 Νοέμβρη σήμερα.

"Είμαστε δυο" με την ερμηνεία του Αντώνη Καλογιάννη. Μουσική ο ανυπέρβλητος Μίκης Θεοδωράκης.

 

ΟΠΟΥ ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ

Κόπηκε όλων μας η ανάσα από όσα έγιναν στη Δυτική Αττική τα τελευταία τρία 24ώρα. Σαν το σκυλί στ' αμπέλι πήγαν 16 συνάνθρωποί μας. Τους έπνιξε η βροχή, τα μπαζωμένα ρέματα, η κρατική αδιαφορία, η έλλειψη κτηματολογίου αλλά και της προσωπικής ευθύνης του καθενός μας.

Να μας επιτρέψετε να προσθέσουμε και άλλο ένα στοιχείο. Δεν είναι τυχαίο ότι επλήγησαν οι συγκεκριμένες περιοχές. Χρόνια τώρα η Δυτική Αττική λειτουργεί ως η χαβούζα της πρωτεύουσας. Μέχρι πρότινος δεν υπήρχε καν μεγάλο νοσοκομείο στην περιοχή. Η Ελευσίνα, η Μάνδρα, η Νέα Πέραμος,  ο Σκαραμαγκάς δεν είναι... σικ προορισμοί. Δεν έχουν πολύ λάιφ στάιλ. Δεν είναι λαμπερoί.

Σωροί από αποθήκες, εργοστάσια, πετρελαϊκές εταιρίες έχουν διαμορφώσει ένα τοπίο το οποίο, για να το πούμε κομψά, δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός. Είναι τυχαίο νομίζετε ότι το τεχνικό γραφείο της Περιφέρειας Αττικής έχει πάρα πολλές ελλείψεις προσωπικού; Μάλλον δεν είναι τυχαίο.

Οι καταστροφές από την κακοκαιρία χτυπούν συνήθως τέτοιου είδους περιοχές. Όχι μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχει πάντα και το στοιχείο της ταξικότητας, ζούμε, μην ξεχνάτε, σε απολύτως ταξικές κοινωνίες.  Οι πλούσιοι και ισχυροί έχουν πάντα προτεραιότητα. Και στη φροντίδα του κράτους, δυστυχώς.

Κάτι τελευταίο για την τραγωδία: Ούτε μία παραίτηση; Καμία ευθιξία; Η πολιτική είναι και μία πράξη συμβολισμών. Ο εκάστοτε Υπουργός με μία παραίτηση για λόγους ευθιξίας δεν αναλαμβάνει την αντικειμενική αλλά την πολιτική ευθύνη. Η οποία πάντα πρέπει να αναλαμβάνεται όταν μιλάμε για δημοκρατίες, έστω αστικού τύπου.

Σήμερα είναι 17 Νοέμβρη, το είπαμε και παραπάνω. Πάμε να δούμε γιατί φοβόταν μετά την πτώση της Χούντας ο Μανόλης Αναγνωστάκης. Γιατί πάντα υπάρχουν δίπλα μας "νοικοκυραίοι" και "μικροαστοί" έτοιμοι να δαγκώσουν το χέρι που τους δίνεις.

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Και σε video