Η κατάθλιψη των Χριστουγέννων

Πρέπει να γιορτάσεις, πρέπει να χαρείς, πρέπει να χαμογελάσεις. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά αυτές οι μέρες δεν αντέχονται. Και έχεις να αντιμετωπίσεις και τους φιλάνθρωπους που θέλουν να σου δείξουν ότι η ψυχή τους δεν έχει ακόμη ξεραθεί. Ένα διαφορετικό Κεντρί για τα Χριστούγεννα.

Αυτές οι μέρες, οι καταραμένες μέρες που πρέπει, ντε και καλά, να φορέσεις το πιο ψεύτικο χαμόγελό σου και να βγάλεις τα γιορτινά σου ρούχα από την ντουλάπα. Αυτές τις μέρες που σου πατάνε ένα κρυφό κουμπί στην πλάτη και σε διατάζουν "γίνε χαρούμενος!" Με το στανιό, γιατί έτσι πρέπει.

Μα τώρα σοβαρά, ποιος το βάζει αυτό το πρέπει; Μήπως η...παράδοση και η ορθόδοξη "πίστη" μας; Και αν δεν πιστεύεις, τότε γιατί πρέπει να είσαι ντε και καλά χαρούμενος; Μήπως η κοινωνία, ο περίγυρος, η αυστηρή σου θεία από το χωριό που "έρχεται μόνο για σένα ρε αχάριστε και θα σε χαρτζιλικώσει κιόλας...". Μα δεν γουστάρω να την δω. Έτυχε να είμαστε συγγενείς, δεν τη διάλεξα ούτε με διάλεξε.

Σαν το κλόουν, με το ζόρι να γελάσεις και να δείξεις πόσο "καλός" είσαι. Και έξω κύριε; Τι γίνεται έξω; Βρίσκει το πνεύμα των Χριστουγέννων σπίτι σε κάποιον άστεγο μήπως; Θεραπεύει κάποιο παιδί με καρκίνο; Δίνει σ' έναν φτωχό ένα πιάτο φαΐ ή σ' έναν γυμνό ένα ρούχο να φορέσει;

Οσο εσύ και εγώ απολαμβάνουμε εκείνη την ψεύτικη, εν πολλοίς, θαλπωρή μέσα στους τέσσερις ζεστούς μας τοίχους, έξω από αυτούς άνθρωποι εξακολουθούν να δυστυχούν. Δεν είναι χειρότεροι ούτε καλύτεροι από σένα. Απλώς έτυχε ή να γεννηθούν φτωχοί ή να συναντήσουν την ατυχία στη ζωή τους. Μία ατυχία που εσένα απλώς δεν σε έχει βρει. Και αυτό θέμα τύχης είναι.

Πολύ βαρετή πλέον όλη αυτή η υποκρισία. Η φιλανθρωπία της αστικής τάξης αυτής της χώρας (αλλά και των άλλων) που πάντα, ως εκ θαύματος, κορυφώνεται σε μέρες σαν και αυτές. Δίνουν από τη μία, τα παίρνουν με χίλιους δυο τρόπους από την άλλη. Μα κανείς δεν λογαριάζει ότι η κοινωνία και ιδιαίτερα οι ευαίσθητες ομάδες έχουν ανάγκες 365 ημέρες το χρόνο και όχι κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα;

"Γκώσαμε", πια, στη φιλανθρωπία. Δεν τη γουστάρουμε!. Αλληλεγγύη και δικαιοσύνη θέλουμε για να μην έχουμε ανάγκη τα ξεροκόμματα που πετάτε. Κάντε μας, λοιπόν, τη χάρη και κλειστείτε στα αστικά σαλόνια σας για να περάσετε τις γιορτές με τις κυρίες σας που σίγουρα θα φοράνε το καλό τους το βιζόν, βαρυχειμωνιά γαρ. Για να γυρίσει ο ήλιος (για όλους όμως), θέλει δουλειά πολλή...

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Μην περιμένετε, φυσικά, κάτι χριστογεννιάτικο. "Ενα το χελιδόνι" λοιπόν. Οταν η πανανθρώπινη ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη συναντά το μουσικό μεγαλείο του Μίκη Θεοδωράκη και το δυναμισμό της φωνής του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Δεν χρειάζεται καθημερινά να αποδεικνύουμε πόσα γαϊδούρια είμαστε στη συμπεριφορά μας. Ψιλά γράμματα θα πείτε, στην Ελλάδα είμαστε. Ε, και; Επειδή είμαστε στην Ελλάδα πρέπει να συμβιβαστούμε με όλα; Ακόμα και με τα σκοτάδια της ψυχής του καθένα; Διαβάστε αν θέλετε τη μικρή ιστορία του Χρήστου Χαραλαμπόπουλου, στην Αθήνα του 2017 εκτυλίχθηκε, μόλις πριν από μερικές ημέρες.

Σκεφτείτε ότι μαζί μας ζουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα στην κίνηση. Ας μην δυσκολεύουμε περισσότερο τη ζωή τους. Δεν είναι ανάγκη να πάρκουμε και μπροστά στις ράμπες που προορίζονται για τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Να αρχίσουμε να νιώθουμε, έστω τα βασικά.

 

Αν έχετε λίγο χρόνο και ελάχιστο χρήμα προς διάθεση αυτές τις ημέρες, αξίζει να περάσετε 90 λεπτά με τον Γιώργο Κιμούλη και την Ανθή Σαββάκη στο θέατρο "Αλμα". Το "Μαυροπούλι" θα σας καθηλώσει! Απλή, απέριττη παράσταση, με εξαιρετικές, κατά την ταπεινή άποψή μας, ερμηνείες κυρίως από την Σαββάκη που είναι μία πραγματική αποκάλυψη.

Το έργο ανεβαίνει στο θέατρο "Αλμα". Εδώ το τραγούδι που έγραψε ειδικά για το "Μαυροπούλι" ο Σταμάτης Κραουνάκης (και ερμηνεύει ο Γιώργος Κιμούλης).