Μάικλ Τζόρνταν: Η γέννηση και τα παιδικά χρόνια

Ο Zastro ξεκινάει την διήγηση της ζωής του Μάικλ Τζόρνταν απ'την αρχή, απ'τη γέννησή του. Τα παιδικά χρόνια, η ηλεκτροπληξία, ο Μάικλ που ήθελε να πετάξει, η πρώτη μπασκέτα και το δυστύχημα που τον έκανε να φοβάται το νερό. 

Μάικλ Τζόρνταν: Η γέννηση και τα παιδικά χρόνια

Ήταν η πιο βροχερή και μουντή Κυριακή του Φεβρουαρίου του 1963, όταν το κλάμα ενός νεογέννητου αναστάτωσε ολόκληρο τον έκτο όροφο του Cumberland Hospital στη φτωχογειτονιά του Fort Greene στο Brooklyn. Κινητικότητα, νοσοκόμες να πηγαινοέρχονται βιαστικά και ένας νεαρός αφρο-αμερικανός λίγο κάτω απ’ τα 30 να κοιτάζει με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του δεξιά κι αριστερά. Στην αρχή δεν του απαντούσε κανείς, κάποια στιγμή μια νοσοκόμα τον συμμερίστηκε και του μίλησε: «Είναι αγόρι κύριε, αλλά πρέπει να περιμένετε γιατί το μωρό γεννήθηκε και αιμορραγεί από τη μύτη». Ο άνδρας κοντοστάθηκε, σαστισμένος ψέλλισε ένα ξεψυχισμένο «ευχαριστώ» και έψαξε μια θέση να καθίσει. Ήταν μόνος του, δεν είχε κλείσει καν χρόνο από τότε που ήρθε στη Νέα Υόρκη για να λάβει μέρος στο πρόγραμμα εκπαίδευσης G.I. Bill για τους βετεράνους του πολέμου και να μάθει τα υδραυλικά συστήματα ελέγχου των αεροσκαφών. Το όνομά του ήταν James Raymond, ο πρεβύτερος.

Η γυναίκα του Deloris ήταν ακόμη ναρκωμένη από τον τοκετό, οι γιατροί δεν την είχαν αφήσει ακόμη να αγκαλιάσει το τέταρτο παιδί της, αφού η αιμορραγία του μικρού δεν έλεγε να σταματήσει. Ξένη κι αυτή στο Μεγάλο Μήλο, είχε ακολουθήσει τον άντρα της από το μικρό Wallace στη North Carolina, αφήνοντας τα παιδιά της στους παππούδες, εκτός από τον πρωτότοκο Larry. Η ανησυχία της ήταν τεράστια, αλλά δεν καταλάβαινε και πολλά από την εξάντληση. Ήταν μια δύσκολη γέννα, λίγο καιρό πριν είχε χάσει τη μητέρα της και είχε επιπλοκές, ταλαιπωρήθηκε και συν τοις άλλοις το βρέφος κινδύνευε. Δεν υπήρχε καν ο χρόνος για να το επεξεργαστεί όλο αυτό, ρωτούσε απλώς που είναι ο James. Το μωρό είχε σωρευμένη βλέννα στους πνεύμονες, ένα είδος άτυπης πνευμονίας, κρατήθηκε τελικά 3 μέρες στο μαιευτήριο γιατί προς έκπληξη των γιατρών, το ξεπέρασε σχεδόν αμέσως. «Μοιάζει του προπάππου του, του Dawson» έλεγε χαμογελώντας ο James στη Deloris για να την καθησυχάσει.

Ο Dawson πράγματι είχε επιζήσει ξεπερνώντας δεκάδες αρρώστειες, ατέλειωτες κακουχίες στις αρχές του 20ου αιώνα, είχε νικήσει μέχρι και «την ασθένεια των μαύρων» όπως την αποκαλούσαν τότε, τη φυματίωση. Περίμενε τον εγγονό του τον James πίσω στη North Carolina, στο περβάζι του φτωχόσπιτου που η οικογένεια ζούσε μαζί με το James Junior και τη μικρή Deloris. Δεν είχαν ιδέα τι συνέβαινε στο Brooklyn, εάν η μητέρα τους είναι καλά, αν απέκτησαν αδερφό ή αδερφή. Εκείνο που μετρούσε όμως εκείνη τη στιγμή, ήταν πως το βρέφος ήταν καλά. Η νεαρή μάνα πήρε επιτέλους στην αγκαλιά της το μωρό, δακρυσμένη το φίλησε και του ψιθύρισε «καλώς ήρθες στον κόσμο Michael».

Το παιδί που ήθελε να πετάξει

Αυτή είναι η ιστορία της γέννησης του Michael Jeffrey Jordan, του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα όλων των εποχών, του ανθρώπου που άλλαξε ένα ολόκληρο άθλημα. Σαν σήμερα συμπληρώνονται 53 χρόνια από τότε που ως νεογνό πάλευε με την πνευμονία στη ΜΕΘ του Cumberland Hospital και χάρη στο DNA του σκληροτράχηλου και με ατέλειωτη φυσική δύναμη προπάππου του, επέζησε. Αιμορραγούσε από τη μύτη πολύ συχνά μέχρι τα πέντε του χρόνια , εξακολουθεί να πάσχει από ρινορραγία και όταν ήταν αθλητής λάμβανε ειδική αγωγή για να ενδυναμώσει τα αγγεία της μύτης του. Δεν μεγάλωσε στο Brooklyn, γιατί ο James και η Deloris πέντε μήνες μετά τη γέννησή του επέστρεψαν πίσω στο Calico Bay Road στα περίχωρα του Teachey και του Wallace της Βόρειας Καρολίνας. Η Deloris ήταν έγγυος στο πέμπτο παιδί, ο James είχε ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του και είχε προσληφθεί στο εργοστάσιο της General Electric στο Castle Hayne, κοντά στο Wilmington.

Ο Michael μικρός ακόμη, δεν σταμάτησε να λαχταρά τους γονείς του. Μόλις είχε κλείσει τα δύο του χρόνια, όταν άρπαξε τα καλώδια που είχε συνδέσει ο πατέρας του στην πίσω αυλή του σπιτιού και χτυπήθηκε από το ρεύμα. Πετάχτηκε δυο μέτρα πίσω, αλλά αντί να κλάψει, γέλασε. Ήταν άτακτος, παρά την αυστηρότητα της μητέρας του, εξακολουθούσε να κάνει σκανδαλιές και παράτολμα παιχνίδια, όπως μιαν άλλη φορά που είχε στοιβάξει όλες τις καρέκλες του κήπου και είχε σκαρφαλώσει στην κορυφή για να αποδείξει ότι μπορεί να πετάξει. Εκείνο το εγχείρημα του κόστισε μια πολύ σοβαρή πληγή στο δεξί του χέρι, τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με αυτό που έκανε στα τέσσερά του χρόνια όταν σε ένα στοίχημα με τον ξάδερφό του δέχτηκε να κόψει το δάχτυλό του για να αποδείξει απλά ότι μπορεί! Τα αίματα και τα κλάματα του μικρού Mike όταν τον μάζεψε η μητέρα του, δεν του άλλαξαν το χαρακτήρα, εξακολούθησε να θέλει να είναι στο επίκεντρο της προσοχής, πάντοτε ήθελε «ακροατήριο» όταν έπαιζε και μονίμως του άρεσαν τα εξεζητημένα παιχνίδια.

Όταν η οικογένεια ξαναμετακόμισε το 1968 για το Wilmington προκειμένου ο James να είναι κοντά στη δουλειά του, ο Mike ήταν ήδη 5 ετών και χωρίς να το γνωρίζει, η ζωή του θα άλλαζε, όπως και ολόκληρη η ζωή της αφρο-αμερικανικής κοινότητας στις ΗΠΑ. Δεν είχε ολοκληρωθεί καν η μετακόμιση όταν η είδηση της δολοφονίας του Martin Luther King συγκλόνισε ολόκληρη την Αμερική και ξαναέφερε στην επιφάνεια το κρυμμένο κάτω από το χαλί πρόβλημα του ρατσισμού. Τα πράγματα στο Wilmington δεν ήταν ρόδινα, ο ψηφισθείς υπό την πίεση της δολοφονίας του King νέος νόμος για μεικτά σχολεία λευκών και μαύρων δεν βελτίωσε την κατάσταση, όταν ο μικρός Mike πήγαινε στο δημοτικό στα σχολεία των ΗΠΑ ίσχυε η φυλετική διάκριση, υπήρχαν τα σχολεία των λευκών και τα σχολεία των μαύρων. Από τύχη το Φεβρουάριο του 1971 ο 8χρονος Mike δεν περνούσε έξω από το κοντινό παντοπωλείο όταν βομβαρδίστηκε από μια ομάδα δέκα ατόμων που ονομάστηκαν The Wilmington Ten και η δίκη τους επηρέασε ολόκληρη την Αμερική.

Η ζωή της οικογένειας επηρεάστηκε, ο Michael από χαρωπό και υπερκινητικό παιδί, έγινε απότομο, έβγαλε στην επιφάνεια άγνωστα στοιχεία του χαρακτήρα του και εκείνο το καλοκαίρι του συνέβη και ένα περιστατικό που σημάδεψε ολόκληρη την παιδική του ηλικία. Κολυμπούσε με ένα φίλο του στη θάλασσα, όταν το άλλο παιδί πανικοβλήθηκε από κάποια μεγάλα κύματα και πνίγηκε. Προσπάθησε να κρατηθεί από το μικρό Mike, ο οποίος όμως τον έσπρωξε μακριά για να σωθεί. Το συμβάν καθόρισε τη σχέση του με το νερό, ουδέποτε αγάπησε το νερό, έκτοτε το απέφευγε με κάθε τρόπο. Η οικογένεια μετά και από αυτό το συμβάν μετακόμισε και πάλι, σε μια «μεικτή» γειτονία, το Weaver Acres και προσπάθησε να εμφυσήσει στα παιδιά και κυρίως τον Michael μια διαφορετική κουλτούρα, μακριά από φυλετικές διακρίσεις και βία.

Η μπασκέτα στο γκαράζ

Πράγματι, πολύ γρήγορα ο μικρός απέκτησε και τον πρώτο του λευκό φίλο τον David Bridgers, έναν συμμαθητή του, γιο ενός ταξιτζή που γνώριζε ο πατέρας του. Είχε χάσει όμως και την ενέργειά του και τη θέληση για καινούρια πράγματα. Σε εκείνο το σημείο έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο ο πατέρας του που τον έπεισε να πιάσει ένα ρόπαλο του baseball και να αθληθεί. Μαζί με τον David, ο Mike ξεκίνησε να παίζει baseball, να πλησιάζει πιο κοντά στον αθλητισμό που από την αρχή ήθελε να τον σπρώξει ο James Jordan. Ο πατέρας του άλλωστε ήταν μεγάλος sports fan, του άρεσε το baseball, το basket, το football, ήθελε τα παιδιά του να ακολουθήσουν τα χόμπι του. Στην περίπτωση και του μικρού του γιου, ήταν και μια καλή ευκαιρία να βγει από μια δίνη εσωστρέφειας και πολλούς κινδύνους που είχαν τις ρίζες τους κυρίως στο ρατσισμό και τις κοινωνικές ανισότητες.

Έπαιζε baseball με τα αδέλφια του και τον πατέρα του στην πίσω αυλή, του άρεσε να κρατάει το ρόπαλο και να χτυπά τη μπάλα όσο πιο μακριά μπορούσε, μέχρι που στην εφηβεία, ο πατέρας του αποφάσισε να αγοράσει και να μοντάρει μια μπασκέτα στο γκαράζ. Ο μεγάλος αδελφός Larry άρχισε αμέσως να παίζει μπάσκετ και φυσιολογικά ακολούθησε και ο Mike παρόλο που γκρίνιαζε γιατί του άρεσε περισσότερο το baseball. Πολύ γρήγορα, ο εγωισμός του τον ώθησε να θέλει να γίνει καλύτερος από τον αδερφό του, αλλά έχανε συνέχεια λόγω της διαφοράς ηλικίας και ασφαλώς του ύψους και της δύναμης. Ο Larry ποτέ δεν τον άφηνε να κερδίσει, ξημεροβραδιάζονταν σε εκείνη τη μπασκέτα μέχρι να τους βάλει η Deloris τις φωνές για να μπουν στο σπίτι επειδή είχε βραδιάσει. Ο Mike έμπαινε κάθε φορά σκασμένος, πάλι είχε φύγει χαμένος, αλλά υποσχόταν στον αδερφό του ότι την επόμενη φορά θα τον κερδίσει. Ουσιαστικά από εκείνα τα «μονά» στην αυλή των Jordan, ξεκίνησε να ξετυλίγεται το κουβάρι ενός μύθου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Μάικλ Τζόρνταν: Η γέννηση και τα παιδικά χρόνια

Μάικλ Τζόρνταν: Το γυμνάσιο, ο βιασμός και ο ρατσισμός

Μάικλ Τζόρνταν: Το κολλέγιο και το σουτ-πεπρωμένο

Μάικλ Τζόρνταν: Το πρώτο αίμα και το deal με τη Nike

Μάικλ Τζόρνταν: Η ιστορική πτήση και η "εξωγήινη" σεζόν

Μάικλ Τζόρνταν: The Shot

Μάικλ Τζόρνταν: Δάκρυα για το πρώτο δαχτυλίδι

Μάικλ Τζόρνταν: Three-peat, θάνατος του πατέρα και αντίο

Μάικλ Τζόρνταν: Διάλειμμα για baseball και "I'm back"

Μάικλ Τζόρνταν: Σκάνδαλα, back-to-back και Dream Team

Μάικλ Τζόρνταν: Το δεύτερο three-peat, το τέλειο αντίο

Μάικλ Τζόρνταν: Τελευταία επιστροφή, τελευταίο αντίο