Από τα σχισμένα παπούτσια... σούπερ παίκτης για την Λίβερπουλ του Κλοπ!

Ο Σαντιό Μανέ "πετάει" με την Λίβερπουλ όμως η ζωή του δεν ήταν πάντα ρόδινη. Μάθετε για την τρομερή ιστορία όπου έκανε 500 μίλια για να δοκιμαστεί και δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Από τα σχισμένα παπούτσια... σούπερ παίκτης για την Λίβερπουλ του Κλοπ!

Το περασμένο καλοκαίρι πήρε μεταγραφή από την Σαουθάμπτον στην Λίβερπουλ έναντι του ποσού των 30.000.000 λιρών και αυτή τη στιγμή είναι ένας από τους πιο "καυτούς" επιθετικούς στο Νησί, έχοντας άμεση συμμετοχή είτε με γκολ είτε με ασίστ σε 10 γκολ σε 11 συνολικά παρουσίες του με την ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ.

Όσοι πάντως νομίζουν πως η ζωή τα προσέφερε από την αρχή όλα και μάλιστα απλόχερα στον Σαντιό Μανέ, πλανώνται πλάνην οικτρά, με τον 24χρονο άσο από τη Σενεγάλη να διηγείται μία εκπληκτική ιστορία από το παρελθόν με πρωταγωνιστή τον ίδιο, η οποία φανερώνει πόσο πολύ μόχθηκε μέχρι να κατακτήσει ό,τι έχει κατακτήσει ως τώρα.

Μία ιστορία που πηγαίνει πολύ πιο πίσω από τις ημέρες της εκτόξευσής του στην Σαουθάμπτον (2014-16) αλλά και από την εποχή που έκανε τα πρώτα του βήματα στην Ευρώπη με τις φανέλες των Μετς (2011-12) και Ζάλτσμπουργκ (2012-14), με τον Μανέ να αποκαλύπτει ένα τρομερό περιστατικό από τα 15 του χρόνια.

 

Τότε που "διψούσε" για μπάλα και δεν δίστασε να κάνει ταξίδι 500 μιλίων από την γενέτειρά του, την πόλη Σεντιού, ώστε να φτάσει βορειότερα στο Ντακάρ, για να πείσει τους πρώτους "σκάουτς" που θα τον έβλεπαν για την αξία του.

"Άφησα την πόλη μου για να πάω στην πρωτεύουσα με το θείο μου όπου γινόντουσαν δοκιμές παικτών. Υπήρχαν πάρα πολλά αγόρια που δοκιμάζονταν από ομάδες. Δεν θα το ξεχάσω και είναι αστείο τώρα, αλλά όταν πήγα να δοκιμαστώ υπήρχε ένας μεγαλύτερος άνδρας που με κοίταζε σαν να ήμουν στο λάθος μέρος

Με ρώτησε "είσαι εδώ για τα τεστ;" Απάντησα καταφατικά. Με ρώτησε τότε "με αυτά τα παπούτσια; Κοίτα τα, πώς μπορείς να παίξεις με αυτά;" Ήταν πραγματικά άσχημα, παλιά και σχισμένα. Τότε είπε "και με αυτά τα σορτς; Δεν έχεις καν τα κατάλληλα ποδοσφαιρικά σορτς;"

 

Του απάντησα ότι πήγα με τα καλύτερα που είχα και το μόνο που ήθελα ήταν να παίξω για να με δουν. Όταν μπήκα στο γήπεδο, μπορούσες να καταλάβεις την έκπληξη στο πρόσωπό του. Ήρθε προς το μέρος μου και μου είπε "σε διαλέγω αυτή τη στιγμή, θα παίξεις για τη δική μου ομάδα". Μετά από εκείνες τις δοκιμές, πήγα στην ποδοσφαιρική ακαδημία Génération Foot".

Την... τρέλα ωστόσο για το ποδόσφαιρο δεν την ανακάλυψε στην εφηβεία του αλλά πολύ νωρίτερα και για την ακρίβεια από τότε που άρχισε να μπουσουλάει. Η εξομολόγηση του Σαντιό Μανέ συναρπάζει και γοητεύει όλους όσους αγαπάμε την "ασπρόμαυρη στρογγυλή Θεά".

"Από τότε που ήμουν 2-3 χρόνων, θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου με μία μπάλα. Έβλεπα παιδιά να παίζουν στο δρόμο και έτρεχα να τους κάνω παρέα. Έτσι ξεκίνησα, στους δρόμους, Όταν μεγάλωσα, πήγαινα να βλέπω παιχνίδια, ειδικά όταν έπαιζε η εθνική Σενεγάλης. Ήθελα να δω τους ήρωές μου και φανταζόμουν τον εαυτό μου ως μέλος της ομάδας.

 

Υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός στη χώρα το 2002 (σ.σ. ο Μανέ ήταν τότε 10 ετών) κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου όπου η εθνική μας ομάδα νίκησε την Γαλλία στην πρεμιέρα και στην πρώτη της παρουσία σε τελική φάση Μουντιάλ έφτασε μέχρι τα προημιτελικά.

Συνηθίζαμε επίσης να έχουμε ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά στο χωριό μας και πάντα πήγαινα να το δω. Όλοι μου έλεγαν πως ήμουν ο καλύτερος στην πόλη αλλά η οικογένειά μου δεν ήταν από αυτό που λέμε "ποδοσφαιρική". Είναι άνθρωποι της θρησκείας και ήθελαν διαφορετικά πράγματα από μένα.

"Όταν μπόρεσαν να δουν ότι μέσα στο μυαλό και στην καρδιά μου υπήρχε μόνο το ποδόσφαιρο, μπόρεσα να τους πείσω να με αφήσουν να πάω στο Ντακάρ. Στην αρχή δεν το δέχτηκαν αλλά όσο περισσότερο έβλεπαν πόσο πολύ το ήθελα και ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο για μένα, με βοήθησαν.

 

Ο θείος μου με βοήθησε πολύ, δεν ήταν όμως ο μόνος που με βοήθησε στο ξεκίνημα. Όταν πήγα στο Ντακάρ, πήγα να ζήσω με μία οικογένεια που δεν την γνώριζαν καν! Η οικογένειά μου ήξερε κάποιον που τους ήξερε και με πήγε στο σπίτι τους. Με πήραν, με φρόντισαν και έκαναν τα πάντα για με βοηθήσουν να ανησυχώ μόνο για το ποδόσφαιρο μέχρι τη στιγμή που έφυγα για την Μετς.

Μου έλειψε πολύ η οικογένειά μου, μου έλειπε που δεν είχα μαζί μου τη μητέρα μου και τις αδερφές μου. Όμως το να είμαι ποδοσφαιριστής είναι το μόνο που ήθελα και ήξερα πως εκείνες οι δύσκολες ημέρες θα με βοηθούσαν να το πετύχω αυτό. Πολλοί, πάρα πολλοί με τους οποίους μεγάλωσα μαζί, ικανοί παίκτες, δεν είχαν την ευκαιρία που είχα εγώ να γίνω επαγγελματίας. Ήξερα πως κάποια πράγματα που ήταν σκληρά, ήταν ταυτόχρονα σημαντικά για να πετύχω. Τώρα είμαι εδώ στην Λίβερπουλ, χωρίς να μετανιώνω για τίποτα, ζώντας το όνειρό μου..."

 

Πρώτη Σελίδα