Γερμανία - Ιταλία: Το απόλυτο ντέρμπι της Ευρώπης

Μετά από 33 επίσημα ματς (8-10-15, 38-47 γκολ), οκτώ τρόπαια Παγκοσμίου Κυπέλλου και τέσσερα Euro, το Γερμανία - Ιταλία πρόκειται αδιαμφισβήτητα για το ντέρμπι των δύο κορυφαίων εθνικών ομάδων της Ευρώπης. Το Contra.gr θυμάται τις έξι πιο ιστορικές αναμετρήσεις. Από την κόντρα Μπενίτο Μουσολίνι - Αδόλφου Χίτλερ και το "Παιχνίδι του Αιώνα", στον Φάμπιο Γκρόσο και τον Μάριο Μπαλοτέλι.

Γερμανία - Ιταλία: Το απόλυτο ντέρμπι της Ευρώπης

Το μεγαλύτερο ντέρμπι της Ευρώπης, η αναμέτρηση της Γερμανίας με την Ιταλία, επιστρέφει για την 34η έκδοσή της. Από την Πρωτοχρονιά του 1923 στο "Βιάλε Λομπάρντια" του Μιλάνου μέχρι και το φιλικό προετοιμασίας για το Euro 2016 του Μαρτίου όπου τα "πάντσερ" νίκησαν για πρώτη φορά μετά από 21 χρόνια και μάλιστα με το ευρύ 4-1, το συγκεκριμένο ζευγάρι έχει προσφέρει ορισμένα από τα πιο εμβληματικά παιχνίδια στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Ποδοσφαιριστές όπως οι Φραντς Μπέκενμπαουερ, Τζίτζι Ρίβα, Γκερτ Μίλερ, Τζιάνι Ριβέρα, Γίργκεν Κλίνσμαν, Τζιουζέπε Μεάτσα, Μίχαελ Μπάλακ, Αλεσάντρο ντελ Πιέρο έχουν διασταυρώσει τα "ξίφη" τους σε μία μάχη για τα ¨ηνία" της Ευρώπης. Μία μάχη που βρίσκει μόνιμα νικήτρια τη "σκουάντρα ατζούρα"...

Στα προηγούμενα 33 παιχνίδια, η Ιταλία δεν έχει ηττηθεί ποτέ σε επίσημη ποδοσφαιρική διοργάνωση, με τη "νάτσιοναλμανσαφτ" να καταγράφει νίκες μόνο σε φιλικά. Μοναδική... παρηγοριά, το τελευταίο παιχνίδι ομίλων του Euro 1996, όταν η ισοπαλία των δύο χωρών σήμανε τον αποκλεισμό των Ιταλών.

Από το "Παιχνίδι του Αιώνα", τον ημιτελικό του Μουντιάλ 1970 στο Μεξικό, μέχρι το "παιχνίδι του Μπαλοτέλι", τον ημιτελικό του Euro 2012 στην Πολωνία, η Ιταλία έχει πάρει τον "αέρα" της αντιπάλου της, με αποκορύφωμα τον τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 στη Μαδρίτη, όπου το συγκρότημα του Έντσο Μπεαρτζότ ισοπέδωσε τους αντιπάλους του.

Το Contra.gr ξεχώρισε έξι από τα ιστορικά ντέρμπι των δύο χωρών και σας τα παρουσιάζει.

26/03/1939: ΙΤΑΛΙΑ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ 3-2

Η Ιταλία προερχόταν από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1934 και το 1938 και από το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο του 1936. Επιπροσθέτως, είχε πάρει τον "αέρα" των Γερμανών στα πρώτα, φιλικά, παιχνίδια των δύο χωρών. Η Γερμανία, όμως, είχε ένα πανίσχυρο "όπλο": μία... δεύτερη χώρα. Το Anschluss του 1938, η προσάρτηση της Αυστρίας λειτούργησε ευεργετικά (και) για το γερμανικό ποδόσφαιρο. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ζεπ Χέρμπεργκερ είχε στη διάθεσή του και την εκπληκτική εθνική Αυστρίας, την περιβόητη "wunderteam" (="ομάδα θαύμα"), η οποία είχε φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1934 (μαζί με Ιταλία, Γερμανία και Τσεχοσλοβακία), προτού υποταχθεί στο Μιλάνο από την ομάδα (και τις απειλές) του Μπενίτο Μουσολίνι.

Μοναδικός απών, το αστέρι εκείνης της ομάδας και επαναστάτης Ματίας Ζίντελαρ, ο οποίος αρνείτο πεισματικά να συμμετάσχει στην επίδειξη ναζιστικών συμβόλων και τον Ιανουάριο του 1939 βρέθηκε νεκρός υπό... ανεξιχνίαστες συνθήκες. Παρότι το παιχνίδι στο "Κομουνάλε" της Φλωρεντίας ήταν φιλικό, η πολιτική προπαγάνδα ήταν διάχυτη και μπορεί οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές να μην έλαβαν το περίφημο μήνυμα "vincere o morire" από τον "Ντούτσε", όπως συνέβη στα δύο προηγούμενα Μουντιάλ, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική.

 

Το τέρμα του Σίλβιο Πιόλα μόλις στο 9ο λεπτό βοήθησε τη "σκουάντρα ατζούρα", η οποία εκτός του επιθετικού της Λάτσιο και σκόρερ δύο τερμάτων στον τελικό του 1938, είχε ακόμα ένα σπουδαίο αστέρι του παγκοσμίου ποδοσφαίρου στις τάξεις της, τον άσο της Ίντερ, Τζιουζέπε Μεάτσα. Η Γερμανία ισοφάρισε στο 28' με έναν εξίσου ικανό... Αυστριακό, τον Βίλχελμ Χάνεμαν, ο οποίος μαζί με τους συμπατριώτες του Βίλιμπαλντ Σμάους και Χανς Πέσερ ανέβαζαν επίπεδο τη "νάτσιοναλμανσαφτ".

Στο 35' ο Αμέντο Μπιαβάτι της Μπολόνια έδωσε ξανά προβάδισμα στους Ιταλούς, οι οποίοι ήλεγξαν το 2ο μέρος και έφτασαν σε 3ο γκολ με τον Πιόλα. Οι Γερμανοί αποχώρησαν από την Ιταλία με ένα... επιτρεπτό σκορ για τον führer Αδόλφο Χίτλερ, αφού στο 80' ο Πολ Γιάνες μείωσε σε 3-2 και με τη βοήθεια του διαιτητή, δεν δέχθηκαν άλλο τέρμα. Ακριβώς έξι μήνες αργότερα και με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει ξεκινήσει, η Γερμανία πήρε τη ρεβάνς συντρίβοντας με 5-2 την Ιταλία στο Βερολίνο.

17/06/1970: ΙΤΑΛΙΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ 4-3 ΠΑΡ.

 

"Partita del Secolo", "Jahrhundertspiel", "Partido del Siglo", "Jogo do Seculo". Τέσσερις φράσεις σε ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά και πορτογαλικά που σημαίνουν το ίδιο πράγμα: "Το Παιχνίδι του Αιώνα". Ο λόγος για τον ημιτελικό μεταξύ της Ιταλίας και της Δυτικής Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, ο οποίος διεξήχθη στο "Αζτέκα" της Πόλης του Μεξικού και βρήκε νικήτρια την "σκουάντρα ατζούρα" στην παράταση με 4-3.

Επρόκειτο για ένα συγκλονιστικό παιχνίδι, το οποίο μόλις στο 8ο λεπτό είχε γκολ. Ο Ρομπέρτο Μπονισένια άνοιξε το σκορ για τους Ιταλούς, που κράτησαν αυτό το προβάδισμα σχεδόν για ολόκληρο το ματς. Ένα δοκάρι του Γκερντ Μίλερ, μία ευκαιρία που χάθηκε πάνω στη γραμμή και μία καθαρή ανατροπή στον Ούβε Ζέελερ στην περιοχή της Ιταλίας, η οποία δεν δόθηκε, προϊδέαζαν για τη συγκλονιστική εξέλιξη του αγώνα. Οι Γερμανοί επιβεβαίωσαν τη φήμη τους και με τον Καρλ Χάιντς Σνέλινγκερ ισοφάρισαν σε 1-1 στο 90'. "Από όλον τον κόσμο ο Σνέλινγκερ", ανέφερε στη μετάδοσή του ο έκπληκτος Γερμανός σχολιαστής, Ερνστ Χούμπερτι, αφού επρόκειτο για το μοναδικό διεθνές γκολ του αμυντικού της Μίλαν στην καριέρα του.

 

Στην παράταση, στην οποία ο Φραντς Μπεκενμπάουερ αναγκάστηκε να παραμείνει στον αγωνιστικό χώρο με εξάρθρωση ώμου, αφού είχαν γίνει κι οι επιτρεπόμενες δύο αλλαγές της Γερμανίας, ο Μίλερ έβαλε μπροστά στο σκορ τα "πάντσερ" στο 94', ωστόσο λίγο αργότερα οι Ταρκίζιο Μπούρνιτς και Τζίτζι Ρίβα είχαν κάνει την ανατροπή. Ο Μίλερ ισοφάρισε στο 110', αλλά την ώρα που οι τηλεοπτικοί δέκτες μετέδιδαν το ριπλέι του 3-3, ο κάτοχος της "Χρυσής Μπάλας", Τζιάνι Ριβέρα, έμενε αμαρκάριστος στο ύψος του πέναλτι κι έδινε τη νίκη στην "σκουάντρα ατζούρα" με 4-3.

"Όποιος δεν είδε αυτό το ματς, έχασε το μισό ποδόσφαιρο", έγραφε ο Τύπος την επόμενη μέρα, ενώ έξω από το στάδιο του αγώνα υπάρχει ακόμα μνημείο αφιερωμένο στον ανεπανάληπτο ημιτελικό. Ένα ματς στο οποίο δεν συμμετείχε ίσως η καλύτερη εθνική ομάδα όλων των εποχών, η ομάδα που νίκησε την Ιταλία στο επόμενο ματς, η Βραζιλία του '70.

 

11/07/1982: ΙΤΑΛΙΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ 3-1

 

Στο "Σαντιάγο Μπερναμπέου", η Δυτική Γερμανία προερχόταν από τον εξουθενωτικό ημιτελικό κόντρα στη Γαλλία και απέναντί της έβρισκε την αναγεννημένη Ιταλία, η οποία είχε νικήσει την Βραζιλία με 3-2 στο τελευταίο ματς της φάσης των ομίλων, ένα παιχνίδι που ήρθε 2ο στην ψηφοφορία για το "παιχνίδι του αιώνα", πίσω από το ιστορικό Ιταλία-Γερμανία 4-3 του 1970. Με τον "αέρα" του Πάολο Ρόσι και της παρέας του, η ομάδα του Έντσο Μπεαρτζότ είχε αφήσει πίσω της το σκάνδαλο "Totonero" που έπληττε το calcio πριν την έναρξη της διοργάνωσης και πήγαινε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 με τον τίτλο του φαβορί απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1980.

Το πρώτο ημίχρονο πέρασε... αναίμακτα για τις δύο ομάδες, αφού από τη μία ο Αντόνιο Καμπρίνι αστόχησε σε πέναλτι κι από την άλλη ο νεαρότερος παίκτης της Ιταλίας που αγωνίστηκε σε Μουντιάλ, ο 18χρονος Τζιουζέπε Μπέργκομι, έγινε "σκιά" του πρώτου σκόρερ των Γερμανών (με πέντε γκολ) Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε, με πλήρη αποτελεσματικότητα.

 

Στο 2ο μέρος, οι παίκτες του Γιουπ Ντέρβαλ κατέρρευσαν. Την αρχή έκανε ο συνήθης ύποπτος Ρόσι, μόνο που αυτή τη φορά είχε συμπαραστάτες τους Μάρκο Ταρντέλι (με τον περίφημο πανηγυρισμό) και Αλεσάντρο Αλτομπέλι. Το τέρμα του επιθετικού της Ίντερ συνοδεύτηκε από ένα αξιοπρόσεκτο περιστατικό στις εξέδρες, με τον Ιταλό πρόεδρο Σάντρο Περτίνι, που καθόταν δίπλα από τον βασιλιά της Ισπανίας, να κουνά το δάχτυλό του μπροστά στην κάμερα στέλνοντας το μήνυμα πως οι Γερμανοί δεν μπορούν να ανατρέψουν πάλι τα δεδομένα.

Όπερ και εγένετο, αν κι ο Πάουλ Μπράιτνερ μείωσε σε 3-1 στο 83', χωρίς να έχει συνέχεια αυτό το γκολ. Τίποτα δεν μπορούσε να στερήσει τη χαρά από τον γηραιότερο τερματοφύλακα στην ιστορία του θεσμού, Ντίνο Τζοφ, που σε ηλικία 40 ετών, 4 μηνών και 13 ημερών σήκωνε ως αρχηγός το τρίτο τρόπαιο για την "σκουάντρα ατζούρα".

10/06/1988: ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ - ΙΤΑΛΙΑ 1-1

Το "γκρουπ του θανάτου" στο Euro 1988 που διεξήχθη στη Δυτική Γερμανία έφερε αντιμέτωπες τέσσερις χώρες που κάλλιστα θα μπορούσαν να πανηγυρίσουν το τρόπαιο στο τέλος της διοργάνωσης. Η πρεμιέρα έφερνε αντιμέτωπες δύο ομάδες σε μεταβατικό στάδιο και δη τους παγκόσμιους πρωταθλητές του 1982, που προσπαθούσαν να εντάξουν στην εθνική ταλέντα όπως οι Πάολο Μαλντίνι, Τσίρο Φεράρα, Ρομπέρτο Μαντσίνι και Τζιανλούκα Βιάλι. Στον αντίποδα, οι οικοδεσπότες προέρχονταν από δύο σερί χαμένους τελικούς Μουντιάλ κι ο εκλέκτορας Μπεκενμπάουερ παρέταξε μία ομάδα δίχως τους Χανς Πέτερ Μπρίγκελ, Φέλιξ Μάγκατ, Ρουμενίγκε, Κλάους Άουγκενταλερ, Κλάους Άλοφς και Ντίτερ Χένες σε σχέση με το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.

 

Η πίεση του νεανικού επιθετικού διδύμου της Σαμπντόρια (Μαντσίνι - Βιάλι) δημιουργούσε κάθε είδους πρόβλημα στο Γερμανό λίμπερο Ματίας Χέργκετ. Η πίεση των Ιταλών έπιασε τόπο στο 2ο μέρος, με τον Ρομπέρτο Ντοναντόνι να βρίσκει χώρο και να στέλνει μια μπαλιά στο Μαντσίνι, που σημείωσε το "παρθενικό" τέρμα με την "σκουάντρα ατζούρα" στην 14η συμμετοχή του. Μία αδράνεια μερικές στιγμές αργότερα κόστισε στην ιταλική άμυνα, αφού ο Πιερ Λιτμπάρσκι άγγιξε ένα φάουλ του Αντρές Μπρέμε και άλλαξε την πορεία της μπάλας, νικώντας το Βάλτερ Τζένγκα.

Οι επόμενες ευκαιρίες των παικτών του Ατζέλιο Βιτσίνι δεν "καρποφόρησαν" κι οι δύο ομάδες έχασαν στο μεταξύ τους παιχνίδι τους μοναδικούς βαθμούς στον όμιλο. Στην επόμενη φάση, πάντως, στα ημιτελικά, ηττήθηκαν αμφότερες από Ολλανδία (οι Γερμανοί) και Σοβιετική Ένωση (οι Ιταλοί).

04/07/2006: ΓΕΡΜΑΝΙΑ - ΙΤΑΛΙΑ 0-2 ΠΑΡ.

 

Η αναμέτρηση των δύο χωρών αποτέλεσε το καλύτερο παιχνίδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, στη Γερμανία. Οι οικοδεσπότες αντιμετώπισαν τον "κακό δαίμονά" τους στον πρώτο ημιτελικό του θεσμού σε συνθήκες που θύμιζαν το παιχνίδι του 1982. Από τη μία, η "καινούργια" Γερμανία με πολλά "φρέσκα" πρόσωπα σε σχέση με τις προηγούμενες διοργάνωσης κι από την άλλη μία Ιταλία γηρασμένη, με μια γενιά που έπαιζε το τελευταίο της χαρτί για μία διάκριση και που φυσικά προερχόταν από ένα τεράστιο ποδοσφαιρικό σκάνδαλο, το "Calciopoli".

Τα "πάντσερ" του Γίργκεν Κλίνσμαν είχαν πραγματοποιήσει εντυπωσιακές εμφανίσεις μέχρι εκείνο το σημείο και θεωρούνταν φαβορί, αλλά οι παίκτες του Μαρτσέλο Λίπι δεν πτοήθηκαν από τον τίτλο του αουτσάιντερ και έκαναν κάτι που δεν έκανε καμία αντίπαλος των γηπεδούχων μέχρι εκείνο το σημείο, κοίταξαν στα ίσια τους αντιπάλους τους.

 

Αυτό κατέληξε σε ένα καταπληκτικό ματς, αμφίρροπο μέχρι το τελευταίο λεπτό, με εναλλαγές υπεροχής και αγωνία μέχρι το 120'. Η απροσδόκητη πρωταθλήτρια του 2006 όφειλε να έχει κι έναν ανέλπιστο ήρωα. Ο... κανονικός, ο MVP εκείνης της ομάδας (παρότι δεν παρέλαβε το σχετικό βραβείο), ο Αντρέα Πίρλο, έβγαλε μία κάθετη πάσα στην πλάτη της μισής άμυνας των Γερμανών στο 118', που στρώθηκε σαν βούτυρο στο ψωμί του Φάμπιο Γκρόσο. Ο υψηλόσωμος αριστερός μπακ βρέθηκε σε θέση δεξιού εξτρέμ και με το καλό πόδι του, εκτέλεσε με ένα άψογο, φαλτσαριστό σουτ τον απροσπέλαστο μέχρι εκείνο το σημείο Γενς Λέμαν.

Η πίεση των Γερμανών στα τελευταία δευτερόλεπτα δεν είχε τύχη και στην τελευταία αντεπίθεση του αγώνα, ο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο διαμόρφωσε το τελικό 2-0, που οδήγησε τη "σκουάντρα ατζούρα" στο τέταρτο τρόπαιο της ιστορίας της και στέρησε από τη Γερμανία μία όγδοη παρουσία (αριθμός ρεκόρ) σε τελικό Μουντιάλ.

 

28/06/2012 ΓΕΡΜΑΝΙΑ - ΙΤΑΛΙΑ 1-2

 

Άλλο ένα κρίσιμο παιχνίδι με φαβορί τους Γερμανούς, άλλο ένα κρίσιμο παιχνίδι με αουτσάιντερ τους Ιταλούς. Οι πρώτοι είχαν τσεκάρει εισιτήριο επιστροφής στους Έλληνες και είχαν δύο ημέρες περισσότερη ξεκούραση, την ώρα που οι δεύτεροι χρειάστηκαν τα πέναλτι για να διώξουν τους Άγγλους από τα προημιτελικά του Euro 2012.

Τίποτα δεν έδειχνε ότι η "μηχανή" του Γιόαχιμ Λεβ θα μπορούσε να στερηθεί κάτι από την... ισπανοποιημένη μεν ομάδα του Τσέζαρε Πραντέλι, αλλά με σαφώς μικρότερη ποιότητα. Εξάλλου, στη γραμμή κρούσης αναγκάστηκε να παραταχθεί με τους δύο... τρελούς της χώρας, τον Μάριο Μπαλοτέλι και τον Αντόνιο Κασάνο, οι οποίοι πραγματοποιούσαν καλό τουρνουά.

 

Το μόνο που έλειπε από τον πρώτο ήταν να αξιοποιήσει τις πάμπολλες ευκαιρίες που τελείωνε και βρήκε το κατάλληλο παιχνίδι να το πράξει. Πρώτα εξέθεσε τον Χόλγκερ Μπάντστούμπερ, στη συνέχεια τον Φίλιπ Λαμ και ανάγκασε τον Μάνουελ Νόιερ να μαζέψει δύο φορές την μπάλα από τα δίχτυα του πριν καλά καλά συμπληρωθεί το 1ο μέρος.

Οι Γερμανοί δεν είχαν τύχη απέναντι σε μία ομάδα που έχει στο DNA της την άμυνα, όσο κι αν επί Πραντέλι προσπάθησε να διαφοροποιήσει το στυλ της. Μόνο ένα φάουλ του Μάρκο Ρόις απείλησε πραγματικά τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν, ο οποίος δέχθηκε γκολ στις καθυστερήσεις με πέναλτι του Μεσούτ Εζίλ. Η "καρποφορία" του πρότζεκτ της Γερμανίας θα αργούσε δύο χρόνια ακόμα, τη στιγμή που οι Ιταλοί έφταναν σε έναν τελικό χωρίς κανείς να τους υπολογίζει, κάτι... σύνηθες πλέον.

 

 

Πρώτη Σελίδα