Οι ευθύνες για την ήττα στη Θεσσαλονίκη και η επόμενη μέρα

Οι αδυναμίες στο ρόστερ, η μη ισορροπημένη κατανομή του έμψυχου υλικού και πάνω απ’ όλα ο αντίπαλος. Αν θέλουνε να βρούνε στον Ολυμπιακό ευθύνες, εκεί να απευθυνθούν. Δεν μπορώ να καταλάβω βέβαια γιατί μετά από κάθε ήττα του πρωταθλητή θα πρέπει να αναζητούμε μόνο κομμάτια του κακού Ολυμπιακού για να βρούμε το τι έφταιξε. Υπάρχει και μια άλλη ομάδα στο γήπεδο. Και αυτή την Κυριακή το βράδυ ήταν η εκπληκτική ομάδα του Άρη. Είναι σα να υποβαθμίζουμε τη νίκη του Άρη, αν μιλάμε πρώτα από όλα για τον κακό Ολυμπιακό ενώ θα έπρεπε η αφετηρία μας να είναι ο σούπερ Αρης.



Γνώρισε την πρώτη του ήττα στο φετινό πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός. Σύμπτωση, και πέρυσι στο ίδιο γήπεδο με αντίπαλο την ίδια ομάδα. Η διαφορά είναι βέβαια ότι η τωρινή ήττα πονάει περισσότερο. Άτυπος, οκέι, άτυπος είναι ο τίτλος του πρωταθλητή χειμώνα, αλλά είναι μια απώλεια και το κυριότερο βάζει σε δύσκολα μονοπάτια τον Ολυμπιακό. Η απορία μου έχει να κάνει με το ...θράσος της πειραϊκής ομάδας, την αξίωση να μην τα περπατήσει ποτέ. Από την στιγμή που οι ερυθρόλευκοι βρέθηκαν στην κορυφή, έβγαλαν μια νοοτροπία του στυλ: “Τώρα που πατήσαμε κορυφή, ποιος μας κουνάει...”



Με το χέρι στην καρδιά, έδινε το δικαίωμα ο Ολυμπιακός με την εικόνα του για τέτοια αισιοδοξία. Στην πειραϊκή ομάδα έλεγαν ότι δεν θα συμβεί σε εμάς, αυτό που συνέβη με τον Παναθηναϊκό, και εννοούσαν την απώλεια της μοναξιάς στην κορυφή. Η γνωστή αλαζονική συμπεριφορά του Ολυμπιακού. Όλης της ...οικογένειας. Παικτών, παραγόντων, κόσμου και δημοσιογράφων (μην αναρωτηθεί κανείς πώς θεωρούμαστε και εμείς μέλη της ...οικογένειας, γιατί θα με βάλετε σε μαύρες σκέψεις χριστουγεννιάτικα).  

 

Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός βρήκε απέναντι του μια ομάδα με τεχνίτες και γρήγορους παίκτες, ιδιαίτερα από τα πλάγια, από την στιγμή που βρήκε απέναντι του μια ομάδα που έτρεξε τους ερυθρόλευκους, μοιραίο ήταν να βγουν σαν ...σαλιγκάρια μετά την βροχή τα προβλήματα και οι αδυναμίες. Δεν ξέραμε, δεν είχαμε δει τίποτα; Πόσες φορές φέτος ουκ ολίγα σκεπάστηκαν γιατί την μια φορά ο Νικοπολίδης έσωνε, την άλλη η άμυνα κράταγε, η προσωπικότητα κάποιων παικτών έβγαζε την ομάδα από αδιέξοδες καταστάσεις. Δεν τα ξέραμε, δεν τα είχαμε δει; Απλά, την Κυριακή το βράδυ δεν είδαμε τίποτα από αυτά. Ακόμα και ο Αντώνης που κρατούσε την ομάδα όρθια κάνει λανθασμένη εκτίμηση στην φάση του γκολ.

Ήταν αλλού για αλλού και ο Ζίκο. Ενδεκάδα με τρία κλασικά αριστερά μπακ σε άλλους ρόλους. Το είδαμε και αυτό. Δεν ήταν σε καλή κατάσταση ο Στολτίδης και ο εξαφανισμένος Γιάννης Παπαδόπουλος. Πόσο χειρότεροι θα μπορούσαν να είναι δηλαδή από τον Ντομί που βαπτίσθηκε σε μια βραδιά αμυντικός μέσος; Δεν ήταν μόνο αυτό. Ο Ζαϊρί και ο Ντιόγκο έπρεπε να μπουν νωρίτερα. Έδωσαν ζωντάνια. Σύμφωνοι, κανείς προπονητής στον κόσμο δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την εικόνα που θα βγάλουν οι παίκτες του, αλλά και εδώ μπαίνει το ερώτημα. Πόσο χειρότεροι θα μπορούσαν να είναι ο Ντιόγκο και ο Ζαϊρί από τον Όσκαρ και τον Γκαλέτι. Πόσο; 



Στα πλάγια της άμυνας υπήρχαν προβλήματα. Αργή ομάδα ο Ολυμπιακός, αργή όχι μόνο στο παιχνίδι του αλλά και στην σκέψη. Φάνηκαν οι απουσίες. Του Σουηδού που έχει κάτι που δεν διαθέτει κανείς άλλος αμυντικός του Ολυμπιακού. Αίσθηση χώρου. Του Μαρέσκα, πολύ περισσότερο γιατί ο Ντουντού δεν υπήρχε στο γήπεδο και γιατί ο Ζίκο είχε την έμπνευση να βάλει δίπλα στον Βραζιλιάνο τον Ντομί, γιατί ήταν, λέει σε καλύτερη κατάσταση. Με το ίδιο σκεπτικό, αν ο Ντομί είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον Μήτρογλου, θα τον δούμε σέντερ φορ;



Μην μπει κανείς στο λούκι να αναζητήσει την ήττα στον Ζίκο. Ο Βραζιλιάνος τεχνικός θα κριθεί όταν η χρονιά είναι δικιά του. Από την αρχή. Με την δικιά του προετοιμασία, τις δικές του μεταγραφές, αν και από τις κινήσεις του Ιανουαρίου αμφιβάλλω αν θα δούμε ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΖΙΚΟ. Δεν μπορούμε, όμως, να μην επισημάνουμε τα αυτονόητα.