Συνέντευξη Στέλιου Βενετίδη στο contra.gr

- Το πρωτάθλημα που αρχίζει στα τέλη Αυγούστου τι καινούργιο μπορεί να φέρει στην ΑΕΛ η οποία είχε πέρυσι μία περίεργη και δύσκολη σεζόν;

«Είναι μία ερώτηση στην οποία δύσκολα μπορεί να απαντήσει κανείς. Το σίγουρο είναι ότι η ομάδα βρίσκεται σε μία φάση ανασυγκρότησης, σε ένα μεταβατικό στάδιο. Το ίδιο συνέβη και πέρυσι. Εκτός των άλλων, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη το ρόστερ, περιμένουμε να γίνουν και άλλες προσθήκες. Στόχος μας πάντως είναι να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε τα τελευταία χρόνια εξαιρουμένης της περσινής περιόδου. Να πρωταγωνιστούμε δηλαδή στη δεύτερη ταχύτητα του πρωταθλήματος. Δεν είναι πολύ εύκολο αυτό και φάνηκε πέρυσι όταν χρειάστηκε να αναθεωρήσουμε τους στόχους μας. Πρέπει πάντως να συνεχίσουμε έτσι ώστε κάποια στιγμή, με τη δυναμική που έχει η ομάδα και την ανέγερση του νέου γηπέδου, να διεκδικήσουμε την είσοδό μας στην κατηγορία των ομάδων που απαρτίζουν την ελίτ του πρωταθλήματος. Η περσινή σεζόν, όπως και να το δει κανείς, ήταν πισωγύρισμα για την ομάδα. Αλλά τα προηγούμενα χρόνια η ΑΕΛ απέδειξε ότι έχει δυναμική κατακτώντας χειροπιαστούς στόχους όπως αυτός του Κυπέλλου ή της εισόδου στους ομίλους του Κυπέλλου UEFA. Όλα αυτά έγιναν με συνδυασμό ουσίας και καλού ποδοσφαίρου. Είναι κάτι που το ποδοσφαιρικό κοινό της Λάρισας το απαιτεί».

- Αρα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ξεκάθαρος αγωνιστικός στόχος της ομάδας είναι η είσοδος στα πλέι οφ και η επιστροφή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

«Δεν μπορείς να το οριοθετήσεις αυτό με ακρίβεια. Μιλάω περισσότερο γενικά για το που πρέπει να βρίσκεται η ΑΕΛ. Πέρυσι φτάσαμε να διεκδικούμε απλώς τη σωτηρία μας. Αλλά ναι, ως σταθερός στόχος αυτής της ομάδας πρέπει να λογίζεται η ευρωπαϊκή έξοδος».

- Αυτή η σεζόν θα είναι έτσι κι αλλιώς ξεχωριστή για την ΑΕΛ αφού η ομάδα θα μπει στο νέο γήπεδο. Για εσάς τους παίκτες τι σημαίνει αυτό;

«Πρόκειται για κάτι σπουδαίο, τόσο για την ομάδα, όσο και το φίλαθλο κόσμο της Λάρισας. Πρώτα από όλα θα φέρει έσοδα στο σύλλογο. Επιπρόσθετα θα ανεβάσει το επίπεδο της ΑΕΛ. Η ομάδα θα μπορεί από εδώ και στο εξής να προσεγγίζει ποδοσφαιριστές μεγαλύτερης αξίας, κακά τα ψέματα ένα ωραίο και σύγχρονο γήπεδο αποτελεί δέλεαρ για κάθε παίκτη, είτε ξένο, είτε Ελληνα. Για τους φιλάθλους το συναίσθημα να παρακολουθούν την αγαπημένη τους ομάδα σε ένα νέο χώρο που προσφέρει όλες τις ανέσεις είναι απλά υπέροχο. Για τους ποδοσφαιριστές τέλος που αγωνίζονται ήδη στην ΑΕΛ, πρόκειται για κάτι ξεχωριστό. Τόσα χρόνια αισθανόμασταν λίγο άβολα στο Αλκαζάρ, ειδικά όσοι από εμάς έχουν αγωνιστεί σε καλύτερα γήπεδα. Πλέον, θα νιώθουμε υπερήφανοι ενώ θα αντλούμε περισσότερη ώθηση από την εξέδρα. Θα είναι ένα γήπεδο σαφώς πιο «καυτό» απ’ ότι είναι το Αλκαζάρ».

- Πέρσι το καλοκαίρι η ΑΕΛ έκανε πολλές μεταγραφές και ξεκίνησε με πολλά όνειρα. Τελικά έφτασε να παλεύει για την αποφυγή του υποβιβασμού. Τι έφταιξε;

«Είναι αλήθεια ότι πέρυσι η ομάδα επιχείρησε μία μεγάλη ανανέωση, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα νέο σύνολο. Είχαμε όμως πολλές ατυχίες κατά τη διάρκεια της σεζόν. Θα έλεγε κανείς ότι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Ο αποκλεισμός από τη Ρεϊκιαβικ στα προκριματικά του Europa League έφερε μία αρνητική διάθεση. Στη συνέχεια ήταν πολύ δύσκολο να αντιστρέψουμε το κλίμα. Δεν υπήρχε ούτε χρόνος, ούτε θετική αύρα. Εν τέλει αποδείχθηκε ότι όλη αυτή η αλλαγή που επιχειρήθηκε δεν απέδωσε. Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε. Τουλάχιστον στο τέλος δείξαμε χαρακτήρα και καταφέραμε να σώσουμε τη χρονιά».

- Βοήθησε η αλλαγή προπονητή μεσούσης της περιόδου;

«Όλα έπαιξαν το ρόλο τους. Η αλλαγή του προπονητή, η συμπαράσταση του κόσμου, η ευθιξία των παικτών, η εμπειρία μας, η βαριά φανέλα της ομάδας».

ΣυνI­ντευξη ΣτI­λιου ΒενετI?δη στο contra.gr

ΑνI­βηκε απI? Contragr. - ΠερισσI?τερα επαγγελματικI¬, αθλητικI¬ και εκπαιδευτικI¬ βI?ντεο.

- Όταν το καλοκαίρι του 2006 υπέγραφες στην ΑΕΛ, περίμενες ότι τέσσερα καλοκαίρια αργότερα θα ήσουν ακόμα μέλος της ομάδας;

«Όχι, δεν το περίμενα. Δεν μπορούσα ποτέ να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ την κατάστασή μου τέσσερα χρόνια μετά. Τα πράγματα στο ποδόσφαιρο είναι τόσο εύθραστα που δεν μπορείς να κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια. Ο ποδοσφαιριστής αισθάνεται ανασφάλεια ακόμα και όταν το συμβόλαιό του βρίσκεται σε ισχύ. Εγώ το 2006 βρισκόμουν σε μία πολύ περίεργη φάση της καριέρας μου, συμπλήρωνα 1 ½ χρόνο εκτός δράσης λόγω τραυματισμού. Το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη την εποχή ήταν το πώς θα καταφέρω να επανέλθω στο υψηλό επίπεδο. Τελικά φτάσαμε στο 2010 και είμαι ακόμα εδώ».

- Το συμβόλαιό σου με την ΑΕΛ λήγει τον Ιούνιο του 2011. Εχεις σκεφτεί τι θα κάνεις μετά;

«Πολύ δύσκολη ερώτηση. Θα σου έλεγα ότι είναι νωρίς ακόμα. Η απόφασή μου θα εξαρτηθεί από την κατάσταση στην οποία θα βρεθώ φέτος αλλά και από την κατάσταση στην οποία θα βρεθεί η ομάδα. Προς το παρόν σκέφτομαι τη σεζόν που έχουμε μπροστά μας. Ολοι βέβαια κάποια στιγμή θα σταματήσουμε, σε ένα, σε δύο, σε τρία χρόνια, κανείς δεν ξέρει. Είναι σαν να ρωτάς έναν υπερήλικα πότε θα πεθάνει. Ε, κάποια στιγμή θα πεθάνει. Στο ποδόσφαιρο είναι ουτοπικό να σκέφτεσαι τι θα συμβεί σε ένα ή σε δύο χρόνια. Eτσι και αλλιώς με τα προβλήματα που έχω στο γόνατο, για μένα προέχει το τώρα, αυτή η σεζόν δηλαδή».

- Τον εαυτό σου τον φαντάζεσαι με κοστούμι ως τεχνικό διευθυντή ή στην άκρη του πάγκου ως προπονητή;

«Δεν το σκέφτομαι καθόλου, να σου πω την αλήθεια. Φαντάζομαι τον εαυτό μου όπως είναι τώρα, με σορτσάκι και ποδοσφαιρικά παπούτσια. Δεν θα πω ποτέ ότι πρέπει να μείνω στο χώρο οπωσδήποτε. Αν πρόκειται για κάτι που μου αρέσει και που ταιριάζει με το χαρακτήρα μου, τότε ναι θα το κάνω. Κανείς όμως δεν ξέρει που θα τον οδηγήσουν οι ανάγκες και οι εξελίξεις. Είναι πάντως δύσκολο για έναν ποδοσφαιριστή να αφήσει το χώρο και να πάει κάπου όπου τα πράγματα θα είναι τελείως διαφορετικά, σε άλλο χώρο για τον οποίο δεν θα έχει και τις κατάλληλες υποδομές. Εκτός και αν μπει στη λογική να ξεκινήσει από το μηδέν».

- Το διάστημα της απουσίας σου από τους αγωνιστικούς χώρους λόγω του τραυματισμού σου στο γόνατο (σ.σ. από τον Ιανουάριο του 2005, έως τον Οκτώβριο του 2006) πως το βίωσες;

«Ηταν μία δύσκολη κατάσταση. Ξαφνικά χρειάστηκε να μπω στο χειρουργείο για να εγχειριστώ στο χιαστό. Νόμιζα ότι το διάστημα της απουσίας μου θα ήταν πολύ μικρότερο. Όμως παρουσιάστηκαν επιπλοκές και χρειάστηκε να εγχειριστώ ξανά στο ίδιο γόνατο τον Οκτώβριο του 2005. Στη συνέχεια κρίθηκε σκόπιμο να μεταβώ στο Βέλγιο για να καταφέρω να βρω την οριστική λύση στο πρόβλημα. Ως γνωστόν, τη σεζόν 2005-2006 δεν αγωνίστηκα καθόλου. Στην ΑΕΛ κατέληξε το Σεπτέμβρη του 2006. Δεν σου κρύβω ότι σε όλο αυτό το διάστημα υπήρχε αβεβαιότητα για το αν θα καταφέρω να επιστρέψω στο υψηλό επίπεδο».

- Σου πέρασε τότε από το μυαλό η σκέψη να σταματήσεις το ποδόσφαιρο;

«Όχι, σε καμία περίπτωση. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να ανταποκριθεί σωστά στην αγωγή το γόνατό μου έτσι ώστε να αντέξει την πίεση που πάντα υπάρχει στο υψηλό επίπεδο. Μετά από μία τόσο μεγάλη αποχή, είναι πολύ δύσκολο να επαναφέρεις τον οργανισμό σου στα παλιά στάνταρντ. Η θεραπεία στο Βέλγιο με βοήθησε πάρα πολύ, ευτυχώς. Επαιξε φυσικά σπουδαίο ρόλο και η συμπαράσταση των δικών μου ανθρώπων. Μου έδωσαν το χρόνο και την ηρεμία που χρειαζόμουν. Η περιπέτεια του τραυματισμού με άλλαξε πολύ και ως άνθρωπο καθώς τελείωσαν οι βεβαιότητες που είχα. Κατάλαβα ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αν καταφέρει κανείς και ξεπεράσει μία τέτοια κατάσταση, γίνεται πιο συνειδητοποιημένος και βλέπει τα πράγματα με άλλο μάτι. Αν πρόκειται για ποδοσφαιριστή, απολαμβάνει στη συνέχεια περισσότερο το παιχνίδι. Εγώ ας πούμε αντιμετωπίζω πιο ώριμα κάποιες καταστάσεις, δεν μ’ αγγίζουν πλέον οι σκληρές κριτικές, ζω για το παρόν και όχι για το μέλλον. Κάνω προπόνηση και λέω από μέσα μου: «είσαι υγιής και γυμνάζεσαι». Τα τελευταία χρόνια της καριέρας μου γενικά είναι πολύ καλύτερα από τα πρώτα».

ΣυνI­ντευξη ΣτI­λιου ΒενετI?δη στο contra.gr

ΑνI­βηκε απI? Contragr. - ΔεI?τε κι I¬λλα αθλητικI¬ και extreme sports video.

- Το καλοκαίρι του 2006, πριν υπογράψεις στην ΑΕΛ, βρέθηκες ένα βήμα πριν από τη μεταγραφή σου στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην Τρεβίζο...

«Ναι, είναι αλήθεια αυτό. Ηταν δύσκολο όμως να γίνει η μεταγραφή γιατί όλοι γνώριζαν το πρόβλημά μου. Για να υπογράψω λοιπόν έπρεπε να δοκιμαστώ. Δεν μπορούσαν να με εμπιστευτούν εύκολα μετά από όλα όσα είχα περάσει. Εν τω μεταξύ εκείνο τον καιρό η Τρεβίζο είχε πολλά προβλήματα με το ρόστερ της και εν τέλει αυτή η μεταγραφή δεν έγινε ποτέ. Στη συνέχεια με εμπιστεύτηκε η ΑΕΛ και αν κρίνουμε από την εξέλιξη που είχαν τα πράγματα, το ότι δεν μεταγράφηκα στην Τρεβίζο ήταν καλύτερο για μένα».

- Το γεγονός ότι δεν έπαιξες στο εξωτερικό, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους σου, σου έχει αφήσει κάποιο κενό;

«Θα ήθελα να παίξω στο εξωτερικό, ναι. Να βρεθώ σε ένα καλύτερο πρωτάθλημα έτσι ώστε να αποκομίσω εμπειρίες, παραστάσεις και νοοτροπίες διαφορετικές. Ετυχε όμως να μην καταφέρω».

- Τα πρώτα σου χρόνια στην ΑΕΛ ήταν λίγο περίεργα, με την έννοια ότι ο κόσμος ήταν επιφυλακτικός μαζί σου…

«Λογικό θα το χαρακτήριζα αυτό. Όταν έρχεσαι στην ομάδα σου ένας ποδοσφαιριστής που έχει να αγωνιστεί 20 μήνες και που προέρχεται από ένα σωματείο με το οποίο είσαι σε κόντρα είναι λογικό να υπάρχει αυτή η επιφυλακτικότητα. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν παράξενο. Εχτισα σιγά-σιγά την σχέση με τον κόσμο μέσα στον αγωνιστικό χώρο χωρίς δεύτερες σκέψεις και η επιφυλακτικότητα έπαψε να υφίσταται. Αυτή η σχέση που δημιούργησα με τον κόσμο της Λάρισας δεν μπορεί να χαθεί επειδή είναι πολύ αληθινή. Ποτέ δεν θέλησα να προβάλλω τον εαυτό μου, ούτε «διαφήμισα» το γεγονός ότι η μητέρα μου κατάγεται από τη Λάρισα».

- Στις υπόλοιπες ομάδες που αγωνίστηκες, στην Ξάνθη, στον ΠΑΟΚ, στον Ολυμπιακό, είχες δημιουργήσει τέτοιου είδους σχέσεις;

«Θα έλεγα ότι σ’ αυτές τις ομάδες οι σχέσεις μου ήταν ουδέτερες. Καλές μεν, αλλά όχι τόσο δυνατές όπως αυτή που δημιούργησα στη Λάρισα. Ευχαριστημένος είμαι όμως, δεν έχω παράπονο από κανέναν».

- Η κατάκτηση του Euro 2004 με την Εθνική ομάδα σε άλλαξε ως άνθρωπο του ποδοσφαίρου;

«Δεν νομίζω ότι με άλλαξε. Βέβαια, φέρνοντας όλα εκείνα τα γεγονότα ξανά στο μυαλό, μου φαίνεται απίστευτο αυτό που καταφέραμε στην Πορτογαλία. Ειδικά όταν φτάνει η ώρα των τελικών των μεγάλων διοργανώσεων, συνειδητοποιώ ακόμη περισσότερο τι κάναμε το 2004. Αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολο είναι για μία χώρα όπως η Ελλάδα να κατακτήσει το Euro».

- Στο ποδόσφαιρό μας νιώθεις ότι άλλαξε κάτι προς το καλύτερο από τότε;

«Δεν ήταν εύκολο να αλλάξει κάτι. Περίμενα, ας πούμε, ότι ο Ελληνας ποδοσφαιριστής θα προβληθεί περισσότερο στην Ευρώπη, κάτι που δεν έγινε. Σ’ αυτό βέβαια φταίμε και εμείς οι ποδοσφαιριστές. Θα έπρεπε να είμαστε πιο απαιτητικοί από τους εαυτούς μας. Κατά τα άλλα, η νοοτροπία στο ποδόσφαιρό μας είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει ριζικά μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ετσι και αλλιώς το ποδόσφαιρο είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας μας. Δεν μπορεί να είναι όαση σε μία έρημο».

ΣυνI­ντευξη ΣτI­λιου ΒενετI?δη στο contra.gr

ΑνI­βηκε απI? Contragr. - ΠερισσI?τερα επαγγελματικI¬, αθλητικI¬ και εκπαιδευτικI¬ βI?ντεο.

- Τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα αντιμετωπίζει το μεγάλο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης. Εσύ από την πλευρά σου πως το αντιλαμβάνεσαι αυτό; Νιώθεις ας πούμε τυχερός που είσαι ποδοσφαιριστής με αποδοχές πολύ μεγαλύτερες του μέσου όρου;

«Ναι, νιώθω προνομιούχος. Όχι τώρα, χρόνια αισθάνομαι έτσι. Διότι κατάφερα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα. Κάθε μέρα αισθάνομαι προνομιούχος γι’ αυτό».

- Παρ' όλ' αυτά αφουγκράζεσαι την αγωνία των γύρω σου για την επιβίωση.

«Φυσικά, και ελπίζω να αλλάξουν σύντομα τα πράγματα προς το καλύτερο. Ζω στην καθημερινότητα και όχι κλεισμένος σε μία γυάλα. Όταν βλέπεις ανθρώπους του περιβάλλοντός σου να αντιμετωπίζουν πρόβλημα, τότε διαπιστώνεις ότι η κατάσταση είναι πράγματι δύσκολη. Συμμερίζεσαι το πρόβλημα του άλλου. Πρόβλημα πάντως υπάρχει και για τους περισσότερους συναδέλφους μας. Να μην βλέπουμε μόνο το ποδόσφαιρο των λίγων. Οι ευκατάστατοι ποδοσφαιριστές δεν ξεπερνούν τους 50-60. Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοί μας που έχουν πρόβλημα επιβίωσης. Μην ξεχνάμε επίσης ότι καταργήθηκε και η αυτοτελής φορολόγηση, ένα μείζον ζήτημα για μας. Αρα και στο χώρο μας υπάρχει κρίση. Ο ΠΣΑΠ, με τη νέα διοίκησή του, ελπίζω να βοηθήσει πιο ενεργά τον Ελληνα ποδοσφαιριστή».

- Μετά από 18 χρόνια επαγγελματικής καριέρας θεωρείς ότι άξιζαν τον κόπο οι θυσίες που έκανες για να φτάσεις μέχρι εδώ;

«Αν αγαπάς κάτι, το κάνεις ανεξάρτητα από το κόστος. Σκεφτείτε ότι οργανωμένο ποδόσφαιρο παίζουν και παιδιά που δεν αμείβονται καλά ή δεν αμείβονται καθόλου. Το να βρεθείς σε ένα ξενοδοχείο κλεισμένος και να σου επιβάλλουν κάποια πράγματα, είναι μέρος της δουλειάς, πρέπει να το αποδεχθείς. Οσο μεγαλώνεις, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα, μπαίνει και ο παράγοντας οικογένεια στην εξίσωση, αλλά και πάλι αποδέχεσαι αυτά που σου επιβάλλουν γιατί αγαπάς αυτό που κάνεις. Δεν είναι δα και μεγάλο το διάστημα που είμαστε εκτός σπιτιού, μην είμαστε και αγνώμονες. Κάνουμε αυτό που μας αρέσει και αυτό μετράει πάνω από όλα».