Από το ζενίθ στο ναδίρ

Η επιθετική γραμμή της Γιουβέντους ήταν ανάλογη του... ονόματός της, vecchia (=γηραιά). Βιάλι, Ραβανέλι και Μπάτζιο είχαν αποχωρήσει κι έτσι ο Ντελ Πιέρο, ο οποίος συμπλήρωνε το καρέ εκείνο της επιτυχίας, ανέλαβε να ηγηθεί της νέας προσπάθειας. Στο πλευρό του, ο Ζινεντίν Ζιντάν και ο Φίλιπο Ιντζάγκι, δύο ποδοσφαιριστές που έγραψαν τη δική τους ιστορία στο ποδοσφαιρικό στερέωμα της σύγχρονης εποχής.

Τη σεζόν 1997-1998 ανακηρύχθηκε κορυφαίος Ιταλός ποδοσφαιριστής και ήταν υποψήφιος για τη "Χρυσή Μπάλα" (μία διάκριση που δεν έχει κερδίσει ποτέ) για πρώτη φορά στην καριέρα του.

Στιγμές...

 

* Η πετυχημένη Γιουβέντους αυτής της περιόδου βρέθηκε στο στόχαστρο των Αρχών με κατηγόριες περί ντόπινγκ. Αν και η χρήση ουσιών (κρεατίνη) αποδείχθηκε εκ των υστέρων, το όνομα του Ντελ Πιέρο που είχε εμπλακεί τότε, έμεινε άσπιλο, αφού τα όσα του καταμαρτυρούνταν έμειναν στο επίπεδο των φημών.

 

* Η συμμετοχή του στην αποστολή της εθνικής Ιταλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 ήρθε σε ευθεία αντιπαράθεση με τους φανατικούς οπαδούς του Μπάτζιο, αφού υπήρχε θέση μόνο για έναν. Η απάντηση στο δίλημμα Ντελ Πιέρο-Μπάτζιο ήρθε με γνώμονα τα νιάτα και ο "Μεγαλέξανδρος" προτιμήθηκε σε κάθε περίπτωση από τον "μικρό Βούδα".

 

* Το επόμενο δίλημμα που απασχόλησε την Ιταλία, με αρχή το Euro 2000, ήταν αυτό που αφορούσε τον Ντελ Πιέρο και τον Φραντσέσκο Τότι. Τα... νιάτα, πλέον ήταν προνόμιο του αρχηγού της Ρόμα, ο οποίος υπερίσχυσε σε ορισμένες στιγμές του capitano της Γιουβέντους, χωρίς ποτέ να βρεθεί φόρμουλα που θα συνδύαζε με επιτυχία το ταλέντο των δύο στην ίδια ενδεκάδα.

Η χρόνια πάλη του με τους τραυματισμούς, όμως, τον βρήκε στην πλευρά του ηττημένου. Από την Πάντοβα ακόμα, ο Ντελ Πιέρο ήταν επιρρεπής σε δυσάρεστες καταστάσεις. Ο πρώτος μεγάλος τραυματισμός του στέρησε την παρουσία του με την εθνική Ιταλίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αγγλίας το 1996. Τότε αγωνίστηκε μόλις ένα ημίχρονο σε ολόκληρη τη διοργάνωση.

Τη σεζόν 1998-1999 τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα, αφού κατάφερε να αγωνιστεί μόλις σε οκτώ παιχνίδια. Όλα συνέβησαν μία ημέρα πριν από τον εορτασμό των 24ων γενεθλίων του, τον Νοέμβριο του 1998, όταν σε παιχνίδι πρωταθλήματος κόντρα στην Ουντινέζε (2-2), χτύπησε στο γόνατό του και έμεινε εκτός δράσης μέχρι το τέλος της σεζόν. Ως εκ τούτου, η Γιουβέντους τερμάτισε έκτη.

Τον Ιούνιο του 1999, όμως, ένα πενταετές συμβόλαιο τον "αναστύλωσε", τουλάχιστον οικονομικά. Πέντε εκατομμύρια ευρώ ετησίως δεν είναι και μικρό ποσό. Ωστόσο, στο αγωνιστικό κομμάτι, τα κατάλοιπα του τραυματισμού ήταν ορατά. Υποτονικός στις κινήσεις του, ο φόβος για νέο πλήγμα ήταν πάντα στο μυαλό του. Οργανικά δεν ήταν δυνατό να επιστρέψει στην πρότερη κατάσταση, ενώ ούτε η απόδοσή του ήταν ίδια.

Σκόραρε 15 φορές εκείνη τη σεζόν, αλλά οι οκτώ ήταν με πέναλτι. Οι κινήσεις του θύμιζαν περισσότερο μέσο παρά επιθετικό, οι πάσες-ασίστ πάρα πολλές, ενώ οι τελικές προσπάθειες μειώθηκαν αισθητά. Μάλιστα, αυτή η "απαγκίστρωση" από το "φονικό" ένστικτο του κυνηγού του κόστισε, αφού οι ευκαιρίες που έχασε στον τελικό του Euro 2000 κόντρα στη Γαλλία τον έχρισαν (οποία ειρωνεία) διάδοχο του... Μπάτζιο, στον κατάλογο των μοιραίων ποδοσφαιριστών της "σκουάντρα ατζούρα".

Το αφιέρωμα του Contra.gr στον Αλεσάντρο ντελ Πιέρο

Il Grande Alessandro della Vecchia Signora
Κεφάλαιο 1ο: Ένα αστέρι λάμπει
Κεφάλαιο 2ο: Η θεμελίωση της επιτυχίας
Κεφάλαιο 3ο: Η καθιέρωση
Κεφάλαιο 4ο: Από το ζενίθ στο ναδίρ
Κεφάλαιο 5ο: Και ξανά προς τη δόξα...
Κεφάλαιο 6ο: Η καρτέλα του Ντελ Πιέρο
 

Πρώτη Σελίδα