Αλφρέντο ντι Στέφανο: Ο άνθρωπος που "γιγάντωσε" τη Ρεάλ

Σαν σήμερα, στις 7 Ιουλίου του 2014, ο Αλφρέντο ντι Στέφανο άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 88 ετών. Το Contra.gr παρουσιάζει την πορεία του ανθρώπου που συνέβαλε τα μέγιστα για να γίνει η Ρεάλ Μαδρίτης η κορυφαία ομάδα της Ισπανίας και της Ευρώπης. Διαβάστε άγνωστες πτυχές της ζωής του θρυλικού άσου.

"Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Παίρνει την μπάλα από τον τερματοφύλακα, λέει στα μπακ τι να κάνουν, είναι σε θέση να πάρει την μπάλα όπου κι αν βρίσκεται... Μπορείς να δεις την επιρροή του σε όλα συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο. Δεν είχα ξαναδεί τόσο ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή. Είναι σαν να έχει δημιουργήσει το δικό του κέντρο αποφάσεων κατά τη διάρκεια του ματς. Ο συνδυασμός των αρετών του είναι μαγευτικός".

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στο θρυλικό Σερ Μπόμπι Τσάρλτον, ο οποίος παρακολουθώντας από τις εξέδρες του "Σαντιάγκο Μπερναμπέου" τον πρώτο ημιτελικό μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για το Κύπελλο Πρωταθλητριών (11/4/1957), τα έχασε με τα κατορθώματά του.

 

Τα πρώτα βήματα

Ο Αλφρέντο ντι Στέφανο γεννήθηκε στο Μπαράκας του Μπουένος Άιρες στις 4 Ιουλίου 1926. Ο παππούς του Μικέλε είχε μεταναστεύσει από το Κάπρι της Ιταλίας το 19ο αιώνα, ενώ ο συνονόματος πατέρας του παντρεύτηκε την Εουλάλια Λαουλέ Χίλμοντ, που είχε γαλλική και ιρλανδική καταγωγή.

Η σκληρή καθημερινή εργασία στη φάρμα, όπου κατοικούσε, όπλισε το μικρό με εκπληκτική αντοχή στην κούραση κι αυτό δεν άργησε να φανεί, όταν αποφάσισε να γίνει ποδοσφαιριστής. Σε ηλικία 12 ετών εντάχθηκε στην Λος Καρντάγιες, την οποία και οδήγησε στην κατάκτηση του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της χώρας.

Η Ρίβερ Πλέιτ δεν άργησε να αντιληφθεί το ταλέντο του νεαρού ξανθομάλλη, που ήδη ξεχώριζε για την απαράμιλλη αντοχή, την ευφυΐα και την ικανότητά του να αγωνίζεται σε όλες τις θέσεις του γηπέδου. Ως εκ τούτου, σε ηλικία 16 ετών, ο Ντι Στέφανο προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα των "εκατομμυριούχων", αλλά η συνύπαρξη με τους Αντόλφο Πεντερνέρα και Άνχελ Λαμπρούνα είχε ως αποτέλεσμα να παραχωρηθεί δανεικός στην Ουρακάν για να αποκομίσει εμπειρίες.

Μετά την πώληση του θρυλικού Πεντερνέρα στην Ατλάντα, ο Ντι Στέφανο επέστρεψε για να ηγηθεί της "La Máquina" (μετ. "Η Μηχανή"), όπως ήταν το προσωνύμιο της Ρίβερ Πλέιτ τη δεκαετία του 1940. Στην πρώτη του σεζόν, μάλιστα, έβαλε 27 γκολ και σε ηλικία 21 ετών οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο. Ήταν η περίοδος που κλήθηκε στην εθνική Αργεντινής και που απέκτησε το παρατσούκλι "la saeta rubia", δηλαδή "ξανθιά σαΐτα", εξαιτίας του χρώματος των μαλλιών του και, βέβαια, της τρομερής επιτάχυνσής του.

Ο Ντι Στέφανο με τα χρώματα της εθνικής Αργεντινής

Την ίδια χρονιά (1947) ο Ντι Στέφανο ταξίδεψε ως αναπληρωματικός με την εθνική για το Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα (σ.σ. προπομπός του Copa América) του Εκουαδόρ. Στο πρώτο ματς, εκείνο με την Βολιβία, ο Ρενέ Ποντόνι τραυματίστηκε κι ο ήρωάς μας δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, σημειώνοντας ένα από τα επτά γκολ της ομάδας του (7-0). Στην πορεία έβαλε άλλα πέντε γκολ σε ισάριθμες αναμετρήσεις και κατέλαβε τη δεύτερη θέση των σκόρερ πίσω από τον Ουρουγουανό Νικολάς Φαλέρο, ενώ η Αργεντινή κατέκτησε το κύπελλο. Ποιος να πίστευε μετά το τέλος της διοργάνωσης ότι ο Ντι Στέφανο θα φορούσε μόλις μία φορά ακόμα τη φανέλα της "αλμπισελέστε";

Ο διεθνής επιθετικός πρόλαβε να γνωρίσει σπουδαίες διακρίσεις με τον πιο επιτυχημένο σύλλογο της Αργεντινής, προτού μετακομίσει στην Μιγιονάριος της Κολομβίας, με τη φανέλα της οποίας έβαλε 267 γκολ και πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα από το 1949 μέχρι το 1953. Αγωνίστηκε, μάλιστα, και σε τέσσερις αναμετρήσεις με την εθνική Κολομβίας, οι οποίες δεν είναι αναγνωρισμένες από την FIFA.

1951: Με τους συμπαίκτες του στη Μιγιοναρίος (Ρόσι, Πεντουνέρα, Κότσι και Μπάες)

Η αρπαγή Ντι Στέφανο από την Ρεάλ

Το 1947 η Futbolistas Argentinos Agremiados, η Ένωση Αργεντινών Ποδοσφαιριστών, προχώρησε σε απεργιακές κινητοποιήσεις και το πρωτάθλημα διακόπτεται. Η στάση της Ένωσης είναι άτεγκτη και αποφασίζεται να μην αρχίσει ξανά η αγωνιστική δράση μέχρι τον Μάιο του 1949. Οι σχέσεις του Ντι Στέφανο με τη Ρίβερ Πλέιτ καταρρέουν και αποφασίζει να φύγει για την Κολομβία και συγκεκριμένα τη Μιγιονάριος. Εκεί, μαζί με άλλους αστέρες της εποχής όπως ο Πεντερνέρα, ο Νέστορ Ρόσι και ο Ραούλ Πίνι, δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο που θα κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα και θα ονομαστεί "μπλε μπαλέτο". Οι συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργούσε η λίγκα στην Κολομβία, όμως, ήταν ιδιαίτερες…

Τα μέλη της DIMAYOR, της εγχώριας λίγκας, είχαν αποσχιστεί από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία και είχαν δημιουργήσει μία δική τους Ένωση, η οποία υπέγραφε ποδοσφαιριστές για πολύ υψηλά ποσά, από όλη την αμερικανική ήπειρο. Ένας εξ αυτών ήταν κι ο Ντι Στέφανο. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία δεν αναγνώριζε τους συλλόγους που είχαν προσαρτηθεί στο "άρμα" της Ένωσης και οι υπόλοιποι σύλλογοι διαμαρτυρήθηκαν επίσημα για αθέμιτο ανταγωνισμό. Η ομοσπονδία απευθύνθηκε στην FIFA, η οποία δια μέσω του εκτελεστικού αντιπροσώπου της, Οτορίνο Μπαράσι, πέτυχε συμφωνία στο κογκρέσο της Νότιας Αμερικής στο Περού το 1951.

Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές ήρθαν σε συμφωνία η οποία έμεινε γνωστή ως "El Pacto de Lima". Σύμφωνα με αυτήν, η FIFA θα αναγνώριζε τα δικαιώματα των συλλόγων ως προς τους παίκτες που απέκτησαν μέχρι τις 15 Οκτωβρίου, με προοπτική επέκτασης μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου. Έκτοτε, οι ποδοσφαιριστές θα έπρεπε να επιστρέψουν στις προηγούμενες ομάδες τους. Στην περίπτωση του Ντι Στέφανο, θα ανήκε στη Μιγιονάριος μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 1954 και από 1η Ιανουαρίου θα επέστρεφε στη Ρίβερ Πλέιτ.

 

Η ποδοσφαιρική παράσταση του Ντι Στέφανο

Τον Μάρτιο του 1952, η Ρεάλ Μαδρίτης γιόρταζε τα 50 χρόνια ζωής και διοργάνωσε ένα μίνι τουρνουά στο γήπεδό της, το "Τσαμαρτίν", με τη συμμετοχή και της Μιγιονάριος. Στο πρώτο παιχνίδι των Κολομβιανών, κόντρα στη σουηδική Νόρσεπινγκ, ο Ντι Στέφανο σκόραρε δις και η αναμέτρηση έληξε ισόπαλη 2-2. Το παιχνίδι παρακολούθησε ιδίοις όμμασι τόσο ο πρόεδρος της Ρεάλ, Σαντιάγο Μπερναμπέου, όσο και ο εκτελεστικός διευθυντής του συλλόγου, Ραϊμούντο Σαπόρτα. Με τη Ρεάλ να μετρά 19 χρόνια δίχως πρωτάθλημα, ένας παίκτης που έκανε τη διαφορά θα μπορούσε να πρωτοστατήσει στην "επανάσταση" που προετοίμαζαν οι δυο τους. Το εάν ο Ντι Στέφανο ήταν ο εκλεκτός, αποδείχθηκε στο επόμενο ματς, με τη Μιγιονάριος να αντιμετωπίζει τους εορτάζοντες και να τους νικάει με 4-2. Ο Ντι Στέφανο σκοράρει δις…

Για… κακή τύχη των Μαδριλένων, στις εξέδρες βρέθηκαν άνθρωποι αρκετών ομάδων. Μία εξ αυτών η Μπαρτσελόνα, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν στο απόγειο με τον Λάσλο Κουμπάλα να την καθοδηγεί από επιτυχία σε επιτυχία, έχοντας κατακτήσει το κύπελλο το 1951 και αργότερα το νταμπλ το 1952. Η παλιά δόξα της, πρώην αρχισκάουτ και νυν γενικός γραμματέας, Πέπε Σαμιτιέρ, αντικρίζοντας από τις εξέδρες του "Τσαμαρτίν" τον βραχύσωμο Αργεντινό να "χορεύει" τις αντίπαλες άμυνες, αντιλήφθηκε αμέσως ότι ήταν ο ποδοσφαιριστής εκείνος που μαζί με τον Κουμπάλα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μία αυτοκρατορία.

Η Μιγιονάριος επέστρεψε στην Κολομβία, όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1952, ωστόσο οι χαμηλές προσελεύσεις στα γήπεδα της χώρας καθιστούσε δύσκολη την εξόφληση των μισθών. Τα οικονομικά προβλήματα των συλλόγων άρχισαν να μεταφέρονται στις τσέπες των ποδοσφαιριστών και τα Χριστούγεννα του 1952, επ’ ευκαιρίας ενός ταξιδιού στη Χιλή, ο Ντι Στέφανο αποφασίζει να μην επιστρέψει στην Μπογκοτά. Πηγαίνει στο Μπουένος Αϊρες, όπου εκφράζει την επιθυμία του να γυρίσει στη Ρίβερ Πλέιτ.

Η εξέγερση του Ντι Στέφανο δημιούργησε μείζον θέμα στη Μιγιονάριος, αφού ο παίκτης είχε εισπράξει προκαταβολή του μισθού του, ύψους 4.000 δολαρίων. Ο σύλλογος ενημέρωσε την FIFA για την κατάσταση και η παγκόσμια ομοσπονδία με τη σειρά της ενημέρωσε τις κατά τόπους ποδοσφαιρικές ομοσπονδίας να μην εκδώσουν δελτίο στον ποδοσφαιριστή σε περίπτωση που κάποια ομάδα τον εντάξει στο δυναμικό της.

 

Η... αυτοκτονική ανάμιξη της Μπαρτσελόνα

Στις αρχές του 1953 διαγνώστηκε πρόβλημα στους πνεύμονες του Κουμπάλα και οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι για την καριέρα του. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στους ανθρώπους της Μπαρτσελόνα, βλέποντας το εξαιρετικό σύνολο να χάνει τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη του, εντός κι εκτός αγωνιστικού χώρου. Η αντικατάστασή του έπρεπε να γίνει άμεσα και με ένα κατάλληλο πρόσωπο.

Το όνομα του Ντι Στέφανο επανέρχεται στο προσκήνιο. Ο τότε πρόεδρος των Καταλανών, Ενρίκε Μαρτί, έδωσε εντολή στον Καταλανό δικηγόρο και ειδικό στο εμπορικό δίκαιο Ραμόν Τρίας Φάργας, να διαπραγματευτεί τη μεταγραφή με τη Ρίβερ Πλέιτ. Ο Φάργας γνώριζε καλά τη Νότια Αμερική, ως γιος γιατρού που εξορίστηκε εκεί μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Υπάρχουν πληροφορίες, μάλιστα, ότι ο πατέρας του ήταν μέτοχος της Μιγιονάριος εκείνη την περίοδο. Η συμφωνία με τους "εκατομμυριούχους" επετεύχθη τηλεφωνικά, με την Μπαρτσελόνα να πρέπει να καταβάλει 4.000.000 πεσέτες για να αποκτήσει τα δικαιώματα του ποδοσφαιριστή την 1η Ιανουαρίου του 1955. Ο Φάργας, μάλιστα, ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση της Μαδρίτης είχε τοποθετήσει κοριούς στο τηλέφωνο από το οποίο γίνονταν οι διαπραγματεύσεις, μαθαίνοντας με ακρίβεια όλες τις λεπτομέρειες. Όπως και να έχει, η Ρίβερ συμφώνησε, με την προϋπόθεση η Μπαρτσελόνα να έρθει σε συμφωνία και με τη Μιγιονάριος.

Σε αυτό το σημείο, ο Μαρτί δίνει εντολή στον Σαμιτιέρ να ταξιδέψει στην Κολομβία, ώστε να ολοκληρώσει τη μεταγραφή. Ο Σαμιτιέρ, ο οποίος σύμφωνα με τις φήμες της εποχής είχε ασπαστεί ανοιχτά δεξιές πεποιθήσεις και ανήκε στους Φρανκιστές, κάλεσε για να επιταχύνει τις διαπραγματεύσεις έναν Κολομβιανό φίλο του, με καταλανικές ρίζες, τον Τζουάν Μπουσκέτς. Ο Μπουσκέτς ανήκε στη διοίκηση της αντιπάλου της Μιγιονάριος, Σάντα Φε, και ουσιαστικά αποτέλεσε εμπόδιο στις διαπραγματεύσεις. Το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων πλούσιο, με τον Μπουσκέτς να φέρεται πως έδωσε τελεσίγραφο στους ανθρώπους της Μιγιονάριος να αποδεχθούν μία πολύ χαμηλή προσφορά. Μάλιστα ένα σενάριο θέλει τον Μπουσκέτς να έχει οργανώσει την "εξέγερση" του ντι Στέφανο, ως μέσο πίεσης ώστε η Μιγιονάριος να αποφασίσει να πουλήσει τον παίκτη στον πρώτο ενδιαφερόμενο.

 

Οι δύο πλευρές δεν τα βρήκαν, με τον Φάργας να κατηγορεί ευθέως αργότερα τον πρόεδρο της Μπαρτσελόνα. Σε δηλώσεις του σε διάφορα ΜΜΕ υποστήριζε ότι είχε την άδεια να "χτυπήσει" τον παίκτη σε οποιαδήποτε τιμή μέχρι τις 20.000 δολάρια, ωστόσο ο Μαρτί, όταν άρχισαν οι διαπραγματεύσεις, δέχθηκε να προσφέρει μόλις 10.000 δολάρια συν τα χρήματα που όφειλε ο παίκτης στην ομάδα. Η Μιγιονάριος, από την πλευρά της, ζητούσε 27.000 δολάρια για να παραχωρήσει τα δικαιώματα του παίκτη εκείνη την περίοδο.

Όπως αναφέρει στο βιβλίο "Morbo" ο Άγγλος δημοσιογράφος Φιλ Μπολ, ο Φάργας άφησε υπόνοιες ότι ο Μαρτί λειτουργούσε για την κυβέρνηση, υπό τις εντολές (ή απειλές) να διατηρήσει το εχθρικό κλίμα στις διαπραγματεύσεις των δύο ομάδων, ώστε η μεταγραφή να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Γι’ αυτόν τον λόγο έστειλε τον Σαμιτιέρ να "κλείσει" τον παίκτη, με τον δεύτερο σκόρερ στην ιστορία των "μπλαουγκράνα" να θεωρείται "διπλός πράκτορας" της εποχής. Η θεωρία συνωμοσίας αναφέρει επειδή ακριβώς έπαιξε κομβικό ρόλο στο που θα καταλήξει ο Κουμπάλα πριν μερικά χρόνια και βλέποντας τι είχε πετύχει ο Ούγγρος ήθελε να "ισοφαρίσει" με το να αποτρέψει την απόκτηση και του Ντι Στέφανο, στέλνοντάς τον τελικά στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Η κατάσταση είχε περιέλθει σε τέλμα και ο Ντι Στέφανο αποφασίσει να κάνει τη δική του κίνηση. Στις 13 Μαΐου του 1953 παίρνει την οικογένειά του και πηγαίνει στη Βαρκελώνη. Εκεί δίνει τρία φιλικά παιχνίδια με τη φανέλα των Καταλανών. Σε ένα εξ αυτών, λίγο πριν την αρχή της σεζόν 1953-1954, στο πλευρό του Κουμπάλα ο οποίος είχε επανέλθει δριμύτερος ξεπερνώντας το πρόβλημα υγείας, οδηγεί τους "μπλαουγκράνα" στη νίκη 6-2 κόντρα στη Βάσκο ντα Γκάμα, δίνοντας μια γεύση για το τι θα ακολουθήσει.

Η Μπαρτσελόνα, ως νταμπλούχος Ισπανίας, προσκαλείται να συμμετάσχει στο "Pequena Copa del Mundo" στο Καράκας, ένα τουρνουά εν είδει διηπειρωτικού. Με την ευκαιρία του υπερατλαντικού ταξιδιού, ο Μαρτί θα διαπραγματευόταν εκ νέου τη μετακίνηση του ντι Στέφανο, συναντώντας τον πρόεδρο του συλλόγου, Αλφόνσο Σένιορς. Οι απαιτήσεις των Κολομβιανών δεν έπεσαν, με τον Μαρτί να κάνει την περιβόητη δήλωση πως "εάν η Μιγιονάριος δεν ρίξει τις απαιτήσεις της, η Μπαρτσελόνα είναι διατεθειμένη να κρατήσει τον παίκτη ένα χρόνο χωρίς να παίζει". Οι Καταλανοί ήταν έτοιμοι να εκδώσουν δελτίο στον Ντι Στέφανο, ο οποίος βρισκόταν ήδη στη Βαρκελόνη, η FIFA ενέκρινε τη μεταγραφή χωρίς να γνωρίζει το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων με τη Μιγιονάριος, ωστόσο η ισπανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία, εμπόδισε την ολοκλήρωση της μετακίνησης.

Χωρίς να έχει γίνει γνωστό το με ποια στοιχεία η ισπανική ομοσπονδία αντιτάχθηκε στη FIFA (εάν γνώριζε την κατάσταση με τη Μιγιονάριος ή υπήρχε άλλος λόγος), ο γραμματέας της, Αντρές Ραμίρεθ, υποστήριξε ότι για την ολοκλήρωση της μεταγραφής σε ισπανικό σύλλογο χρειαζόταν η συγκατάθεση τόσο της Ρίβερ Πλέιτ, όσο και της Μιγιονάριος.

 

Η παράτυπη εμπλοκή της Ρεάλ Μαδρίτης

Την ώρα που ο παίκτης βρισκόταν στη Βαρκελώνη και η Μπαρτσελόνα βρισκόταν σε συζητήσεις με την ισπανική ομοσπονδία, η Ρεάλ Μαδρίτης αποφάσισε να δράσει. Ο αντιπρόεδρος των Μαδριλένων, Αλβαρο Μπουσταμάντε, έστειλε στη Μπογκοτά τον Σαπόρτα με τις 27.000 δολάρια που απαιτούσε η Μιγιονάριος για να παραχωρήσει τον ποδοσφαιριστή. Οι Κολομβιανοί έδωσαν τα χέρια, ωστόσο η συμφωνία θα μπορούσε κάλλιστα να ακυρωθεί από κάποιον επίσημο φορέα, αφού σύμφωνα με το άρθρο 3 της "συμφωνίας της Λίμα", οι σύλλογοι που είχαν τα δικαιώματα των παικτών μέχρι το τέλος του 1954 δεν είχαν δικαίωμα να διαπραγματευτούν ή να παραχωρήσουν τον παίκτη σε άλλη ομάδα, εάν πρώτα δεν ενημερωνόταν η αρχική ομάδα του παίκτη και η ομοσπονδία στην οποία ανήκε.

Ως εκ τούτου, για να αποφύγει επιπλοκές, ο Σαπόρτα ταξίδεψε άμεσα και στην Αργεντινή. Εχοντας εξασφαλίσει τα δικαιώματα του παίκτη με την ομάδα που θα τον είχε στις τάξεις της μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 1954, επιζητούσε συμφωνία με αυτήν στην οποία θα ανήκε από την 1η Ιανουαρίου του 1955. Οι συζητήσεις αποδείχθηκαν άκαρπες, αφού η Μπαρτσελόνα είχε ήδη καταβάλλει 2.000.000 πεσέτες από τα 4.000.000 που είχαν συμφωνήσει ως αποζημίωση για τη μεταγραφή του Ντι Στέφανο. Αυτό, όμως, που διασφάλισε ο Σαπόρτα, αποδείχθηκε εξίσου σημαντικό. Ήταν η εγγύηση των "εκατομμυριούχων" ότι δεν θα επενέβαιναν στη διεκδίκηση του παίκτη από τους δύο ισπανικούς συλλόγους.

Μία εβδομάδα αργότερα ο Σαπόρτα ταξίδεψε στη Βαρκελώνη για να συναντήσει τον Ντι Στέφανο. Αφού τον ενημέρωσε πως είχε έρθει σε συμφωνία με τη Μιγιονάριος, του κατέβαλε ορισμένα χρήματα ως μισθό, μιας και θα ήταν παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου του 1954. Σύμφωνα με τον θρύλο, τον Ντι Στέφανο τον είχε συναντήσει νωρίτερα ο ίδιος ο Μπερναμπέου, με τον Αργεντινό να είναι απογοητευμένος από την αγωνιστική απραξία τόσων μηνών και τη σύζυγό του να ανησυχεί για την έλλειψη χρημάτων. Ο μισθός του Σαπόρτα "κέρδισε" ψυχολογικά τον Ντι Στέφανο, ωστόσο η Μιγιονάριος είχε καταγγείλει τις εξελίξεις στη FIFA και αυτή με τη σειρά της είχε διατάξει την ισπανική ομοσπονδία να δώσει τη λύση και στη συνέχεια να εκδώσει δελτίο στον Αργεντινό.

 

Η "σολομώντεια" λύση και ο "περίεργος" νόμος

Ο Μαρτί βλέποντας τον παίκτη να χάνεται μέσα από τα χέρια της Μπαρτσελόνα εκνευρίζεται και επιχειρεί να μεταβιβάσει τα δικαιώματα που είχε αποκτήσει από τη Ρίβερ Πλέιτ στη Γιουβέντους. Η "γηραιά κυρία" απορρίπτει την προσφορά, αφού δεν ήθελε να εμπλακεί σε μία τόσο περίεργη υπόθεση. Ως εναλλακτική λύση, ο Μαρτί επικοινωνεί ξανά με τους ανθρώπους της Ρίβερ Πλέιτ και ζητά την ακύρωση της συμφωνίας, με τους Αργεντινούς να επιστρέφουν τα χρήματα που είχε προκαταβάλει η Μπαρτσελόνα. Σύμφωνα με ένα σενάριο, ο τρόπος με τον οποίο ζήτησε πίσω τα χρήματα ο πρόεδρος των Καταλανών, ήταν αρκετά άσχημος. Η Ρίβερ αρνήθηκε και πλέον η λύση θα δινόταν στα δικαστήρια.

Η FIFA είχε ορίσει διαμεσολαβητή τον Αρμάντο Μουνιόθ Καλέρο, πρώην πρόεδρο της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, ο οποίος είχε παίξει ρόλο και στην απόκτηση του Κουμπάλα από την Μπαρτσελόνα. Ο Καλέρο, μετά από σχετικές συσκέψεις, κατέληξε σε μία "σολομώντεια" λύση: ο ντι Στέφανο θα αγωνιζόταν σε κάθε ομάδα εκ περιτροπής. Τις σεζόν 1953-1954 και 1955-1956 θα φορούσε τη φανέλα της Ρεάλ και τις σεζόν 1954-1955 και 1956-1957 αυτήν της Μπαρτσελόνα. Μετά την πάροδο των τεσσάρων ετών, οι δύο ομάδες όφειλαν να συμφωνήσουν για το που θα κατέληγε ο παίκτης στη συνέχεια.

Οι δύο πρόεδροι υπέγραψαν αρχικά την απόφαση, ωστόσο στο "στρατόπεδο" της Μπαρτσελόνα προέκυψαν μεγάλες αντιδράσεις. Ο κόσμος ξεσηκώθηκε, αφού έβλεπε πως η Ρεάλ Μαδρίτης "άρπαζε" έναν τόσο σπουδαίο παίκτη. Η Μπαρτσελόνα είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματά του από την 1η Ιανουαρίου του 1955 κι εντεύθεν και κατέβαλε προσπάθειες να αποκτήσει τη δυνατότητα να τον χρησιμοποιήσει και νωρίτερα. Η Ρεάλ ενέταξε τον παίκτη στο δυναμικό της μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 1955, ωστόσο αδυνατούσε να εξασφαλίσει την έκδοση του δελτίου του. Με την επέμβαση της FIFA και της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, ο παίκτης θα έπαιζε την πρώτη χρονιά στην Ισπανία για λογαριασμό της Ρεάλ Μαδρίτης και θεωρείτο απίθανο να δεχθεί τη νέα σεζόν να μετακινηθεί για την Μπαρτσελόνα και να πράττει το ίδιο κάθε χρόνο. Ακόμα και οι ιθύνοντες του συλλόγου, παρότι ο Μαρτί είχε υπογράψει τη συμφωνία, ήταν απαισιόδοξοι για το κατά πόσο ένας παίκτης με τόσο ισχυρό ταμπεραμέντο, που το είχε επιδείξει εμπράκτως με τις διάφορες ενέργειές του όλα αυτά τα χρόνια, θα αποδεχόταν στα 27 χρόνια του να γίνει "μπαλάκι" στις ορέξεις δύο ομάδων.

 

Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγο μετά την απόφαση που πάρθηκε για την κατάληξη του Ντι Στέφανο, η Εθνική Επιτροπή Αθλητισμού της Ισπανίας ανακοίνωσε έναν νέο αθλητικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι σύλλογοι απαγορευόταν να αποκτήσουν αλλοδαπούς ποδοσφαιριστές. Ο νόμος ανακοινώθηκε στις 24 Αυγούστου του 1953, ωστόσο υπήρχε ένα "παραθυράκι", το οποίο αφορούσε τις μεταγραφές εκείνες των οποίων οι διαπραγματεύσεις είχαν αρχίσει μέχρι τις 22 Αυγούστου.

Η μετακίνηση του Ντι Στέφανο δεν τέθηκε εν κινδύνω, ωστόσο το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση είχε σταλεί. Το "παραθυράκι" μπορεί να επέτρεπε τις μετακινήσεις του Ολλανδού Φάας Βίλκες στη Βαλένθια, του Χιλιανού Αντρές Πριέτο στην Εσπανιόλ και του Γάλλου Κάρλος Ντικάς στη Βαγιαδολίδ, ωστόσο εάν δεν επέκειτο η μετακίνηση του ντι Στέφανο στη Ρεάλ Μαδρίτης, δεν θα υπήρχε.

Το "φωτογραφικό" στην προκειμένη περίπτωση "παράθυρο" ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το "ποτήρι" για τους Καταλανούς. Το απόγευμα της 22ας Σεπτεμβρίου του 1953, ο Μαρτί παραιτήθηκε από την προεδρία της Μπαρτσελόνα, εξαιτίας της πίεσης που του ασκήθηκε από τον κόσμο για τα λάθη που διέπραξε στην υπόθεση Ντι Στέφανο. Λίγες ώρες αργότερα, η Ρεάλ Μαδρίτης κατέθεσε τα δικαιολογητικά για την έκδοση δελτίου.

 

Η παραίτηση της Μπαρτσελόνα

Το ντεμπούτο του Ντι Στέφανο με τη Ρεάλ Μαδρίτης πραγματοποιήθηκε κόντρα στη Νανσί. Η Ρεάλ ηττήθηκε 4-2, με τον Αργεντινό να σημειώνει ένα τέρμα, αλλά μετά από 9 μήνες αποχής από το ποδόσφαιρο, να παρουσιάζεται υπέρβαρος και χωρίς αντοχή. Ακόμα κι έτσι, η Ρεάλ κατάφερε να βρίσκεται δύο βαθμούς πάνω από τους Καταλανούς μέχρι την 5η αγωνιστική, δύο παιχνίδια πριν το "clasico".

Στις 14 Οκτωβρίου, η διοικούσα επιτροπή που ανέλαβε μετά την παραίτηση του Μαρτί, ανακοινώνει στη Ρεάλ την απόφασή της να εγκαταλείψει τη διεκδίκηση του παίκτη και να μην εκμεταλλευτεί την απόφαση να τον χρησιμοποιήσει για δύο σεζόν. Οι εμφανίσεις, εξάλλου, του Ντι Στέφανο σε αυτά τα πρώτα ματς δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό και σε συνδυασμό με την άσχημη φυσική κατάσταση, ο Ούγγρος τεχνικός των "μπλαουγκράνα", Φέρντιναντ Ντάουτσικ, δεν είχε ενθουσιαστεί. Εξάλλου, ο Κουμπάλα βρισκόταν και πάλι σε πλήρη φόρμα, ενώ υπήρχε η φήμη πως ο Κουμπάλα είχε διαμηνύσει στον Ντι Στέφανο στα φιλικά που έπαιξαν μαζί πως εκείνος θα είναι το αδιαμφισβήτητο νούμερο 1 στην ομάδα (κάτι που έκανε ο Ντι Στέφανο λίγα χρόνια αργότερα με τον Φέρεντς Πούσκας). Ένα ακόμα σενάριο που κυκλοφορεί σχετικά με την απόφαση των Καταλανών να αποσυρθούν από την υπόθεση ήταν οι αμφιβολίες που είχαν για τον χαρακτήρα του ποδοσφαιριστή.

 

Φυσικά όλα αυτά αφορούν τη θεωρία. Στην πράξη, ο αναβρασμός τόσο για το πώς χειρίστηκε η ομάδα το ζήτημα, όσο και για τη συμβολή "τρίτων" ώστε ο παίκτης να μην καταλήξει στην Μπαρτσελόνα ήταν μεγάλος. Ως επίσημη δικαιολογία, η διοικούσα επιτροπή προέβαλε το μέγεθος του συλλόγου και πως δεν ήταν δυνατό να μοιραστεί έναν παίκτη με άλλη ομάδα.

Στις 25 Οκτωβρίου, λίγο πριν την έναρξη του "clasico" στο "Τσαμαρτίν", οι δύο ομάδες υπογράφουν τα σχετικά έγγραφα της μεταγραφής. Η Ρεάλ Μαδρίτης αποκτούσε ολοκληρωτικά τα δικαιώματα του ντι Στέφανο και θα κατέβαλε στους Καταλανούς 4.400.000 πεσέτες, στις οποίες περιλαμβάνεται το ποσό που είχαν δώσει ως προκαταβολή στη Ρίβερ Πλέιτ. Λίγες ώρες αργότερα, οι δύο πρωτοπόροι του πίνακα της βαθμολογίας με 10 βαθμούς διασταύρωσαν για μία ακόμα φορά τα "ξίφη" τους, μόνο που τώρα σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο. Ο Ντι Στέφανο ανοίγει και κλείνει το σκορ στο θριαμβευτικό 5-0 της Ρεάλ.

Η πρώτη σεζόν στους "μερέγκες" αποδείχθηκε και η πιο παραγωγική της καριέρας του, με 27 γκολ σε 29 εμφανίσεις. Η Ρεάλ κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα μετά από 21 χρόνια. Τη νέα σεζόν συνέτριψε ξανά με 5-1 την Μπαρτσελόνα και κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα, που της επέτρεψε να συμμετάσχει στο "παρθενικό" Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η συνέχεια των 8 πρωταθλημάτων συνολικά, 2 Κόπα Λατίνα, 5 Κυπέλλων Πρωταθλητριών και 1 Διηπειρωτικού γνωστή για τον σπουδαιότερο ποδοσφαιριστή στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης...

 

Η "επιτροπή των 17"

Μία από τις αιτίες που από πλευράς Μπαρτσελόνα θεωρούν ότι ο Ντι Στέφανο κατέληξε στη Ρεάλ Μαδρίτης, ήταν η περιβόητη "επιτροπή των 17". Η εν λόγω επιτροπή (η οποία αποτελείτο από μέλη της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας) φημολογείται ότι συστήθηκε έκτακτα για να αποφασίσει για το ζήτημα του Αργεντινού μετά την παρέμβαση της FIFA και ήταν αυτή που απεφάνθη ο παίκτης να ανήκει ταυτόχρονα και στις δύο ομάδες.

Σύμφωνα με ιστορικούς της Μπαρτσελόνα, η εν λόγω επιτροπή συνετέθη από 1 άτομο που προερχόταν από την Μπαρτσελόνα, 2 από την Ατλέτικο Μαδρίτης, 2 από πρώην προέδρους της ομοσπονδίας και 12 άτομα που σχετίζονται με τη Ρεάλ Μαδρίτης, μεταξύ των οποίων διευθυντές, ιδρυτικό μέλος, γιος ιδρυτή, πρώην πρόεδρος, πρώην ποδοσφαιριστής και άλλοι.

Έρευνες έδειξαν ότι η λίστα των 17 ατόμων που κατέγραψε ο Τζάουμε Σομπρεκές στο βιβλίο του "Historia del FC Barcelona" είναι ανακριβής. Συγκεκριμένα, κάποια άτομα δεν υπάρχουν, άλλα ήταν νεκρά την ημερομηνία της σύσκεψης, άλλα είχαν διαφορετική ιδιότητα, άλλα είχαν διαφορετικά ονόματα. Εξάλλου, δεν βρέθηκαν ποτέ πρακτικά στο αρμόδιο τμήμα της ομοσπονδίας που κρατά αρχείο για τις έκτακτες επιτροπές που έχουν συστηθεί κατά καιρούς.

Το συμβούλιο της ομοσπονδίας που συσκέφθηκε υπό την προεδρία του Σάντσο Ντάβιλα και υπό την επίβλεψη του Καλέρο ήταν δεκαμελές και γνωστή σύνδεση με τη Ρεάλ Μαδρίτης υπάρχει για δύο μέλη του.

 

Ο άνθρωπος που γιγάντωσε την Ρεάλ

Ο Αλφρέντο ντι Στέφανο έγινε ο ηγέτης της εκπληκτικής ομάδας που κατέκτησε τα πέντε πρώτα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1956, 1957, 1958, 1959, 1960), δημιουργώντας παράλληλα ένα αξεπέραστο ρεκόρ μέχρι και σήμερα, ενώ πέτυχε κάτι εκπληκτικό: σκόραρε και στους πέντε τελικούς! Ο καλύτερος αγώνας της καριέρας του ήταν, αναμφίβολα, ο τελικός του 1960, όπου έκανε χατ-τρικ στο 7-3 της Ρεάλ επί της Άιντραχτ Φρανκφούρτης.

Συνολικά κατέκτησε 18 τρόπαια σε 11 σεζόν (σ.σ. από το 1953 έως το 1964), ενώ με 308 γκολ καμαρώνει στην τρίτη θέση των σκόρερ της Ρεάλ, πίσω από τους Ραούλ και Κριστιάνο Ρονάλντο. Συγκεκριμένα κατέκτησε οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας (1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964) ένα Κύπελλο (1962), καθώς και το Διηπειρωτικό του 1960. Σε προσωπικό επίπεδο αναδείχθηκε πέντε φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και άλλες δυο κατέκτησε τη "Χρυσή Μπάλα". Αποτελεί τον πέμπτο σκόρερ στην ιστορία της Primera με 227 γκολ.

Ο Ντι Στέφανο πανηγυρίζει το δεύτερο γκολ του στον τελικό με την Άιντραχτ

Το 1956 η διοίκηση των "μερένγκες" ζήτησε από τον Ντι Στέφανο να πάρει ισπανική υπηκοότητα, προκειμένου να αδειάσει μία θέση ξένου και να "χωρέσει" στο ρόστερ ο Ραϊμόν Κοπά. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ολοκληρώθηκε η διαδικασία και τον Ιανουάριο του 1957 έβαλε τρία γκολ επί της Ολλανδίας στο ντεμπούτο του με τη "φούρια ρόχα". Εκείνη την περίοδο, εξάλλου, έβαλε και το -κατά γενική ομολογία- ωραιότερο γκολ της καριέρας του σε ένα 5-0 επί του Βελγίου.

Η "ξανθιά σαΐτα" συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ποδοσφαιριστές του κόσμου, ωστόσο η μοίρα του έλαχε να μην αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο ή Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με την Ισπανία. Η "φούρια ρόχα" αποκλείστηκε από την τελική φάση του ΠΚ 1958 και δεν συμμετείχε στο ΕΠ του 1960 για πολιτικούς λόγους, ενώ το 1962 ο Ντι Στέφανο ήταν τραυματίας και δεν έλαβε μέρος στο ΠΚ της Χιλής. Ως εκ τούτου ο μοναδικός διεθνής τίτλος του ήταν το Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα του 1947 με την Αργεντινή

Μετά τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1964 (ήττα 3-1 από την Ίντερ), ο Ντι Στέφανο αγωνίστηκε τελικά στην Βαρκελώνη, αλλά για λογαριασμό της Εσπανιόλ και δύο χρόνια αργότερα αποσύρθηκε από τη δράση. Στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του η Ρεάλ Μαδρίτης τέθηκε αντιμέτωπη με την Σέλτικ.

Οι... συμπαίκτες Κουμπάλα-Ντι Στέφανο

Οι Λάσλο Κουμπάλα και Αλφρέδο Ντι Στέφανο συνυπήρξαν διασυλλογικά τελικά στην ίδια ομάδα για μία σεζόν, το 1964-1965 στο γνωστό "νεκροταφείο ελεφάντων" της εποχής, την Εσπανιόλ. Μακροβιότερη ήταν η συνύπαρξή τους στην εθνική Ισπανίας, από το 1957 μέχρι το 1961, με τον Πούσκας να κάνει το ντεμπούτο του στους "ρόχας" το 1962, όταν είχαν αποσυρθεί και οι δύο. Στις 25 Ιουνίου του 1961, ο Ντι Στέφανο και ο Πούσκας κλήθηκαν από τον Κουμπάλα να συμμετάσχουν με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα στο αποχαιρετιστήριο φιλικό του με τη Ρεμς. Οι δύο "αστέρες" της Ρεάλ δεν του αρνήθηκαν και για μία και μοναδική φορά, οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του ’50 αγωνίστηκαν στην ίδια ομάδα, μία εμφάνιση που παρήγαγε και την περίφημη φωτογραφία.

 

H απαγωγή στο Καράκας

Τη νύχτα της 24ης Αυγούστου 1963, μία επαναστατική ομάδα της Βενεζουέλας ονόματι Ένοπλες Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης, απήγαγε τον Αλφρέντο ντι Στέφανο με την απειλή όπλου! Η Ρεάλ Μαδρίτης βρισκόταν στην Νότια Αμερική για περιοδεία, αλλά η "ξανθιά σαΐτα" υποχρεώθηκε να μείνει τρεις ημέρες στο ξενοδοχείο Potomac του Καράκας, φρουρούμενος από τους απαγωγείς του. Η επιχείρηση πήρε το όνομα του Ισπανού κομμουνιστή Χουλιάν Γκριμάου, ο οποίος τέσσερις μήνες νωρίτερα είχε εκτελεστεί από ανθρώπους του Φρανθίσκο Φράνκο. Ευτυχώς όλα κύλησαν ομαλά και ο Ντι Στέφανο απελευθερώθηκε χωρίς λύτρα σε μία περιοχή κοντά στην ισπανική πρεσβεία.

Το πρωτοσέλιδο της Marca την ημέρα της απελευθέρωσής του

Πέντε χρόνια νωρίτερα οι Ε.Δ.Α.Α. είχαν απαγάγει και τον Χουάν Μανουέλ Φάνχιο στην Αβάνα. Ο διάσημος Αργεντινός πιλότος της Formula 1 απελευθερώθηκε μετά από 29 ώρες και, μάλιστα, παρέμεινε καλός φίλος των απαγωγέων του.

Στις 25 Αυγούστου 2005 προβλήθηκε για πρώτη φορά η ισπανική ταινία "Real, La Película" (μετ. "Ρεάλ, Η Ταινία"), η οποία εξιστορούσε τα εν λόγω περιστατικά. Στην πρεμιέρα έδωσε το "παρών" ο Πάουλ ντελ Ρίο, εκ των απαγωγέων του Ντι Στέφανο και βέβαια ο... ίδιος ο Ντι Στέφανο. Κοινώς, συναντήθηκαν ξανά μετά από 42 ολόκληρα χρόνια!

Ο Ντι Στέφανο με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων του 1983

Ο προπονητής Ντι Στέφανο

Ο Αλφρέντο ντι Στέφανο άρχισε την προπονητική του καριέρα από την Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο. Αργότερα επέστρεψε στην Ισπανία, όπου πανηγύρισε το πρωτάθλημα του 1971 και το Κύπελλο UEFA του 1980 με την Βαλένθια, ενώ μεταξύ άλλων εργάστηκε σε Σπόρτινγκ Λισαβόνας και Ρίβερ Πλέιτ.

Η πρώτη θητεία του στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης διήρκεσε από το 1982 έως το 1984 και δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, αφού η ομάδα του αναδείχθηκε 2η στα πρωταθλήματα του 1983 και 1984, έχασε στον τελικό το Κύπελλο του 1983 από την Μπαρτσελόνα και το Λιγκ Καπ της ίδιας χρονιάς από την ίδια αντίπαλο. Την ίδια σεζόν, τέλος, ηττήθηκε στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων από την Αμπερντίν.

Στη δεύτερη και τελευταία θητεία του στον πάγκο των "μερένγκες", τη σεζόν 1990-91, ήταν πιο τυχερός, καθώς κατέκτησε το Σούπερ Καπ στη μονομαχία με την Μπαρτσελόνα, αλλά το πιο σημαντικό απ' όλα ήταν το γεγονός ότι επί των ημερών του αναδείχθηκαν παίκτες όπως ο Εμίλιο Μπουτραγκένιο, ο Μανουέλ Σαντσίς, ο Μαρτίν Βάθκεθ και ο Μιγκέλ Παρντέθα.

Τα τελευταία χρόνια

Μετά την ολοκλήρωση της προπονητικής του καριέρας σε ηλικία 65 ετών, ο Αλφρέντο ντι Στέφανο παρέμεινε κάτοικος Ισπανίας και στις 5 Νοεμβρίου 2000 ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης.

Με τον Ζιντάν, για τον οποίον ο Ντι Στέφανο είχε δηλώσει ότι είναι ο σύγχρονος παίκτης που του μοιάζει περισσότερο στο στυλ

Την τελευταία δεκαετία της ζωής του ο θρυλικός ποδοσφαιριστής πέρασε ουκ ολίγες περιπέτειες με την υγεία του. Παραμονές των Χριστουγέννων του 2005 υπέστη ανακοπή καρδιάς, ενώ είχε εισαχθεί ουκ ολίγες φορές στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, βρισκόταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.

Ο επίτιμος πρόεδρος της Ρεάλ κατά την παρουσίαση του Ρονάλντο

Στις 9 Μαΐου 2006 εγκαινιάστηκαν οι νέες εγκαταστάσεις της Ρεάλ στο Βαλντεμπέμπας, οι οποίες φέρουν το όνομα του ανθρώπου που συνέβαλε στη δυναστεία της δεκαετίας του 1950 και φιλοξενούν τη δεύτερη ομάδα των "μερένγκες".

Εκείνη την ημέρα η Ρεάλ υποδέχθηκε την Ρεμς, σε μία επανάληψη των τελικών Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1956 και του 1959, όπου το αποτέλεσμα ήταν και πάλι νικηφόρο για την ισπανική ομάδα με 6-1.

Η προθήκη του Ντι Στέφανο στο μουσείο της Ρεάλ

Το Σάββατο 5 Ιουλίου 2014, μία ημέρα μετά τα 88α γενέθλιά του, ο θρυλικός άσος υπέστη ανακοπή καρδιάς και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο "Γκργκόριο Μαρανόν" της Μαδρίτης, όπου και κατέληξε τη Δευτέρα 7 Ιουλίου. Ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, ο Φέρεντς Πούσκας, ο Μιγκέλ Μουνιόθ και οι υπόλοιποι "αρχιτέκτονες" της μεγάλης Ρεάλ τον περίμεναν σε μία "βασιλική" θέση στα ουράνια...

 

Πρώτη Σελίδα