Ολυμπιακοί αγώνες χωρίς μια βόλτα στο Ολυμπιακό χωριό είναι σα να πηγαίνεις διακοπές χωρίς βαλίτσα. Την έκανα τη μικρή μου περατζάδα χωρίς να εισχωρήσω πολύ και μάλλον εργατικές κατοικίες μου θύμισε περισσότερο, νεόκτιστες δε λέω, αλλά χωρίς καμία πινελιά διαφορετικότητας.
Μεγάλες πολυκατοικίες που το μόνο για το οποίο ξεχώριζαν ήταν οι σημαίες που είχαν στα μπαλκόνια τους οι Ολυμπιακές ομάδες από τις διάφορες χώρες. Εναρμονισμένο κι αυτό στο κλίμα όλων των εγκαταστάσεων εδώ στο Λονδίνο που σα να μας υποχρεώνουν να εξυμνούμε το μετρό, το Harrod's το Μουσείο της Μαντάμ Τισό και να αφήνουμε αδιάφορα πίσω μας όλα τα στάδια.
Αφήστε δε που ούτε καν λειτουργικά είναι για να πεις ότι τουλάχιστον κερδίζουν κάπου αλλού. Το αποκορύφωμα βέβαια με το κλειστό ποδηλατοδρόμιο ήταν ότι μετά την καταιγίδα της Κυριακής, που λίγο έλειψε να ματαιώσει και τον μαραθώνιο γυναικών, άρχισε να στάζει από την οροφή με αποτέλεσμα οι διοργανωτές να σκέφτονται να ματαιώσουν τα αγωνίσματα της ημέρας αφού η πίστα θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη για τους αθλητές. Και μιλάμε για ολοκαίνουργιο στάδιο.
Καλά αυτά βέβαια δεν τα δείχνουν στις μεταμεσονύχτιες εκπομπές του BBC όπου παρελαύνουν όλοι οι μεταλλιούχοι της Βρετανίας και πανηγυρίζουν. Το πάνε σωστά πάντως αφού κάθε μέρα που περνάει όλο και γιγαντώνει ο κόσμος που πάει στα στάδια για να παρακολουθήσει τους αγώνες. Διάβαζα πριν λίγο ότι μέσα σε 24 ώρες πουλήθηκαν 30.000 εισιτήρια για τους Αγώνες. Άλλα βέβαια μας έλεγαν πριν την έναρξη κι άλλα θα μας πουν μετά τη λήξη.
