ΜΠΑΣΚΕΤ

Tο κύπελλο στους πρωταθλητές

Το πρωτάθλημα ανήκει σε αυτούς τους λίγους άσημους που μας εκπροσώπησαν στον πέμπτο τελικό. Σε εκείνους τους φίλους του Παναθηναϊκού που τόλμησαν να χειροκροτήσουν το άλει-ουπ κάρφωμα του Γουντς. Αυτή η ισχυρή μειοψηφία αξίζει να μας δώσει κουράγιο αφού ουδείς άλλος, πλην του επιτέλους τρελαμένου Διαμαντίδη, δεν ενδιαφέρεται.

Tο κύπελλο στους πρωταθλητές




Να μην στερήσουμε από τους φίλους του Παναθηναϊκού τη γιορτή για το 10ο πρωτάθλημα σε 11 διοργανώσεις. Αξίζουν, η πλειοψηφία, να πανηγυρίσουν για μία ομάδα παντοκρατορία, που τους φουσκώνει από υπερηφάνεια ακόμα και στα δύσκολα. Να χαρούν παίκτες που πραγματικά ξέρουν να παίρνουν κρίσιμα παιχνίδια ιδιαίτερα όταν πρέπει να καθήκον τους. Ξέρουν να παίρνουν όλα τα πλεονεκτήματα όπως την έδρα. Δεν είναι ο καλύτερος δυνατός Παναθηναϊκός, μάλλον μέσα στο παρκέ είναι ο χειρότερος από πλευράς μπάσκετ επί Ζοτς αλλά με νταμπλ και αυτό λέει πολλά για την δυναμική αυτής της ομάδας και την αξιοθαύμαστη εύρεση κινήτρου. Ένα σύνολο που και του χρόνου θα προσπαθήσει να είναι καλύτερη. Αυτά με τα γιορτινά.

Να μην στερήσουμε από τους Ολυμπιακούς ένα μεγάλο δικαίωμα, πάλι, στην ελπίδα για κάτι καλύτερο. Τουλάχιστον φέτος βρήκαν μία ηγετική κολώνα που ονομάζεται Μπουρούσης και δύο παιδιά που θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο μέλλον όπως ο Βασιλόπουλος και ο Πρίντεζης. Δεν θα τους κλείσουμε την πόρτα στην γκρίνια για την διαιτησία αλλά μόνο για το τρίτο δεκάλεπτο. Όμως αυτά έχει η έδρα και μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα αυτό το μπάσκετ έχουμε όλα τα χρόνια, οπότε η έδρα μετρά πολύ. Οι άνθρωποι της ομάδας έχουν να σκεφτούν την ενίσχυση σε πείρα και μέταλλο ακριβώς στο μοναδικό σημείο που υστέρησαν. Α και κάτι να γίνει με τη ζώνη. Λέγαμε στον Γιαννάκη να την δοκιμάσει με την εθνική αλλά το παράκανε. Κι αυτός όμως θα είναι πολύ καλύτερος του χρόνου διότι θα έχει τα δικά του εργαλεία. Τέλος στις γιορτές.

Το πρωτάθλημα ανήκει σε αυτούς τους λίγους άσημους που μας εκπροσώπησαν στον πέμπτο τελικό. Σε εκείνους τους φίλους του Παναθηναϊκού που τόλμησαν να χειροκροτήσουν, όπως μετέφεραν οι τηλεοπτικοί ρεπόρτερ, το άλει ουπ κάρφωμα του Γουντς και σε σημείο που ο αγώνας ήταν στο πόντο. Αυτή η ισχυρή μειοψηφία αξίζει να μας δώσει κουράγιο αφού ουδείς άλλος, πλην του επιτέλους τρελαμένου Διαμαντίδη, δεν ενδιαφέρεται. Αυτοί είναι οι πρωταθλητές γιατί τα έκαναν όλα. Χειροκρότησαν γιατί επιτέλους σε αυτή την μάχη Κινγκ Κονγκ με Γκοτζίλα, είδαν κάτι από μπάσκετ χωρίς, ασυναίσθητα, να τους νοιάζει το χρώμα της φανέλας.

Έδειξαν την αηδία τους στο ξυλοκόπημα των αιωνίων με ένα αυθόρμητο μπράβο στον οποιονδήποτε αντίπαλο. Όχι, μην βιάζεστε να στείλετε μηνύματα πως ζητάμε να γίνουν τα γήπεδα θέατρα. Ποτέ. Ανάθεμα όμως αν για πέντε λεπτά στο ΣΕΦ και στο ΟΑΚΑ ακούστηκαν συνθήματα υπέρ των παικτών και των ομάδων και όχι ο διαγωνισμός ανούσιου υβρεολογίου.

Τώρα που τελείωσε, εντάξει; Το ευχαριστηθήκατε; Το πήρε ένας εκ των δύο αιωνίων; Να πάρουμε από τον κυρ Μανώλη την ζυγαριά των ζαρζαβατικών και να ζυγίσουμε τελικά ποιος έριξε τα περισσότερα; Διότι στο ΣΕΦ πολλοί φίλοι του Παναθηναϊκού διαμαρτυρήθηκαν για την εξίσωση με τον τρίτο αγώνα. Τώρα όμως; Γκραβούρα το τοπίο. Μήπως οι Ολυμπιακοί θέλετε να διαμαρτυρηθείτε για κολαστήριο;

Και τώρα τι κάνουμε; Αφού οι μεν και οι δε, ορισμένοι είναι αλήθεια αλλά όχι ανώνυμοι, τόσο πολύ μετράτε πώς θα μείνετε χωρίς την επανάσταση; Γιατί δεν μαζεύεστε σε ένα μαγαζί της παραλιακής να συνεχίσετε να πετάτε αντικείμενα έτσι για να μην χάσετε την φόρμα σας; Πλάκα θα είχε να βλέπαμε αν θα έμενε κανείς σε…κάθετη στάση. Διότι η νύχτα προστατεύει τα μαγαζιά και τον κόσμο της, η δε…ημέρα γελοιοποιείται κάθε στιγμή.

Του χρόνου θα έχουμε τα ίδια γιατί δεν υπάρχει ένας τρελός να πει: κύριοι πληρώνετε 40 εκατομμύρια ευρώ σε παίκτες. Στο πρώτο κέρμα 100.000 ευρώ, στο πρώτο μπουκάλι 500.000 ευρώ στην πρώτη φωτοβολίδα ένα εκατομμύριο ευρώ. Όσο για το κράτος; Πότε θα πάρει επιτέλους στην αστυνομία μέσα από τα γήπεδα; Ποτέ γιατί στο τέλος της ημέρας όλοι βολευόμαστε. Αλήθεια είναι.

Οι προπονητές δεν νοιάζονται για το άθλιο, αξιοθρήνητο μπάσκετ που παίζουν οι ομάδες τους, οι πρόεδροι έχουν δικαιολογίες, οι παίκτες θα πληρωθούν στο τέλος του μήνα, εμείς θα κλάψουμε όσο πουλάει και μετά θα πουλάμε θριάμβους και δόξες. Η δε πολιτεία επειδή καλό είναι να ασχολούμαστε με διαιτητές κι επεισόδια από την υποβάθμιση της ζωής μας.

Τιμή και μπράβο σε αυτά τα παλικάρια που χειροκρότησαν. Μακάρι να μαθαίναμε τα ονόματα των πραγματικών MVP.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

24MEDIA NETWORK