“Μη μιλάς εσύ, δεν έχεις περάσει χούντα”

“Μη μιλάς εσύ, δεν έχεις περάσει κατοχή”. Μ’αυτήν την ατάκα μεγάλωσαν οι παπούδες και οι γιαγιάδες μας τους γονείς μας, που με τη σειρά τους συχνά-πυκνά μας έλεγαν “εσύ δεν έχεις περάσει χούντα”. Και η εποχή προ-Ρεχάγκελ στην Εθνική ομάδα είναι κάτι παρόμοιο. Όσοι δεν έχουν μνήμες απ’τα χρόνια πριν τον Όττο είναι τυχεροί που έχουν ζήσει μόνο τα εξαιρετικά χρόνια της Εθνικής, αλλά άτυχοι γιατί δεν μπορούσαν να κρίνουν και να καταλάβουν τι εννοούσαν όσοι τους έλεγαν “καλά, μη μιλάς, δεν ξέρεις πως ήταν παλιά η Εθνική”.

Έτσι ήταν και χειρότερα

Λοιπόν, παιδιά μου, έτσι ήταν η Εθνική. Οι τρεις τελευταίοι μήνες, τα τέσσερα ματς με τον Ρανιέρι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μικρογραφία του πως λειτουργούσε η Εθνική πριν το 2001. Δεν έχανε απ’τα Φαρόε, αλλά έκανε όλα τα υπόλοιπα, έστω και σε μικρότερη έκταση.

Είχε προπονητές που άκουγαν, γι’αυτό και πάντοτε περνούσαν οι πιέσεις όλων των ομάδων όσον αφορά τις κλήσεις. Είχε παίκτες που δεν ψήνονταν και πολύ, γιατί δεν κέρδιζαν κάτι παίζοντας στην Εθνική, και τους άρεσε να κάνουν κουμάντο και γενικώς ο,τι γουστάρουν, να φέρονται σαν κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Είχε κλήσεις που ήταν τόσο “ανοιχτές” που κανείς δεν ήξερε ποιος είναι ο κορμός της ομάδας και κάθε φορά έπαιζαν και διαφορετικοί. Δεν είχε στήριξη και αγάπη απ’τον Τύπο, γιατί κανείς δεν έχασε αναγνώστες βρίζοντας την Εθνική. Ήταν πάντα χωράφι αντιπαραθέσεων, οπαδικών και παραγοντικών, χώρος διεξαγωγής μικρών ή μεγάλων εμφυλίων. Τα αεροπλάνα και τα πούλμαν της ομάδας είχαν ισάριθμους παράγοντες, ενώ στο χορτάρι δεν έβλεπες κάτι αναγνωρίσιμο και πάγιο ως ποδοσφαιρικό στιλ, χαρακτήρα, κτλ.

Παιδιά μου, καθρέφτης όλων των παθογενειών του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν η Εθνική και τώρα μπορείτε να το καταλάβετε καλύτερα μ’αυτά που ζείτε τους τελευταίους τρεις μήνες, έστω κι αν στο παρελθόν τα πράγματα ήταν πάρα πολύ χειρότερα. Ναι, πολύ χειρότερα.

Προπονητές

Το ποιος τα άλλαξε όλα αυτά δίνει την απάντηση στο ποιος πρέπει να τα αλλάξει και τώρα.

Όχι, δεν εννοώ να φέρουμε πίσω τον τεράστιο Ρεχάγκελ. Εννοώ πως το 2001 δεν άλλαξε η ΕΠΟ, οι παράγοντες της, ο οπαδισμός, οι πιέσεις, οι παρεμβάσεις, η καφρίλα, η απαξίωση, οι εμφύλιοι. Όλα αυτά παρέμειναν ίδια απ’το 2001 μέχρι και το 2014. Η Εθνική ήταν αυτή που άλλαξε, γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία της κατάφερε να περιχαρακωθεί απ’όλα αυτά. Κι αν στην πορεία βελτιώθηκε ο τρόπος που οι γύρω αντιμετώπιζαν την Εθνική, αυτό ήταν απόρροια της δικής της αλλαγής, όχι επειδή τάχα μου βελτιώθηκε το περιβάλλον της.

INTIME SPORTS

Τα πράγματα είναι απλά. Η Εθνική έζησε 13 ιστορικά χρόνια γιατί οχυρώθηκε ως ποδοσφαιρικό τμήμα, λειτούργησε επαγγελματικά ως τέτοιο και πέτυχε μέσω των επιτυχιών της το να αντιμετωπίζεται καλύτερα απ’το περιβάλλον της, που κι αυτό δεν συνέβαινε πάντα. Το ξεκίνησε ο Ρεχάγκελ, το συνέχισε ο Σάντος, τελεία. Ο Γερμανός τα απαίτησε και τα εγκαθίδρυσε, ο Πορτογάλος τα βρήκε και τα διατήρησε, ενώ αρκετοί αναγνωρίζουν πως τα πρώτα λιθαράκια τα είχε βάλει ο Ιορντανέσκου.

Αλλαγή στην ΕΠΟ

Η κουβέντα για την ΕΠΟ έχει φουντώσει, ο Σαρρής και οι συν αυτώ βάλλονται από παντού, συμμάχους δεν έχουν και ο Τύπος ζητά την αποχώρησή τους. Και; Θα βασίσουμε τις ελπίδες για να την αναστύλωση της Εθνικής στην αλλαγή στην ηγεσία της ΕΠΟ; Προφανώς και θέλουμε να διορθωθούν τα τεράστια λάθη που έγιναν απ’το καλοκαίρι και τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Αλίμονο, όμως, αν πιστέψουμε πως μια καλύτερη ΕΠΟ είναι η μόνη γιατρειά που χρειάζεται η Εθνική ομάδα.

Η ΕΠΟ πάντα “ίδια” ήταν, όπως “ίδιο” ήταν και το εγχώριο ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Ποτέ η Εθνική ομάδα δεν άλλαξε ρότα εξαιτίας της ηγεσίας της.

Ας με συγχωρέσουν (οι εν ζωή) για το τσουβάλιασμα, αλλά κανείς εκ των Δέδε, Τριβέλα, Γκαγκάτση, Πιλάβιου, Σαρρή δεν έγινε πρόεδρος της ΕΠΟ για να φτιάξει την Εθνική ή το ελληνικό ποδόσφαιρο. Σύμφωνοι, ο καθένας μπορεί να χρεωθεί ή να πιστωθεί τις αποφάσεις που βελτίωσαν ή έβλαψαν την Εθνική. Όμως, παρά τις όποιες διαφορές τους, όλοι έχουν ένα κοινό: εξελέγησαν με τη στήριξη-επιβολή ενός ισχυρού, εντός ή εκτός ποδοσφαίρου, ο οποίος προφανώς και δεν τους έκανε προέδρους για να ασχοληθούν με την Εθνική ομάδα, αλλά με οτιδήποτε άλλο είναι στην ευθύνη ή στον κύκλο επιρροής της Ομοσπονδίας.

Αναγκαίο

Ο Ωνάσης έχει πει “θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την ελπίδα πως ο καιρός θα φτιάξει, θα πρέπει να μάθουμε να πορευόμαστε μέσα σε άστατο καιρό”. Άλλο πράγμα το να θέλουμε καλύτερη ΕΠΟ ή/και καλύτερο ποδόσφαιρο κι άλλο πράγμα να θεωρούμε πως αυτό θα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε την Εθνική όπως τη συνηθίσαμε τα τελευταία χρόνια.

Δεν έφτιαξε ο καιρός για 13 χρόνια, απλώς η Εθνική τα κατάφερε μέσα σε φουρτούνες. Χάρις σ’έναν προπονητή που πρώτα την προφύλαξε απ’τα πάντα γύρω της και μετά τη δούλεψε σωστά ως ομάδα, τόσο στο χορτάρι όσο και γύρω απ’αυτό. Καλώς ή κακώς, όποιος κληθεί να πάρει τη θέση του Ρανιέρι θα πρέπει, εκτός από καλός προπονητής, να είναι κατάλληλος και για το πρώτο ζητούμενο. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, αλλά έτσι είναι.

Το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι δεν είναι η πρώτη προτεραιότητα. Με τον Καραγκούνη απαραίτητα δίπλα του, ο νέος προπονητής θα πρέπει πρώτα ο ίδιος να μπορεί να προφυλάξει την ομάδα απ’όσα συμβαίνουν (και θα συμβαίνουν πάντα) γύρω της και στη συνέχεια να βάλει τάξη σε μια ομάδα που στερείται ηγετών και προσωπικοτήτων και έχει μετατραπεί σ’ένα ξέφραγο αμπέλι, όπως ήταν και πριν το 2001. Εύκολα τα γράφω, δύσκολα τα βρίσκεις.

Όπως είπε κι ο Μακόναχι στο Ιντερστέλαρ, “δεν είναι αδύνατο, είναι αναγκαίο”.