O street fighter Τζιμπούρ

Ο Ραφίκ Τζεμπούρ «είναι γκέτο», τελεία. Ένα φανταστικό παιδί, μα εντελώς…παιδί όμως, που η Νέα Σμύρνη, τόσα χρόνια μετά, ακόμη τον αγαπά σαν δικό της. Και τον χειροκροτεί σε κάθε του επιστροφή, με οποιαδήποτε φανέλλα, όσο λίγους. Αλλ’ αν είναι για δουλειά μαζί του, επαγγελματική δουλειά, μπίζνες, προπονητής είσαι, ατζέντης είσαι, πρόεδρος είσαι, ό,τι και να ‘σαι, at your own risk, my friend.

Αν τυχόν μάθει πως ο διπλανός, τον οποίο διπλανό δεν τον παραδέχεται βαθιά μέσα του για καλύτερό του, ωστόσο βρήκε κάποιον τρόπο ν’ αμείβεται με πιο πολλά, τότε…φταίει ο πλάγιος τρόπος του διπλανού. Η αδικία πρέπει ν’ αποκατασταθεί, ο κόσμος να χαλάσει, τέρμα. Θα επαναστατήσει. Με αιτία. Τη δική του αιτία. Την κατ’ αυτόν αιτία. Κι οι επαναστάσεις, οπωσδήποτε, δεν γίνονται με το σεις και με το σας. Στην ΑΕΚ, όταν έμαθε για τα λεφτά του Σκόκο, πήδηξε ίσαμ’ εκεί πάνω. Απαίτησε τα ίσα. Αλλά στην ΑΕΚ η, πριν τον Σκόκο, δική του συμφωνία ήταν «στο μιλητό». Μα και στον Ολυμπιακό, που η συμφωνία ήταν στο χαρτί, όταν έμαθε για τα λεφτά του Μιραλάς, δεν ήταν κάτι το διαφορετικό. Πάλι, ενώ άλλα είχε συμφωνήσει, και τα είχε συμφωνήσει πολύ πριν τον Μιραλάς, τα ίσα απαίτησε. Στον δικό του κώδικα αξιών, μιλητό ή χαρτί, νομιμοποιείται να φεύγει από τέτοιες συμφωνίες. Και ν’ αψηφά τις συνέπειες. Ο Ολυμπιακός, περίπου νομοτελειακά, αντιμετωπίζει τώρα ό,τι εκμεταλλεύτηκε. Ο,τι αντιμετώπισε η ΑΕΚ τον χειμώνα. «Ο Τζεμπούρ είναι καλό, ο Τζεμπούρ είναι και κακό» είχε πει, κάποτε, ο Τζεμπούρ για τον Τζεμπούρ.

Ο Μαρινάκης έσπασε την πλάκα του, να πάρει τον Τζεμπούρ ενώ είχε ανακοινώσει…το τέλος των αγορών Ιανουαρίου, και καλώς τον πήρε, ένα συναρπαστικό σέντερ-φορ. Ελεγαν, τότε, τι δύσκολη απόφαση που ήταν. Είχα σημειώσει στην «Εξέδρα», μία από εκείνες τις ημέρες, ότι η απόφαση ήταν εύκολη. Κι ότι η αληθινά δύσκολη απόφαση θα ερχόταν το καλοκαίρι. Όταν, με τον Ραφίκ αναμενόμενα «τύπο και υπογραμμό» στο πρώτο, το τρόπον τινά δοκιμαστικό, εξάμηνο της συμβίωσης, θα έπρεπε ν’ αποφασίσουν για το μετά. Ο Ραφίκ δεν ήταν, απλώς, τύπος και υπογραμμός. Ηταν και απολύτως ουσιαστικός, στη συνεισφορά του στα ματς του δεύτερου γύρου του πρωταθλήματος. Ο,τι κέρδισε, ήταν με το σπαθί του. Μετά, ήρθε στη ζωή ο Ανροτέ…

Και η δύσκολη απόφαση έφτασε, μέσα Μαίου κιόλας. Η ΑΕΚ δεν είναι δυνατή διοικητικά, δεν είναι δυνατή οικονομικά, είχε την πρεμούρα ν’ απαλλαγεί απ’ το «βάρος» των χρημάτων του Τζεμπούρ, απ’ την πρεμούρα δεν έβαλε καμία δικλείδα, άφησε το φως αναμμένο, την πόρτα ανοιχτή, τα είδε ο Ολυμπιακός…και μπήκε. Ο Ολυμπιακός είναι δυνατός διοικητικά, είναι δυνατός οικονομικά, εδώ στην Ελλάδα παίζει μόνος, υποτίθεται πως δεν αφήνει φώτα αναμμένα και πόρτες δίχως να τις σφαλίσει. Αν είν’ έτσι, τουλάχιστον μπορεί να καρπωθεί (ενώ δεν του κόστισε ούτ’ ευρώ η αγορά) τα ευρώ της ενδεχόμενης πώλησης του «αμετανόητου» Τζεμπούρ. Και να βγάλει κέρδος. Μπορεί; Για να δούμε τι ψάρια πιάνει κι αυτός ο παράξενος, μετρ των πωλήσεων, Μαθία…