Ποιοι επιλέγουν να γίνουν διαιτητές;

Σε μια χώρα που αγαπημένο θέμα συζήτησης όλων των ποδοσφαιρόφιλων αποτελεί η διαιτησία, είχαμε την Κυριακή μια απρόσμενη εξέλιξη που σίγουρα προκαλεί εντύπωση. Αναφέρομαι στην παραίτηση του Βασίλη Τεροβίτσα από την ελληνική διαιτησία. Μια απόφαση στην οποία ουσιαστικά εξαναγκάστηκε να προβεί ο συγκεκριμένος διαιτητής μιας και η απόφασή του στην αναμέτρηση Εργοτέλη – Πανιωνίου να μην αποβάλλει τον Κουμορτζί με δεύτερη κίτρινη κάρτα (μια και εσφαλμένα θεώρησε ότι νωρίτερα την πρώτη κίτρινη κάρτα την είχε δείξει στον Μπερτέ και όχι στον Κουμορτζί) αποτελεί – το λιγότερο – κραυγαλέο λάθος. Η κακή του διαιτησία στον συγκεκριμένο αγώνα σε συνδυασμό με την προηγούμενη παραπομπή του (για τον αγώνα Παναθηναϊκού – ΠΑΟΚ) θα τον οδηγούσε βάσει των φετινών κανονισμών σε αποβολή από τους πίνακες διαιτησίας ούτως ή άλλως. Ο Τεροβίτσας ίσως θέλοντας να προλάβει μια τέτοια απόφαση, ίσως δεχόμενος και τις συμβουλές κάποιων δικών του ανθρώπων αποφάσισε να παραιτηθεί πριν τον ….παραιτήσουν.

Η απόφαση του Τεροβίτσα – ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους οδηγήθηκε σε αυτή – είναι από μόνη της άξια συγχαρητηρίων. Σε μια χώρα που όλοι γκρινιάζουμε για τους διαιτητές, ήρθε η στιγμή να χειροκροτήσουμε τον Τεροβίτσα γιατί σε τελική ανάλυση βγήκε ευθέως και ανέλαβε τις ευθύνες του. Κάτι το οποίο πάντα απαιτούμε από όλους τους διαιτητές, αλλά σχεδόν ποτέ δεν το βλέπουμε. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποια είναι η φιλοσοφία όσων αποφασίζουν να γίνουν διαιτητές;



Υπάρχουν δύο κατηγορίες διαιτητών. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν όσοι έχουν ψώνιο με τη διαιτησία και θέλουν να αποδώσουν δικαιοσύνη, στη δε δεύτερη όσοι τους αρέσει να ασχολούνται όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι μαζί τους. Τρίτη κατηγορία δεν υπάρχει.



Αν λοιπόν κάποιος αποφασίσει να γίνει διαιτητής για τον πρώτο λόγο, τότε δεν έχουμε παρά να του πούμε «χαράς το κουράγιο σου», να ελπίσουμε ότι γνωρίζει σε τι χώρο μπλέκει και να αναμένουμε το κατά πόσο είναι ικανός να παράγει και έργο. Σε αυτή την κατηγορία θέλω να ελπίζω ότι συγκαταλέγονται συνήθως αυτοί που ονομάζουμε και μεγάλα ονόματα της διαιτησίας. Αν προσπαθήσουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε την κατάσταση, αυτή τη στιγμή μόνο ο Βασσάρας και ο Κασναφέρης ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Ειδικά ο Βασσάρας έχει αποδείξει και στην Ευρώπη ότι έχει το ψυχικό σθένος να σφυρίξει αυτό που βλέπει. Γιατί αυτό είναι σημαντικό, να αποδίδεις τη δικαιοσύνη που εσύ βλέπεις. Αν δεν βλέπεις σωστά είναι θέμα των προϊσταμένων σου να σε τιμωρήσουν. Το ζήτημα είναι να μην σε ενδιαφέρει εις βάρος ποιας ομάδας σφυρίζεις και ποιον ευνοείς. Στην Ελλάδα όμως για να γίνεις τέτοιου είδους διαιτητής, είτε δεν θα είσαι αρεστός στους περισσότερους παράγοντες, οπότε θα σου βάζουν συνέχεια τρικλοποδιές, είτε στην προσπάθειά σου να είσαι αδέκαστος θα οδηγηθείς και στην προσπάθεια να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας με αποτέλεσμα να σφυρίζεις και παραβάσεις που μόνο εσύ νομίζεις ότι μπορείς να δεις. Ακριβώς ότι γίνεται στην περίπτωση του Βασσάρα δηλαδή.



Από την άλλη πλευρά αν αποφασίσει κάποιος να γίνει διαιτητής επειδή του αρέσει να ασχολούνται όλοι με αυτόν, τότε έχουμε τα συνήθη φαινόμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μέτριοι διαιτητές χωρίς πολλές ικανότητες με μικρή αντοχή στις πιέσεις, με το κινητό στο αυτί στο ημίχρονο, με αποφάσεις που έχουν ως στόχο να διορθώσουν το ένα λάθος με το άλλο, με υπερπροστασία στους θεωρητικά μεγάλους, με κραυγαλέα λάθη, με συχνά σφυρίγματα που δεν βοηθάνε το γρήγορο ποδόσφαιρο και άλλα πολλά. Δυστυχώς δεν μπορώ να γράψω ότι η απώλεια του Τεροβίτσα αποτελεί πλήγμα για την ελληνική διαιτησία και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Τουλάχιστον όμως ο Τεροβίτσας απέδειξε ότι έχει και επίγνωση του επαγγέλματός του – ή πιο σωστά του χόμπι του – και χαρακτήρα. Παραιτήθηκε και θα ήταν πολύ ευχάριστο αν μετά από παρόμοια λάθη έκαναν το ίδιο και άλλοι συνάδελφοί του.



Σε τελική όμως ανάλυση ποτέ δεν ευθύνεται μόνο ο διαιτητής. Αν κάποιος αποφασίσει να γίνει διαιτητής επειδή θέλει να έχει αναγνωρισιμότητα, κάποιοι πρέπει να βρεθούν που θα τον κρίνουν σωστά και δεν θα του επιτρέψουν να κάνει τα παιχνίδια που διαιτητεύει άνω κάτω. Όμως αυτοί που κρίνουν τους σημερινούς διαιτητές είναι συνήθως αυτοί που πριν από κάποια χρόνια ήταν οι ίδιοι διαιτητές και μάλιστα της δεύτερης κατηγορίας και όχι της πρώτης. Φαύλος κύκλος δηλαδή.