Μας κακομαθαίνετε…

Ίσως υπερβολή του γράφοντος, αλλά μια ομάδα που σαν τον φοίνικα αναδύθηκε από τις στάχτες της και έφτασε να αποκλείει πανάξια την αυτοποιημένη Μπαρτσελόνα περνάει σε άλλη διάσταση. Γιατί, συγγνώμη αν διαφωνείτε, σε αυτήν την κατάσταση ήταν πέρυσι το καλοκαίρι – μην πούμε τουλάχιστον μέχρι τη δύση του 2011.

Μήπως όμως και αυτό που πέτυχε ο Παναθηναϊκός δεν ήταν μια υπέρβαση για τα εφετινά στάνταρ του; Το σύνολο που προ δύο εβδομάδων ηττήθηκε από τον Κολοσσό στη Ρόδο, που του έλειπε η φρεσκάδα και οι ιδέες, που δεν τρόμαζε τον αντίπαλο, έφτασε ένα σουτ που δεν μπήκε (Μπατίστ) και ένα σουτ που μπήκε (Σβεντ) από το θρίαμβο επί της ΤΣΣΚΑ και κατ’ επέκταση τον τελικό της Κυριακής.

Αλήθεια είναι πως μας ενθουσίασαν με αυτές τις εμφανίσεις τους οι δύο αιώνιοι. Εκ του αποτελέσματος δεν εξισώνονται, αλλά αμφότερες οι επιτυχίες θα τις χαρακτηρίσω εγώ, χωρίς να θέλω να χρυσώσω το χάπι των «πρασίνων», δημιουργούν μελλοντικές προσδοκίες που θα τις βρουν στο διάβα τους. Μας κακομαθαίνουν κατά το λαϊκότερον, άρα δεν έχουν το δικαίωμα στην αποτυχία, καθώς γνωρίζουμε πολύ καλά πως διαθέτουν τα στοιχεία για να παίξουν καλό, δομημένο και με βασικές αρχές μπάσκετ που θέλει και πρωταγωνιστές (Γιασικεβίτσιους, Σπανούλης, Πρίντεζης), αλλά και εργάτες (Καϊμακόγλου, Ντόρσεϊ).

Ποιο θα είναι όμως το μέλλον στην περίπτωση που οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι δεν βρουν επενδυτή να παραχωρήσουν τον Παναθηναϊκό και μειώσουν δραματικά τον μπάσκετ; Ο Ομπράντοβιτς έχει ήδη μιλήσει για το τελευταίο του Final Four, σίγουρα θ’ ακολουθήσουν κι άλλοι. Τι θα συμβεί αν από την αντίπερα όχθη, οι αδερφοί Αγγελόπουλοι ψαλιδίσουν κι άλλο τα πολλαπλάσια από έσοδα έξοδα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ουσιαστικός ανταγωνισμός, πλην του Παναθηναϊκού, δεν υφίσταται; Σίγουρα δεν θα γυρίσουμε στα χρόνια του Σπόρτιγκ και του Κορυδαλλού, αλλά… Τουλάχιστον υπάρχει μια βάση και η πρώτη ύλη. Ο έχων το μαχαίρι, έχει και το καρπούζι. Μήπως και ξαναζήσουμε στιγμές σαν αυτές της Παρασκευής, δίχως να μπαίνει διαχωριστικό στα παιχνίδια.