Η Mission Impossible του Ολυμπιακού

Πάντα σου προσφέρονται, σε αυτή την δουλειά, δύο δρόμοι: ο ένας της αποθέωσης, της στήριξης, του πανηγυρισμού, της εθνικής …επιταγής. Ο άλλος της κατάθεσης αυτού που πιστεύεις, αυτού που διαισθάνεσαι αυτού που έχεις καταλάβει χωρίς να αποτελεί θέσφατο βεβαίως βεβαίως.

Απαραίτητη η εισαγωγή μαζί με το γεγονός ότι όσοι παρακολουθείτε το contra.gr γνωρίζετε πως η σχέση του γράφοντος με τις προβλέψεις είναι τόσο καλές όσο και του Φιντέλ Κάστρο με τους πρrοέδρους των ΗΠΑ.

Από την άλλη δεν μπορείς να εγκαταλείψεις την …αποστολή σου για να γίνεις για πέντε, έξι ώρες αρεστός. Ο Ολυμπιακός έχει πετύχει συγκλονιστικά πράγματα έως τώρα, αποτελεί την πιο όμορφη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ εδώ και 10χρόνια. Ένα ταξίδι για λίγους και πιστούς το οποίο έφτασε στην Κωνσταντινούπολη. Μία ιστορική δικαίωση για τους Αγγελόπουλους, τον Ίβκοβιτς, τον Σπανούλη, τον Πρίντεζη που έβαλαν το πείσμα τους πάνω από την λογική και διέψευσαν τους πάντες.

Εδώ όμως, μοιάζει να είναι το τέλος του δρόμου. Ναι «μπορεί», «αξίζει», «προσπαθεί», «έχει πιθανότητες» αλλά με όσα έχουμε δει έως τώρα, η ΤΣΣΚΑ είναι μία ομάδα η οποία δεν ταιριάζει στον Ολυμπιακό. Για την ακρίβεια μοιάζει με εκείνον τον …μεγεθυντικό καθρέφτη που δείχνει την αντανάκλασή σου τεράστια.

Οι ερυθρόλευκοι παίζουν ένα υπέροχο μπάσκετ, γρήγορο, στηριζόμενο στην ταχύτατη άμυνά τους, στις αλλαγές που κάνουν και δεν τους προλαβαίνει το μάτι σου, ενώ στην επίθεση στα 10 δεύτερα έχουν βάλει καλάθι και γυρνάνε στην άμυνα για να στηθούν μπροστά στους κατάκοπους αντιπάλους τους.

Παρεμφερές είναι και το παιχνίδι της ΤΣΣΚΑ αλλά με τεράστια κορμιά, παίκτες ακόμα πιο αθλητικούς, ψηλότερους και πολύ πιο πεπειραμένους. Η μοναδική αδυναμία, εκεί που κτύπησε ευφυώς ο Παναθηναϊκός είναι η θέση του πλέι μέικερ. Ακόμα και αν ο Τεόντοσιτς δεν είναι ο πράκτορας της καταστροφής όπως στον ημιτελικό, οι Ρώσοι δεν διαθέτουν εναλλακτική λύση. Βεβαίως εκεί μπαίνει ο Σβεντ που ορμάει στο καλάθι αφήνοντας είτε τον Χριάπα είτε τον Κιριλένκο να πασάρουν.

Γι αυτό και η απουσία του Λο κοστίζει τόσο πολύ, διότι ο Σπανούλης μπορεί για 15 λεπτά να ξεκουραστεί είτε στον πάγκο είτε μέσα στο παρκέ έχοντας τον ρόλο του σούτινγκ γκαρντ.

Εν κατακλείδι ο Ολυμπιακός για να νικήσει το βράδυ θα πρέπει Μάντζιαρης και Σλούκας να παίξουν τον αγώνα της ζωής τους σε οργάνωση, άμυνα και κυρίως στην εκτέλεση διότι η ΤΣΣΚΑ θα ρίξει το βάρος της στον Σπανούλη. Οι ψηλοί θα κερδίσουν και θα χάσουν μάχες, ο Κιριλένκο θα κάνει το παιχνίδι του, όμως όλη η ιστορία είναι οι κοντοί.

Όπως ο Σάρας ισοπέδωσε τα πλάνα του Καζλάουσκας, ο Ολυμπιακός πρέπει να βρει έναν …Σάρας, δίπλα στον Σπανούλη για να ελπίζει. Μακάρι να τον βρει, μοιάζει όμως πολύ δύσκολο, πολύ βαρύ για να απαιτήσουμε να το πετύχουν δύο παιδιά που πρώτη φορά συμμετέχουν σε φάιναλ φορ. Οι ευχές μας είναι με τον Ολυμπιακό, η ελπίδα μας το ίδιο. Η λογική όμως δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Αλλά πάλι, ποιος την…ακούει;