33 χρόνια μετά…

Η απειλή για τρομοκρατική επίθεση σε στάδιο που φιλοξενεί αθλητικό γεγονός είναι παλιά ιστορία. Τόσο παλιά που το 1977 γυρίστηκε ταινία με σχετική υπόθεση. Το Black Sunday του John Frankenheimer που ο γίγαντας Robert Shaw κάνει τον ισραηλινό ντετέκτιβ που προσπαθεί να αποτρέψει την τρομοκρατική επίθεση με το ζέπελιν της Pirelli που θα εκραγεί στο γεμάτο στάδιο των Los Angeles Rams στην διάρκεια του Super Bowl. Την επίθεση για λογαριασμό του Μαύρου Σεπτέμβρη θα κάνει ο άλλος γίγαντας Bruce Dern, που παίζει τον μισότρελο βετεράνο του Βιετ Ναμ. Έναν ρόλο που δεν κατορθώνει να τον κάνει πιστευτό αφού έχω την εντύπωση ότι ο Dern είναι ολότρελος. Ότι 33 χρόνια αργότερα και πάλι μια οργάνωση της Μέσης Ανατολής, αυτή την φορά η Αλ Κάιντα, ασχολείται με την ανατίναξη σταδίων, αυτή την φορά στην Νότια Αφρική, δείχνει ότι η κοινωνία δεν έχει αλλάξει όσο νομίζουμε.

Ένα πράγμα που άλλαξε είναι ότι ο Robert Shaw δεν είναι πια ζωντανός. Για την ακρίβεια εδώ και πολλά χρόνια, αφού πέθανε το 1978 σε ηλικία 51 ετών περνώντας στην ιστορία του κινηματογράφου για μια όχι από τις καλύτερες ταινίες του, που άλλαξε όμως τις κολυμβητικές συνήθειες της ανθρωπότητας. Για το Jaws, γνωστό και σαν «Τα σαγόνια του καρχαρία» που έκανε τους μισούς ανθρώπους να κόψουν το κολύμπι από τον φόβο ότι από κάτω τους βρίσκεται ένα γιγάντιος καρχαρίας που φοράει πετσέτα και σκέφτεται από πού να αρχίσει το φαί. Από τα δαχτυλάκια των ποδιών ή από τα αμελέτητα; Αντίθετα, λίγοι θυμούνται ότι ο Robert Shaw έπαιξε σε δύο εξαιρετικές ταινίες. Στο Young Winston που αναφέρεται στα νεανικά χρόνια του Winston Churchill και το αριστουργηματικό «The Hireling» με συμπρωταγωνίστρια την Sara Miles που αφηγείται την ιστορία ενός λοχία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου που γίνεται σοφέρ μιας κυρίας της καλής αγγλικής κοινωνίας. Αμφότερα μπορούν να βρεθούν μόνο σε torrent.

Δύο πάντως ήταν οι ταινίες που έψαχνα χρόνια να τις βρω και αν δεν υπήρχε το internet ακόμα θα τις κυνηγούσα. To Hireling που ανέφερα προηγουμένως και το Long Days Dying με τον David Hemmings, που για κάποιους απροσδιόριστους λόγους εκτός του ότι δεν είχε ποτέ παιχτεί στην τηλεόραση δεν υπήρχε ούτε σε video ούτε σε DVD. Η πλάκα είναι ότι όταν τις κατέβασα ούτε καν τις είδα επειδή τις θυμόμουνα απ’ έξω. Μυστήριο ζώο ο άνθρωπος…

Εδώ να προσθέσω την δική μου γνώμη για το θέμα των torrents που προέκυψε με το κλείσιμο του gamato.info. Η άποψη μου είναι ότι για τις ταινίες μια λογική πολιτική θα ήταν οι εταιρίες να ανέχονται το ανέβασμα torrents από ταινίες που γυρίστηκαν πριν τρία χρόνια ή παλιότερα αφού δεν αντιπροσωπεύουν κάποιο σοβαρό έσοδο στον προϋπολογισμό τους. Αντίθετα, καταλαβαίνω την ανάγκη να κυνηγάνε την δωρεάν διανομή ταινιών τελευταίας παραγωγής, αφού από κάπου πρέπει και αυτές να βγάζουν χρήμα.

Για παράδειγμα το Karagarga.net το σοβαρότερο πιθανόν site torrents για κινηματογραφόφιλους δεν δέχεται να ανεβάσει torrents από εμπορικές ταινίες ή από κάθε ταινία παραγωγής των δύο τελευταίων χρόνων. Live and let live και ούτε ενοχλεί, ούτε το ενοχλούνε. Όσον αφορά την άποψη «οι εταιρίες παραγωγής κονομάνε βγάζοντας σκουπίδια» είναι δικαιολογία, αφού αν η ταινία είναι σκουπίδι δεν έχεις λόγο να την κατεβάσεις. Αν το «σκουπίδια» αφαιρεθεί και σαν επιχείρημα μείνει μόνο το «κονομάνε» μιλάμε πια για πολιτική θέση. Τότε και οι εταιρίες αυτοκινήτων κονομάνε, άρα θα έπρεπε να ανοίγουμε τις εκθέσεις και να σηκώνουμε αμάξια. Και οι εκδοτικές εταιρίες κονομάνε άρα μπορούμε να τσουρνεύουμε βιβλία και να λέμε ότι η ιδιοκτησία είναι έγκλημα και πάμε να ξανακάνουμε την Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ.