Ο ρόλος του ποδοσφαίρου στο σήμερα αναπαράγει βία

Πριν γίνει η στενή και οριοθετημένη κριτική στα γεγονότα της Πέμπτης θα πρέπει να αναλύσουμε πως η βία υπάρχει σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής πραγματικότητας στην οποια ζούμε! Μπαίνει με πολλές μορφές και δυστυχώς αυτές που μπορούμε να αντιληφθούμε πιο εύκολα ειναι εκείνες που απειλούν και βλάπτουν τη σωματική μας ακεραιότητα!

Ξεκινώντας από την ψυχολογική βία που ασκείται κυρίως στους νέους στο σχολείο για την άριστη ανταπόκριση που πρέπει να έχουν σε αυτό όχι μονο από τους καθηγητές που κατηγοριοποιούν τους μαθητές σε καλούς και κακούς αλλά και από το οικογενειακό περιβάλλον που έχει την αυταπάτη οτι μπορεί να υπάρχει κοινωνική ανέλιξη μέσα απο το σημερινό πανεπιστήμιο… ασκώντας πίεση και βάζοντας αυτούς τους στόχους του περιορίζει την ανάγκη ελευθερίας χρόνου και του δίνει διέξοδο στις ταινίες και παιχνίδια που αποτυπώνονται συνθήκες άγριας κοινωνικής βίας!!! Ετσι καλλιεργείται απο πολύ μικρός κάποιος να υπερασπίζεται αυτό που θέλει με τέτοιες μορφές!!

Επιπλέον, στη συνέχεια της ζωής του με δεδομένο τους όρους στους οποίους ζει η πλειοψηφία του κόσμου και οι απάνθρωποι όροι που εργάζεται σε συνδιασμό βέβαια με τον ρόλο των ΜΜΕ (χειραγωγούν και προβάλλουν τα ιδανικά πρότυπα), τον αναγκάζουν να βρει κάτι που θα τον απεγκλωβίζει από την κοινωνική πραγματικότητα!!!

Σε πολλές χώρες του κόσμου το ποδόσφαιρο αποτελεί μια τέτοια διέξοδο! Φυσική συνέπεια είναι να οδηγείται κάποιος στο φανατισμό …Η βία δεν είναι τελικά το αποτέλεσμα του πάθους να νικήσει η ομάδα, αλλά περισσότερο η επιθυμία των οπαδών να αποδείξουν στον εαυτό τους και στους άλλους (συμπεριλαμβανομένων και των τηλεθεατών όλου του κόσμου) ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

α. Το ποδόσφαιρο αποτελούσε το σύμβολο μιας αυτόνομης κουλτούρας της εργατικής τάξης (“της κουλτούρας του φτωχού”) μέχρι το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Το ποδόσφαιρο είχε οργανωθεί σε κοινοτική βάση και έδινε σε εκείνες τις γενιές των εργατών την αίσθηση της ένταξής τους σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, καθώς και την ευκαιρία (κυρίως μέσα από αγώνες μεταξύ “χωριών”) να βγαίνουν λίγο από τον εργ(οστ)ασιακό χώρο.

β. Γύρω στο 1960 η επαγγελματοποίηση του ποδοσφαίρου και η αστικοποίηση (στη σύνθεση) των θεατών έφεραν αρκετές μεταβολές ακόμα και στα ίδια τα στάδια (στέγες για τη βροχή, μπαρ, καθίσματα με μαξιλάρια), με εξαίρεση το χώρο απ’ όπου παρακολουθούσαν το ματς όσοι αγόραζαν “φτηνό εισιτήριο” και όπου τους παρακολουθούσαν οι αστυφύλακες και τα σκυλιά.

γ. Οι μελέτες γύρω από το “χουλιγκανισμό” συμφωνούν σε ένα τουλάχιστον σημείο: πρόκειται για ένα φαινόμενο που αναφέρεται σε νεανικό πληθυσμό (17-21 ετών), εργατικής κυρίως καταγωγής, προερχόμενο από συνοικίες όπου η “συμμορία” είναι μια από τις προσφιλείς μεθόδους κοινωνικοποίησης των εφήβων. Η “γαλαρία” των γηπέδων ταυτίζεται με την ένταξη σε μια υποκουλτούρα της εργατικής νεολαίας και οι εκδηλώσεις τους δεν στρέφονται μόνο εναντίον των οπαδών της αντίπαλης ποδοσφαιρικής ομάδας, αλλά και εναντίον των εκφραστών της αντίπαλης κοινωνικής ομάδας, δηλαδή εκείνων που κάθονται στα “μαξιλαράκια”.

δ. Το ποδόσφαιρο ως άθλημα εκφράζει αξίες όπως συμμετοχή σε μια κοινότητα, εχθρότητα τοπικιστική, καβγά, ποτό για τη νίκη, φυσική δύναμη και ανδρισμό.

ε. Το ποδοσφαιρικό ματς ως μαζική εκδήλωση επιτρέπει την “οργάνωση ομάδων” και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών κατά και μετά τον αγώνα. στ. Η διεθνοποίηση και η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου διεύρυναν το σχίσμα ανάμεσα στην “ομάδα” και το “κοινό” της. Η ομάδα έχει ξένες βεντέτες και πατρονάρεται από πλούσιους εφοπλιστές και το κοινό το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να “φωνάζει στις εξέδρες”. Και φωνάζει άλλοτε τοπικιστικά (π.χ. Λάρισα κατά Βόλου), άλλοτε κοινωνικά (π.χ. ερασιτεχνικό σωματείο κατά εφοπλιστικού επαγγελματικού), άλλοτε εθνικά (π.χ. Ελλάδα κατά Αλβανίας) και άλλοτε “ρατσιστικά” (π.χ. λευκοί κατά μαύρων). Ο αθλητισμός μετουσιώθηκε σε ισχυρό παράγοντα της οικονομίας και δημιούργησε το δικό του -καταρχήν- “χώρο” και “σύστημα” (επιχειρηματίες, μάνατζερ, προπονητές, αθλητές, δημοσιογράφοι, θεατές, πολιτειακοί παράγοντες κ.ο.κ.). Και επειδή η πορεία του αθλητισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πορεία της κοινωνικής οργάνωσης, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνικοοικονομικής δραστηριότητας, δηλαδή ο ανταγωνισμός, βρίσκει στον αθλητικό χώρο όλες τις δυνατότητες εφαρμογής και εξάπλωσής του. Ή σπάμε τους ομφάλιους λώρους αθλητισμού, πολιτικής και υποκόσμου ή αρνούμαστε τους κανόνες αυτής της διαπλοκής μη πηγαίνοντας στα γήπεδα. Όλα τ’ άλλα μοιάζουν (και είναι) “προφάσεις εν αμαρτίαις”.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!!